Η Robyn, η Σουηδή καλλιτέχνιδα που έχει καθιερωθεί για την ωμή της έκφραση στη μουσική σκηνή, επανέρχεται μετά από επτά χρόνια με το “Dopamine”, ένα single που προμηνύει τη νέα της δισκογραφική δουλειά. Το τραγούδι, γεμάτο λαμπερά arpeggiated synths, εξερευνά τη φύση της χημείας και του έρωτα, θέτοντας το ερώτημα αν η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από απλές χημικές αντιδράσεις. Αυτή τη φορά, όμως, η Robyn φαίνεται να απομακρύνεται από την κοινωνική κριτική και να χάραζε μια νέα φιλοσοφία, όπως υποδηλώνει και ο τίτλος του ένατου άλμπουμ της, “Sexistential”.
Το “Sexistential” ανατρέπει την προσήλωση στον ρομαντικό έρωτα που καθόρισε τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Robyn. Εγκαταλείποντας τις απαλές μελωδίες και την αισθησιακή house του προηγούμενου άλμπουμ “Honey”, επιστρέφει στους αιχμηρούς ηλεκτρονικούς ήχους του “Body Talk” (2010), αλλά μέσα από ένα νέο πρίσμα. Με τη συνεργασία του Klas Åhlund και άλλων γνωστών καλλιτεχνών, το άλμπουμ επαναπροσδιορίζει τη δισκογραφία της Robyn, αφαιρώντας τον ρομαντισμό ως κινητήρια δύναμη. Το ομώνυμο κομμάτι, διάρκειας κάτω των τριών λεπτών, αποτελεί μια μελέτη περίπτωσης αυτής της νέας νοοτροπίας. Μέσα από μινιμαλιστικό, “jerking” 80s house, η Robyn ραπάρει για στιγμές οικειότητας κατά τη διάρκεια εξωσωματικής γονιμοποίησης ως μονογονέας, αποσυνδέοντας την αναπαραγωγή από την πυρηνική οικογένεια. Αντίστοιχα, το “Blow My Mind”, μια ανανεωμένη εκδοχή του τραγουδιού του 2002, μετατρέπεται από ένα κλασικό ερωτικό τραγούδι σε ωδή στην αγάπη για τον γιο της.
Το “Really Real”, ένα κομμάτι που ανατρέπει την τυπική προσέγγιση της Robyn, παρουσιάζει τις ωμές λεπτομέρειες ενός χωρισμού. Η αίσθηση της απώλειας που οδηγεί σε συναισθηματική κατάρρευση, διακόπτεται από μια τρυφερή τηλεφωνική κλήση με τη μητέρα της, δημιουργώντας μια αίσθηση μη-καθολικής καταστροφής. Το “Sucker for Love”, με την αναζωογονητική του ενέργεια και τα synths που θυμίζουν video-game, προκαλεί τον πρώην σύντροφο να παραδεχτεί τους φόβους του. Το “Talk to Me”, παρά την retro φωνητική επεξεργασία και την πιανιστική μελωδία, διερευνά την ανάγκη για επικύρωση με μια σχεδόν θεραπευτική προσέγγιση.
Το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ, “Into the Sun”, είναι μια ηλεκτρο-μπαλάντα που, παρά τη νικητήρια αίσθηση, μπερδεύει με τις θρησκευτικές αναφορές, αφήνοντας τον ακροατή σε αμφιβολία για τη θέση της Robyn. Ωστόσο, η κομβική στιγμή του “Sexistential” παραμένει το “Dopamine”. Αποβάλλοντας τον “ιατρικό” μανδύα, η Robyn δεν υποκύπτει απλώς στο συναίσθημα, αλλά καταφέρνει να κρατήσει δύο αλήθειες ταυτόχρονα: ότι τα συναισθήματα είναι χημικά, και ότι κάποια συναισθήματα είναι απλά υπέροχα. Η αίσθηση της ελευθερίας και της απόλαυσης, όπως εκφράζεται από την Robyn, φτάνει σε κορύφωση, υπενθυμίζοντάς μας ότι η χαρά μπορεί να είναι τόσο απλή και απαραίτητη όσο το νερό για έναν διψασμένο.
