Η εποχή είναι ιδανική για την ετήσια δόση μυστηρίου από την Αγκάθα Κρίστι. Ενώ τα τελευταία χρόνια οι μεταφορές εμπλουτίζονταν με την θλίψη και την αστάθεια του μεταπολεμικού σκηνικού, αποκτώντας σκοτεινές και ενήλικες προεκτάσεις από τη Σάρα Φελπς για το BBC, η νέα παραγωγή του Netflix, σε σενάριο Κρις Τσιμπνάλ, μας επαναφέρει στον κόσμο των κοστουμιών εποχής, των κοφτών προφορών και του διαλόγου που επικεντρώνεται αποκλειστικά στην πλοκή, με στόχο την τοποθέτηση των κομματιών του παζλ στη σωστή θέση, οδηγώντας τελικά στη λύση μετά από τρία ομολογουμένως πολύωρα επεισόδια.
Η ιστορία ξεκινά με τον Ίαν Γκλεν να δέχεται θανατηφόρο τραυματισμό από ταύρο στη Ρόντα, το 1920. Λίγο πριν τον θανάσιμο τραυματισμό του, λαμβάνει ένα σημείωμα με ένα τυπωμένο ρολόι – σημάδι ότι βρισκόμαστε στον κόσμο του “Seven Dials” της Αγκάθα Κρίστι, όπου τα ρολόγια είναι παντού.
Στη συνέχεια, βρισκόμαστε σε ένα πάρτι σε ένα πολυτελές σπίτι, που διοργανώνεται από τους βιομηχάνους Κουτς, οι οποίοι έχουν νοικιάσει την έπαυλη από τη Λαίδη Κάτερχαμ (Ελένα Μπόναμ Κάρτερ). Εκείνη διαθέτει κλάση αλλά όχι χρήματα, ενώ εκείνοι έχουν χρήματα αλλά όχι κλάση. Αν το νόημα δεν είναι σαφές, μια σκηνή όπου η Λαίδη Κουτς εξαπατά στο μπριτζ είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς. Ωστόσο, πρέπει να επισημανθεί ότι η σχολαστικότητα των χαρακτήρων με πλούτο δεν πρέπει να συνοδεύεται από γραμματικά λάθη, εκτός αν αυτό είναι σκόπιμο και ειρωνικό. Αν όχι, τότε η σωστή έκφραση είναι “η διαφορά μεταξύ εσού και εμένα”, όχι “η διαφορά μεταξύ εσού και εγώ”, μαζί με άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Είναι αυτό ο λόφος που θα πεθάνω; Ναι.
Η κόρη του σπιτιού, η Λαίδη Άιλιν “Μπαντλ” Μπρεντ (Μία Μακένα-Μπρους), περνάει όμορφα στο πάρτι. Ο Τζέρι Γουέιντ (Κόρεϊ Μίλκρεστ), ο καλύτερος φίλος του νεκρού αδελφού της από τον πόλεμο (“Η ζωή είναι πολύ σύντομη. Όλοι το μάθαμε με τον δύσκολο τρόπο”), της ζητά να δειπνήσουν και της αφήνει να εννοηθεί ότι σκοπεύει να την παντρευτεί. Δυστυχώς, την επόμενη μέρα βρίσκεται νεκρός στο κρεβάτι του, φαινομενικά από υπερβολική δόση υπνωτικού χαπιού. Όμως, ήταν γνωστός για τον βαθύ ύπνο του, που δεν χρειαζόταν ποτέ υπνωτικό χάπι! Αυτό το γεγονός ήταν τόσο γνωστό που οι δύο φίλοι του, λάτρεις των φάρσων, είχαν κρύψει οκτώ ξυπνητήρια (ή dials ) στο δωμάτιο για να τον ξυπνήσουν εκείνο το πρωί. Γιατί τώρα βρίσκονται όλα στην κονσόλα; Και γιατί ένα από αυτά λείπει (κάνοντάς τα επτά ); Και γιατί το χαμένο αντικείμενο βρίσκεται αργότερα σπασμένο στο γκαζόν;
Μετά από έναν ατζατζή αστυνομικό εργατικής τάξης που καταστρέφει ό,τι αγγίζει στον πιθανό τόπο του εγκλήματος, η Μπαντλ αποφασίζει να ερευνήσει η ίδια την υπόθεση. Οι Κουτς φεύγουν βιαστικά, σταματώντας μόνο για να κάνουν ένα από τα υπηρεσιακά μέλη να κλάψει και για να ανακοινώσει ο Σερ Όσβαλντ, δείχνοντας προς την έπαυλη Κάτερχαμ: “Μπορώ να έχω πρόσβαση σε αυτόν τον κόσμο όποτε ξεφυλλίσω το τσεκμπόουκ μου. Λένε ότι δεν μπορείς να αγοράσεις κλάση, αλλά είναι η φθηνότερη, πιο άμεσα διαθέσιμη αγορά σε όλη την Αγγλία!”. Γνωρίζω ότι είναι νωρίς, αλλά αν ακούσω πιο ανόητο λόγο φέτος, θα εκπλαγώ και θα φρίξω.
Σε αυτό το στάδιο της εξέλιξης, συνειδητοποιώ ότι αυτή είναι η Αγκάθα Κρίστι στα χνάρια της Εντ Μπλάιτον, φτιαγμένη για μια διεθνή αγορά που πιστεύει ότι το “Downton Abbey” είναι πραγματικότητα και ότι η Αρκούδα Πάντινγκτον κρατάει το χέρι της βασίλισσας στον παράδεισο. Διαφορετικά, ανατέθηκε για να διδάξει ένα μάθημα σε όσους παραπονιούνται για τις επαναεκτελέσεις. “Εντάξει – θα μάθετε με τον δύσκολο τρόπο γιατί ένα μέρος του καταλόγου της Αγκάθα παραμένει ανεκμετάλλευτο και την επόμενη φορά που θα σας δώσουμε άλλον Πουαρό, θα δεχτείτε τις βελγικές σας δοκιμασίες και θα σας αρέσουν.”
Συνεχίζουμε, μέσα από τις κινήσεις, παρακολουθώντας μια παραγωγή πιο ξεπερασμένη κι από την Μις Μαρπλ της Τζόαν Χίκσον, καθώς η Μπαντλ εξετάζει αδιάσειστους λεκέδες σε έπιπλα και παίρνει συνεντεύξεις από υπηρέτριες που κλαίνε, φτάνουν ανώνυμα σημειώματα, ανακαλύπτονται επιστολές που αναφέρουν “επτά καντράν” χωρίς να διευκρινίζεται η σημασία τους, γίνονται ταξίδια στο Λονδίνο, αποκαλύπτεται η ταυτότητα του Ίαν Γκλεν και ο φαρσερ που την βοηθά (ο εντελώς χαμένος Ναμπάν Ριζουάν) πυροβολείται (“Σε πυροβόλησαν!” φωνάζει η Μπαντλ ενώ αγκαλιάζει τον ετοιμοθάνατο άνδρα, ο οποίος είναι πιθανότατα ενήμερος για αυτό το γεγονός και δεν θα ήθελε να του το υπενθυμίσουν). Τελικά, ο Μάρτιν Φρίμαν φτάνει ως ο πραγματικός ντετέκτιβ Σουπ Μπατλ. Καθώς ο Μπατλ φέρνει τάξη στην έρευνα, έτσι και ο Φρίμαν προσδίδει κάποια αξιοπιστία στις τηλεοπτικές εξελίξεις, συνδέοντας τα πράγματα και αναδεικνύοντάς τα μέσω της παρουσίας του και μιας ενστικτώδους αίσθησης για το πόσο ολοκληρωτικά και σταθερά πρέπει να παιχτούν αυτά τα πράγματα. Είναι ανακούφιση, αλλά αν αρκεί για να σας περάσει μέσα από τις τρεις άχαρες, πεζές ώρες ενός υποτιθέμενου κατασκοπικού θρίλερ, εξαρτάται από εσάς. Ρετρό χωρίς φινέτσα και γεμάτο σύγχρονες ανησυχίες για την συναισθηματική ευημερία όλων, είναι ένας συνδυασμός που δεν λειτουργεί για εμένα.
Το “Seven Dials” της Αγκάθα Κρίστι προβάλλεται τώρα στο Netflix.
