Η παρουσία του Barack Obama σε μια οθόνη προκαλεί πάντα μια συναισθηματική φόρτιση. Το Instagram γνωρίζει καλά την αδυναμία μου για τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, σερβίροντάς μου βίντεο με τις επικοινωνιακές του ικανότητες, την ευφυΐα του και την αστείρευτη ψυχραιμία του. Ωστόσο, στην αρχή της νέας σειράς Life, Larry and the Pursuit of Unhappiness: an Almost History of America, η εμφάνισή του έχει έναν διαφορετικό ρόλο: να μας υπενθυμίσει ότι ο Larry David διαθέτει εξαιρετικό κωμικό τάιμινγκ. Αν ήξερα, όμως, το χάος που θα ακολουθούσε μετά από αυτό το εισαγωγικό masterclass, θα είχα ξεσπάσει σε λυγμούς.

Η παραγωγή της εταιρείας Higher Ground Productions, που ανήκει στους Barack και Michelle Obama, αποτελείται από επτά επεισόδια των τριάντα λεπτών, τα οποία αναζητούν απεγνωσμένα ένα έξυπνο αστείο. Σε κάθε ημίωρο, ο Larry David υποδύεται τον εαυτό του μέσα από μια σειρά σκετς εποχής, επαναλαμβάνοντας το γνωστό του στυλ από το Curb Your Enthusiasm. Ωστόσο, το αποτέλεσμα είναι αισθητά κατώτερο των προσδοκιών.

Στο πρώτο επεισόδιο, ο Larry εμφανίζεται με πουδραρισμένη περούκα ως μέλος του Κογκρέσου, παραπονούμενος για ασήμαντα ζητήματα, όπως η κοινή χρήση ομπρελών ή γλυκών. Παρόμοια μοτίβα ακολουθούν και στα επόμενα επεισόδια, είτε πρόκειται για το πρώτο τηλεφωνικό κάλεσμα μεταξύ Alexander Graham Bell και Watson, είτε για τις ακροάσεις του McCarthy, είτε για τους αδελφούς Wright. Η επανάληψη των θεμάτων και η έλλειψη της αιχμηρής σάτιρας που χαρακτήριζε τον David στο παρελθόν καθιστούν το θέαμα κουραστικό.

Ακόμη και οι προσπάθειες προσέγγισης ευαίσθητων κοινωνικών θεμάτων, όπως ο ρατσισμός σε σκετς με τη Rosa Parks ή τον Υπόγειο Σιδηρόδρομο (Underground Railroad), καταλήγουν να είναι ατυχείς. Υπάρχουν ελάχιστες στιγμές –όπως μια ατάκα του Larry προς τη Rosa Parks– που θυμίζουν τον παλιό, καυστικό εαυτό του, αλλά αυτές οι στιγμές είναι απελπιστικά λίγες. Η σειρά τελικά βασίζεται περισσότερο στη νοσταλγία παρά στην ουσία, απογοητεύοντας ακόμη και τους πιο φανατικούς οπαδούς του είδους.