Η θεατρική συγγραφέας Κάτια Πέιν, με το ζωντανό και γοργό έργο της, δημιουργεί έναν ολόκληρο κοινωνικό κόσμο μέσα από έναν μονόλογο 70 λεπτών. Η Πέιν υποδύεται την Φοίβη, η οποία επιστρέφει από το Λονδίνο στις Ουαλικές κοιλάδες, τον τόπο καταγωγής της, για τον γάμο του ξαδέρφου της σε ένα Working Men’s Club. Η παρουσία της εκεί δεν είναι επιθυμητή, όμως όσο περισσότερο χρόνο περνάει στον χώρο, ερχόμενη σε επαφή με την κοινότητα που την διαμόρφωσε, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να αγνοήσει τον οργή που σιγοβράζει μέσα της.
Σε μια παραγωγή με έντονη σκηνοθεσία από τη Στεφ Ο’Ντρίσκολ, η Φοίβη μας οδηγεί μέσα από την γαμήλια δεξίωση και το παρελθόν της. Συναντάμε την κολλητή της φίλη, Άλεξ, με την οποία δεν έχει μιλήσει για δύο χρόνια, και μια εφηβική “φιλία” που έβαλε εμπόδιο ανάμεσά τους. Στον χορό, έρχεται αντιμέτωπη με τους γονείς της και την ευθύλογη θεία της, προσπαθώντας να αποφύγει να την αποβάλει ο πορτιέρης για δεύτερη φορά. Το Λονδίνο μπορεί τώρα να είναι το σπίτι της, αλλά οι κοιλάδες γνωρίζουν την ατίθαση, προκλητική προσωπικότητα που πραγματικά είναι η Φοίβη. Με ένα DJ set (από τον DJ Onai) να συνοδεύει μουσικά τη βραδιά, η Φοίβη φαίνεται ότι θα πρέπει να χορέψει τον δρόμο της μέσα από αυτή την αναδρομή στην ιστορία της.
Η Πέιν κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, πηδώντας από τον έναν χαρακτήρα στον άλλον, καθένας με ξεχωριστή φυσική παρουσία και φωνή. Όταν προκύπτουν δύσκολες συζητήσεις, η Φοίβη κάνει ό,τι μπορεί για να τις αποφύγει, βυθιζόμενη σε παρορμητικές στιγμές ή αποσύρεται στις τουαλέτες ή στον χώρο για κάπνισμα. Το σενάριο αγγίζει σοβαρά θέματα: το αίσθημα του να έχεις μείνει πίσω, της αποτυχίας, και η ενοχλητική αίσθηση ότι ίσως έχεις κάνει λάθος επιλογές.
Η τάση της Φοίβης για βία εντοπίζεται στα εφηβικά της χρόνια. Η Ο’Ντρίσκολ επιστρέφει σε σκηνές όπου η Φοίβη είναι το αντικείμενο του χλευασμού, επαναλαμβάνοντάς τες και εντείνοντας τα γέλια μέχρι αυτά να δηλητηριαστούν με κάθε επανάληψη. Η χρήση βίας γίνεται το μοναδικό της μέσο διαφυγής, και παρόλο που η Φοίβη αναγνωρίζει ότι είναι πρόβλημα, φαίνεται ανίκανη να σπάσει τον κύκλο. Αν και το τελικό τμήμα φαίνεται τονικά αποκομμένο από το υπόλοιπο σενάριο, το μήνυμά του, ότι ο θυμός της είναι απλώς ανθρώπινος, έχει μια αιχμηρή χροιά. Αυτό που είναι σαφές είναι ότι η Πέιν είναι ένα ακατέργαστο, εκκωφαντικό ταλέντο, γεννημένο για τη σκηνή.
