Ένα διεισδυτικό, αν και ίσως υπερβολικά αλληγορικό, βελγικό ντοκιμαντέρ θέτει έναν φιλόδοξο στόχο: να αποκαλύψει την κρυφή υποδομή κρατικού καταναγκασμού που στηρίζει την ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική, φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να χρησιμοποιεί αναγωγική γλώσσα όπως η λέξη “μετανάστης”. Αυτές τις αφαιρέσεις τις προσεγγίζει μέσα από τη φρικτή ιστορία της δολοφονίας της Mawda Shawri το 2018, ενός δίχρονο Ιρακινού Κούρδου γεννημένου στη Γερμανία, ο οποίος πυροβολήθηκε κατά τη διάρκεια μιας αποτυχημένης επιχείρησης ελέγχου συνόρων στο βαν που ταξίδευε με τους γονείς του.
Ο σκηνοθέτης Robin Vanbiesen παρουσιάζει αυτή την τραγωδία μέσω εγγράφων και μαρτυριών που διαβάζονται για το κοινό ακτιβιστών που απεικονίζονται. Το βρέφος, η σορός του οποίου απορρίφθηκε σε σακούλα απορριμμάτων από τους υπεύθυνους αξιωματικούς, ενώ οι γονείς του, Phrast και Shamden, στερήθηκαν πρόσβασης. Ακολουθούν τα ψέματα της αστυνομίας, η οποία εκμεταλλεύτηκε τον μύθο της βαρβαρότητας των μεταναστών ισχυριζόμενη ότι η Mawda είχε πεταχτεί στον αυτοκινητόδρομο από τους συνταξιδιώτες της. Το σύστημα δικαιοσύνης, κλείνοντας τα μάτια, απέδωσε την ευθύνη στον οδηγό του βαν για επικίνδυνη οδήγηση, η οποία δήθεν ανάγκασε τον αστυνομικό να πυροβολήσει.
Η αγανάκτηση είναι προφανώς η σωστή αντίδραση. Ωστόσο, όπως επισημαίνεται, η εστίαση σε τέτοια κατάφωρα περιστατικά εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αρχών, καθώς πρόκειται για ακραίες εξαιρέσεις που συχνά χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν δρακόντεια μέτρα ελέγχου. Αυτά τα περιστατικά συσκοτίζουν την ευρύτερη μηχανή καταστολής και τις υποκείμενες ιδεολογίες εξουσίας, οι οποίες επιτρέπουν στους ισχυρούς να πατούν τη σκανδάλη. Ένας άλλος σχολιαστής κάνει συγκρίσεις με την ανθρωπολογία του κυνηγιού: τη μυθολογία που διαχωρίζει θηρευτή και θήραμα και δικαιολογεί την αιματοχυσία. Το ξερίζωμα της βίας σημαίνει το ξερίζωμα της γλώσσας. Η αντικατάσταση ετικετών όπως “μετανάστης” ή “πρόσφυγας” οδηγεί έναν συμμετέχοντα στη συνειδητοποίηση ότι η αναζήτηση εναλλακτικών όρων εξανθρωπίζει αναπόφευκτα τα εμπλεκόμενα άτομα.
Ωστόσο, δεν φαίνεται ο Vanbiesen να βρίσκει τη δική του οπτική γλώσσα για αυτήν την επανάσταση. Οι παραμορφωμένες ακολουθίες των βελγικών αυτοκινητοδρόμων, σαν να μπαίνουν στο Stargate του 2001, δεν αποτελούν κακή προσπάθεια να αποδώσουν τη διάμεση αλλοτρίωση. Όμως, οι αμέτρητες εισαγωγές με κυματιστή βλάστηση στην άκρη του δρόμου και τους πυλώνες φωτισμού τελικά ξεθωριάζουν. Εστιάζοντας λυρικά σε αυτή τη “γη του κανενός” ενώ μεταδίδει ανώνυμα τις ιδέες του μέσω σκηνοθετημένων αναγνώσεων, η ταινία – ειρωνικά – αρχίζει να αισθάνεται αποριζωμένη και διάσπαρτη. Η πλήρως τεκμηριωμένη κατάθεση και ένα αυστηρό τέλος για την ιστορία της Mawda, αντί για μια “θεραπευτική” συνεδρία τραγουδιού από το λαιμό, θα μπορούσαν να έχουν κλείσει καλύτερα τον κύκλο. Η ριζοσπαστική πρόθεση είναι ευδιάκριτη, αλλά ο θυμός φαίνεται να έχει διασκορπιστεί στην πορεία. Η ταινία “Hold on to Her” προβάλλεται στο True Story από τις 6 Φεβρουαρίου.
[PLACEHOLDER_1 url=https://www.youtube.com/watch?v=imfWUH8BZS4]
