Οι Iceage υπήρξαν ανέκαθεν ένα συγκρότημα σε διαρκή εξέλιξη. Δεδομένου ότι οι Δανοί μουσικοί ήταν μόλις έφηβοι όταν κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους, New Brigade, το 2011, η πορεία τους ήταν προδιαγεγραμμένη: αν δεν αλλάξεις μεταξύ 18 και 30 ετών, μάλλον κάτι δεν πάει καλά. Αν και το New Brigade είχε αποθεωθεί, οι Iceage δεν έμειναν προσκολλημένοι στον ήχο του, πειραματιζόμενοι με πιάνο, country-rock στοιχεία και χορωδίες σε μεταγενέστερες δουλειές τους.

Με το έκτο τους άλμπουμ, For Love of Grace & the Hereafter, οι Iceage επιστρέφουν στις πανκ ρίζες τους, όπως δήλωσε ο Elias Rønnenfelt, επιδιώκοντας έναν ήχο άμεσο, επείγοντα και ωμό. Παρά την επιστροφή στις πρώτες αρχές, το νέο άλμπουμ χαρακτηρίζεται από μια πρωτόγνωρη στιχουργική και μελωδική αρτιότητα. Αν και οι κιθάρες παραμένουν αιχμηρές, το συγκρότημα πλοηγείται με άνεση ανάμεσα σε δυναμικές εναλλαγές, ενσωματώνοντας διακριτικά στοιχεία από τη ροκ εν ρολ σκηνή της δεκαετίας του ’50, το βρετανικό alt-rock και το shoegaze.

Οι στίχοι του Rønnenfelt παραμένουν βίαιοι και ζοφεροί, κάνοντας συχνά τον έρωτα να μοιάζει με θανάσιμη μάχη. Ωστόσο, η μουσική τους διαθέτει μια σχεδόν χαρούμενη διάθεση που εξισορροπεί τη στιχουργική απόγνωση. Η χρήση οργάνων όπως το παιδικό πιάνο ή ακόμα και μια φλογέρα στο κομμάτι The Weak, προσθέτει μια δόση χιούμορ που χαρακτηρίζει ολόκληρη την παραγωγή. Οι Iceage κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα ακόμη εξαιρετικό άλμπουμ, αποδεικνύοντας ότι η ικανότητά τους να διατηρούν την ποιότητά τους, ενώ ταυτόχρονα μεταλλάσσουν διαρκώς τον ήχο τους, είναι ένα σπάνιο κατόρθωμα.