Ο Ντέιβιντ Μπερν, με μια απαλή κίνηση του κεφαλιού, ψιθυρίζει στίχους όπως “και καθώς τα πράγματα διαλύονταν / Κανείς δεν έδινε μεγάλη προσοχή”. Αυτή η φράση, γεμάτη αιχμή από το 1988, γίνεται αμείλικτη το 2026. Ωστόσο, ο Μπερν δεν το παρακάνει. Το τελευταίο του θέαμα δεν είναι μια επίπληξη, αλλά μια υπενθύμιση του πώς ένιωθε η ευτυχία, πώς είναι η χαρά στην κίνηση.
Περιτριγυρισμένος από ένα μεγάλο σύνολο με ομοιόμορφα μπλε κοστούμια – χορευτές που τραγουδούν, κρουστοί που χορεύουν, κιθαρίστες που παίζουν και βιολί – συνεχίζει την δια βίου εμμονή του στην κατάργηση των ορίων μεταξύ ζωντανής παράστασης και θεατρικού έργου τέχνης. Στο πίσω μέρος της σκηνής, μια σειρά από τεράστιες κοίλες οθόνες προσφέρουν μια διαρκή πηγή θαυμασμού. Παράλληλα με το “Strange Overtones”, ο ήλιος δύει πάνω από ένα αστικό τοπίο που παρουσιάζεται σε έντονη εστίαση, με λεπτομέρειες να ξεπροβάλλουν στην απόσταση, ενώ ο πηδώντας Μπερν, φωτισμένος με μπλε φως απέναντι σε ένα κορεσμένο πορτοκαλί κατά τη διάρκεια του “Once in a Lifetime”, προσφέρει μια συναρπαστική πανκ ώθηση μέσα σε ένα σχολαστικά σχεδιασμένο σύνολο.
Με μια λίστα τραγουδιών που βασίζεται σε ελαστικό μπάσο και πολυρυθμίες, από το “Slippery People” των Talking Heads μέχρι το “What Is the Reason for It;”, ένα χάλκινο ρυθμικό κομμάτι από το πρόσφατο LP του “Who Is the Sky;”, υπάρχει μια αίσθηση διαρκούς κίνησης καθώς σώματα περνούν από τη μία πλευρά της σκηνής στην άλλη. Ο Μπερν είναι ανάμεσά τους, υποχρεωμένος να χτυπάει τα σημάδια του όπως όλοι οι άλλοι, και αυτό το ισότιμο πνεύμα είναι θεμελιώδες στην παράδοση του μηνύματος συλλογικής αποφασιστικότητας.
Κατά τη διάρκεια του απίστευτα εύστοχου “Life During Wartime”, πλάνα από επιδρομές της ICE ξεχύνονται στην αρένα, ενώ η απομόνωση της πανδημίας είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα, ιδιαίτερα όταν οι οθόνες αναδημιουργούν το σπίτι του για το “My Apartment Is My Friend”. Η απάντηση του Μπερν είναι θόρυβος, γέλιο και κοινότητα. Είναι όμορφο να βλέπεις το κοινό να παρασύρεται από τις θέσεις του – αργά στην αρχή, μετά ξαφνικά – από τα κιθαριστικά χτυπήματα του “This Must Be the Place (Naive Melody)”, οι φωνές τους μετατρέποντας κάτι ελαστικό και λεπτό σε μια συλλογική κραυγή. “Η αγάπη και η καλοσύνη είναι μια μορφή αντίστασης”, λέει ο Μπερν σε ένα σημείο. Μακάρι να ίσχυε.
Ο Ντέιβιντ Μπερν παίζει στο Eventim Apollo, Λονδίνο, 3, 4 και 15, 16 Μαρτίου, και κάνει περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο ενδιάμεσα.
