Σχεδόν 30 χρόνια μετά τον θάνατο του Κένεθ Γουίλιαμς, και λίγο πριν συμπληρωθούν 100 χρόνια από τη γέννησή του, ο Ντέιβιντ Μπένσον φέρνει στη σκηνή για άλλη μια φορά το επιτυχημένο του έργο, “Think No Evil of Us”. Η παράσταση, που έχει περιοδεύσει αμέτρητες φορές, αποτελεί μια εντυπωσιακή αναβίωση του στυλ και της προσωπικότητας του θρυλικού ηθοποιού, ειδικά για όσους μεγάλωσαν με τον Γουίλιαμς ως κεντρική φιγούρα της βρετανικής ζωής. Ο Μπένσον παραδέχεται ότι πρόκειται για μια “παράσταση των boomers”, γεμάτη νοσταλγία αλλά και βαθιά κατανόηση του τι έκανε τον Γουίλιαμς να ξεχωρίζει.
Το πρώτο μέρος της παράστασης εστιάζει περισσότερο στο τι έκανε τον 13χρονο τότε Μπένσον να ξεχωρίσει. Το 1975, η νικητήρια συμμετοχή του σε διαγωνισμό ιστορίας της εκπομπής Jackanory διαβάστηκε από τον Γουίλιαμς στην εθνική τηλεόραση. Ο Μπένσον αναβιώνει τη στιγμή, φανερά αμήχανος που θα συνδεόταν έκτοτε με τους συμμαθητές του με τον πιο “καμπέ” άντρα της Βρετανίας. Στο ίδιο μέρος, ο Μπένσον αφηγείται την εφηβική του αφύπνιση ως “ασκήσεως” σε αστείες φωνές, παραθέτοντας με αψεγάδιαστη ακρίβεια τους Frankie Howerd, Sergeant Bilko και ολόκληρο τον θίασο του Dad’s Army.
Η αφήγηση τείνει να εξηγήσει τη δια βίου σημασία του Γουίλιαμς για τον Μπένσον. Ωστόσο, αυτή η εξήγηση ουδέποτε έρχεται. Αντιθέτως, το δεύτερο μέρος παρουσιάζει σκηνές από τη ζωή του Γουίλιαμς: μια εκθαμβωτική αφήγηση κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης με το κοινό για την πνευματική ιστορία του δυτικού πολιτισμού, ένας σκοτεινός διάλογος με την ηλικιωμένη μητέρα του, με την οποία είχε συνάρτηση, και ένα δείπνο με φίλους σε ιταλικό εστιατόριο. Αυτά τα επεισόδια αφορούν μία μόνο ημέρα από τη ζωή του Γουίλιαμς και αποτυπώνουν όλο το φάσμα του τι τον έκανε τόσο αγαπητό όσο και αφόρητο.
Ο κίνδυνος όταν απεικονίζεται κάποιος τόσο ευαίσθητος, εγωκεντρικός και μονίμως “σε παράσταση” είναι να φανεί βαρετός. Οι συνδαιτημόνες του νιώθουν συμπάθεια. Ίσως λιγότερη αφήγηση από τον Κένεθ για αιμορροΐδες και διάρροια να ήταν καλύτερη. Όμως, ο Γουίλιαμς του Μπένσον είναι εξαιρετικός: οι φωνητικές (και ρινικές) γυμναστικές είναι από μόνες τους ένα θέαμα, οι εκφράσεις του προσώπου του είναι αδιαμφισβήτητες, δεκαετίες μετά τον θάνατό του. Υπάρχει, επίσης, μια συγκινητική πινελιά στον φόβο του για την οικειότητα και τα αισθήματα αναξιότητας. Πρόκειται για μια συναρπαστική ματιά σε έναν εξαιρετικό άνθρωπο και την εποχή που έζησε (μαζί με έναν όλο και πιο μικρό αριθμό από εμάς).
