Σε μια εποχή που η αναζήτηση της τέλειας ρομαντικής ταινίας μοιάζει ατέλειωτη, οι κριτικοί του Guardian ξεχωρίζουν κάποιες λιγότερο γνωστές, αλλά εξαιρετικά συγκινητικές κινηματογραφικές στιγμές. Από ιστορίες που αψηφούν τις συμβάσεις μέχρι ντελικάτες ερμηνείες, αυτές οι ταινίες προσφέρουν μια φρέσκια ματιά στον έρωτα και τις σχέσεις.
Το “Love Me If You Dare” περιγράφεται ως μια ταινία που ανεβάζει σταδιακά την ένταση, αφήνοντας μια ισχυρή εντύπωση μετά την πρώτη προβολή, χωρίς όμως να είναι εύκολο να την ξαναδείς, φοβούμενος μήπως χαθεί η μαγεία της.
Από την άλλη, το “Maurice” χαρακτηρίζεται ως μια όμορφη ιστορία αγάπης εποχής, ικανή να αγγίξει τόσο το ομοφυλόφιλο όσο και το ετεροφυλόφιλο κοινό.
Το “The Truth About Cats & Dogs”, μια ξεχασμένη ρομαντική κομεντί του ’90, αποτελεί μια σύγχρονη εκδοχή του “Cyrano” στο Λος Άντζελες. Η ιστορία του Μπεν Τσάπλιν, ενός ατζαμπάλη ιδιοκτήτη σκύλου που παρεξηγεί την παραγωγό Ούμα Θέρμαν με την παρουσιάστρια ραδιοφωνικού σόου, κλέβει την παράσταση. Οι Τζενέιν Γκαραφόλο και Τσάπλιν είναι εκπληκτικοί, με τη Γκαραφόλο να δικαιούται περισσότερους ρόλους. Πρόκειται για μια τρυφερή, αστεία και, για όσους δεν είναι λάτρεις των ρομαντικών ταινιών, μια ευχάριστη έκπληξη.
Το “Two for the Road” παρουσιάζεται ως ένα γλυκόπικρο δράμα-κομέντι που εξερευνά μια δωδεκαετή σχέση, πηγαίνοντας μπρος-πίσω στον χρόνο. Με χιούμορ και θλίψη, εμπιστοσύνη και προδοσία, αδιαφορία και αγάπη, προσφέρει μια ρεαλιστική ματιά στον γάμο. Συνιστάται ανεπιφύλακτα για επανειλημμένη θέαση.
Στο “Palm Springs”, ο Άντι Σάμπεργκ και η Κριστίν Μιλιότι πρωταγωνιστούν σε μια πλοκή που θυμίζει “Groundhog Day”, αλλά με ανανεωτική προσέγγιση. Η ταινία αξιοποιεί έξυπνα την αναγνώριση της βασικής ιδέας, ξεμπερδεύοντας γρήγορα με τις ανατροπές.
Το “What If”, με πρωταγωνιστές τον Ντάνιελ Ράντκλιφ και τη Ζόι Καζάν, χαρακτηρίζεται ως μια ρομαντική κομεντί που καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα ρομαντική και αστεία, ένα επίτευγμα για το είδος.
Το “Lonely Hearts” του Πολ Κοξ, αν και βραβευμένο, παραμένει δυστυχώς ξεχασμένο. Ωστόσο, η ταινία διατηρεί τη ζεστασιά της, αποτυπώνοντας ένα Μελβούρνη που έχει πλέον χαθεί, ενώ η ερμηνεία της Γουέντι Χιουζ ως “πλα conectar-jane” είναι μαγευτική. Πρόκειται για ένα φιλμ γεμάτο ευγένεια, μια σπάνια ποιότητα.
Το “White Palace” του 1990, με τη Σούζαν Σαράντον και τον Τζέιμς Σπέιντερ, δικαιολογεί την αντίθεση των χαρακτήρων, ενώ η τελευταία σκηνή στο εστιατόριο είναι απλή, απόλυτη ομορφιά.
Στο “The Russia House”, η ρομαντική σχέση μεταξύ του Σον Κόνερι και της Μισέλ Φάιφερ χαρακτηρίζεται ως γειωμένη, αναζωογονητική και ανθρώπινη. Ο μεθυσμένος, ατημέλητος και ευάλωτος εκδότης του Κόνερι κερδίζει την καρδιά της συγκρατημένης Σοβιετικής μητέρας της Φάιφερ. Το soundtrack του Τζέρι Γκόλντσμιθ, με καπνιστές και γλυκόπικρες σλαβικές υφές, είναι αριστουργηματικό.
Το “The Bitter Tea of General Yen” του Φρανκ Κάπρα, με την Μπάρμπαρα Στάνγουικ, αναδεικνύει θέματα ρατσισμού, παρά την ατυχία στην επιλογή ηθοποιού για τον ρόλο.
Το ινδικό “Rab Ne Bana Di Jodi” περιγράφεται ως μια εξαιρετική ρομαντική ταινία, με την ιστορία ενός κοινωνικά αδέξιου φοιτητή που παντρεύεται την κόρη του καθηγητή του, προκειμένου να τη σώσει από την εγκατάλειψη. Η εξέλιξη της σχέσης τους είναι συγκινητική.
Στο “Only You”, ο νεαρός Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και η Μάρισα Τομέι ζουν έναν παθιασμένο, αλλά διακεκομμένο έρωτα στην Ιταλία. Η ταινία, σε σκηνοθεσία Νόρμαν Τζιούισον, διαθέτει όλη τη γοητεία και τη ζεστασιά των παλιών χολιγουντιανών ρομαντικών κομεντί.
Το γαλλικό “Nelly and Mr Arnaud”, που είδαμε για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του ’90, αφήνει μια βαθιά εντύπωση με την τρυφερή του προσέγγιση σε μια εικονική ρομαντική σχέση, χωρίς την παρουσία έρωτα ή οικειότητας. Η ταινία εξερευνά θέματα λεπτής υπόνοιας, τάξης και ανεκπλήρωτου έρωτα, θυμίζοντας τα μυθιστορήματα της Τζέιν Όστεν.
