Στη σκηνή του O2 Arena του Λονδίνου, με το κοινό να κατακλύζει τον χώρο, ο Morrissey, ντυμένος στα ροζ, μαζί με την μπάντα του, ξεσήκωσε τους θεατές με το “Suedehead”, ενισχύοντας την ατμόσφαιρα με το επαναλαμβανόμενο “why” που αντηχούσε από χιλιάδες στόματα. Φαίνεται πως η πρόσφατη πολιτική του δράση δεν έχει επηρεάσει την καριέρα του, καθώς ο ίδιος αστειεύτηκε ότι σύντομα θα νιώσει καλύτερα, αφού του έκανε ηρεμία η μορφίνη του, κάτι που προκάλεσε γέλιο στο κοινό.
Πέρα από τις αναφορές στην υγεία του, οι μονολόγοι του Morrissey μεταξύ των τραγουδιών ήταν χαρακτηριστικοί. Μεταξύ αυτοπροβολής και δριμύτατης κριτικής σε “ζηλιάρες κουμάρες” και στην “κουλτούρα της ακύρωσης” (cancel culture) που τον έχει απομακρύνει, ο καλλιτέχνης βρέθηκε ξανά να μιλάει σε 20.000 θαυμαστές. Το νέο του τραγούδι “Notre-Dame”, ένα synth-pop μελαγχολικό κομμάτι, βασισμένο σε ευρέως διαδεδομένες ισλαμοφοβικές θεωρίες συνωμοσίας περί εμπρησμού του καθεδρικού ναού του Παρισιού το 2019, προκάλεσε έντονη αντίδραση. “Ξέρουμε ποιος προσπάθησε να σε σκοτώσει,” τραγουδάει, απευθυνόμενος στον καθεδρικό. “Πριν από τις έρευνες, έλεγαν: δεν υπάρχει τίποτα να δούμε εδώ.”
Τα τραγούδια των The Smiths έμοιαζαν να προέρχονται από άλλη χρονική στιγμή. Το “A Rush and a Push and the Land Is Ours” απέκτησε μια ψυχεδελική μεγαλοπρέπεια, ενώ το “I Know It’s Over” συνοδεύτηκε από εικόνες της εκλιπούσας μητέρας του. Ωστόσο, η στιγμή χάθηκε μέσα από την αδιάφορη ζωντανή εκτέλεση, με τη δική του φωνή να προσπαθεί να ανεβάσει τα συναισθηματικά σημεία της μπαλάντας.
Στη συνέχεια, ο Morrissey δήλωσε προβληματισμένος για την “ασφάλεια όλων των κοινοτήτων, αλλά τώρα διατρέχει κίνδυνο η δική του”. Τα αιχμηρά κιθαριστικά μέρη του “Irish Blood, English Heart” ακούστηκαν με φόντο κόκκινα φώτα, παρουσιάζοντας το τραγούδι ως ένα φλεγόμενο, ανατριχιαστικό θέαμα. Η ασυμφωνία μεταξύ αυτών των εκτελέσεων και παλαιότερων επιτυχιών του είναι εμφανής, με τον αμφίσημο εθνικισμό του να ξεσκεπάζεται από τις προ-Μεταρρυθμιστικές πολιτικές του.
Η έντονη διακύμανση μεταξύ των χαμηλών και των υψηλών στιγμών, όπως το “How Soon Is Now?” που κατέληξε με τον καλλιτέχνη πεσμένο δίπλα στα ντραμς, έκανε την εμπειρία εξαντλητική. Ο ίδιος εξέφρασε την κούρασή του, δηλώνοντας ότι σύντομα θα αποχωρήσει για να πάρει περισσότερη μορφίνη “αλλιώς θα πεθάνω”. Το encore ήταν το “There Is a Light That Never Goes Out”, μια νοσταλγική έκρηξη αγωνίας και έκστασης, πριν τα φώτα σβήσουν και ο frontman των Smiths αποχωρήσει, επιστρέφοντας στην ταυτότητα του Morrissey.
