Η Shideh, μια πρώην φοιτήτρια ιατρικής στην Τεχεράνη, βρίσκεται αντιμέτωπη με την καταπίεση του καθεστώτος, καθώς δέχεται αυστηρές παρατηρήσεις επειδή δεν φορά σωστά τη μαντίλα της. Οι προκλήσεις για εκείνη όμως είναι πολύ μεγαλύτερες: το 1988, στην κορύφωση του πολέμου Ιράν-Ιράκ, καλείται να μεγαλώσει μόνη την επτάχρονη κόρη της, ενώ ο σύζυγός της βρίσκεται στο μέτωπο. Τα όνειρά της για μια καριέρα στην ιατρική έχουν ήδη καταστραφεί λόγω κατηγοριών για πολιτική δράση κατά την Ιρανική Επανάσταση.

Πέρα από τους τακτικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς που πλήττουν την πόλη, η Shideh έρχεται αντιμέτωπη με έναν τρόμο που ξεπερνά τις βόμβες: την πιθανότητα ένα τζιν, ένα κακόβουλο πνεύμα, να έχει βάλει στο στόχαστρο την οικογένειά της. Η θεατρική μεταφορά του έργου από την Carmen Nasr, βασισμένη στην ταινία του 2016 από τον Babak Anvari, φαντάζει πιο επίκαιρη από ποτέ. Στις σκηνές όπου οι ένοικοι της πολυκατοικίας συγκεντρώνονται στο καταφύγιο, καταριώμενοι την Ευρώπη και τις ΗΠΑ που τους εγκατέλειψαν, η ατμόσφαιρα μοιάζει να αντικατοπτρίζει τη σημερινή γεωπολιτική αστάθεια.

Η δύναμη της παράστασης, σε σκηνοθεσία της Nadia Latif, έγκειται στην άρτια διασύνδεση της δράσης με τη μεταφορά. Ακόμα και αν το πνεύμα ερμηνευτεί ως προσωποποίηση του εσωτερικευμένου θυμού της Shideh από μια ζωή καταπίεσης, ο τρόμος παραμένει αμείωτος, με τις σκηνές αγωνίας να κορυφώνονται εντυπωσιακά στο τέλος της πρώτης πράξης.

Το σκηνικό του Ben Stones αναπαριστά με λεπτομέρεια ένα σαλόνι της δεκαετίας του ’80, με βίντεο της Jane Fonda να παίζει σε μια κρυμμένη συσκευή αναπαραγωγής. Παράλληλα, ο ηχητικός σχεδιασμός του Donato Wharton και οι φωτισμοί του James Farncombe ενισχύουν το αίσθημα της μελαγχολίας και της απειλής. Η Leila Farzad πρωταγωνιστεί, προσδίδοντας στην ηρωίδα της μια σπάνια αποφασιστικότητα και συναισθηματικό βάθος, ιδιαίτερα στις τελικές σκηνές όπου η σχέση μητέρας και κόρης μετασχηματίζεται σε μια βαθιά, ειλικρινή σύνδεση. Η παράσταση παρουσιάζεται στο Almeida theatre στο Λονδίνο έως τις 4 Ιουλίου.