Καθώς η Clarissa Dalloway κινείται στη σκηνή υποδεχόμενη το κοινό της με μια δόση αυθορμητισμού, η ουσία της σχολαστικής κοσμικής κυρίας που δημιούργησε η Virginia Woolf φαίνεται αρχικά να διαφεύγει. Ωστόσο, αυτή η θεατρική προσαρμογή –σε σκηνοθεσία της Jen Heyes και ερμηνεία της Kit Green– αποτελεί μια παιγνιώδη επανεξέταση του κλασικού έργου, μεταμορφωμένη σε ένα σόλο σόου με έντονο το στοιχείο των πολυμέσων.

Η Jen Heyes πειραματίζεται εδώ και καιρό με το σινε-θέατρο. Η παραγωγή, που ενσωματώνει τον σχεδιασμό βίντεο της Monika Koeck, επιτρέπει στην Kit Green να αλληλεπιδρά με πολλούς χαρακτήρες στην οθόνη, τους οποίους υποδύεται η ίδια. Ανάμεσά τους βρίσκονται ο σύζυγός της Richard, η παλιά της φίλη Sally Seton, η υπηρέτρια Lucy και ο Septimus, ένας βετεράνος πολέμου που υποφέρει από μετατραυματικό στρες. Οι μελέτες των χαρακτήρων είναι προσεγμένες, ενώ ο ηχητικός σχεδιασμός του Stephen Hull –με τους ήχους των πουλιών, των μελισσών και τα χτυπήματα του Big Ben– ζωντανεύει μια μέρα του Ιουνίου στο Λονδίνο.

Η παράσταση παρουσιάζει εξαιρετική δύναμη στη χρήση των αντιθέσεων. Η Kit Green καταφέρνει να δημιουργήσει μια έντονη διαφορά ανάμεσα στον βασανισμένο Septimus της οθόνης και την ανάλαφρη Clarissa επί σκηνής, με την Monika Koeck να χρησιμοποιεί σέπια αποχρώσεις για τον πρώην στρατιώτη και πυκνό μπλε χρώμα θάλασσας που μοιάζει να τον καταπίνει. Παράλληλα, η τεχνολογία δεν επισκιάζει την ερμηνεία της Kit Green, η οποία κινείται ανάμεσα στην καμπαρέ αισθητική και το standup comedy, σατιρίζοντας με ευφυΐα το κοινό της σε κάθε πόλη.

Παρόλο που η προσέγγιση αυτή διαφέρει από την κλασική λογοτεχνική μνήμη του βιβλίου, το θέαμα παραμένει μοναδικό. Η παραγωγή ξεκίνησε από το Storyhouse στο Chester και συνεχίζεται στο Harlow Playhouse του Essex (10-11 Ιουνίου), στο Wilton’s Music Hall του Λονδίνου (16-20 Ιουνίου) και στο Home του Manchester (24-26 Σεπτεμβρίου).