Το θεατρικό έργο “Η Εξάσκηση της Φωνής του Μπέντζαμιν Φράνκλιν” ξεκινά με τον Σάιμον Μπερκ να εμφανίζεται γυμνός, αντιμέτωπος με το κοινό, κινούμενος ρυθμικά στο τραγούδι του Ντέιβιντ Μπάουι “The Jean Genie”. Σε αυτή τη νέα παραγωγή ενός τολμηρού αυστραλιανού κλασικού, ο ηθοποιός ενσαρκώνει τον Ρόμπερτ Ο’Μπράιεν, έναν 56χρονο δάσκαλο ορθοφωνίας, φορώντας κάλτσες, ζαρτιέρες και ρουζ στα μάγουλά του, αυτοϊκανοποιούμενος μπροσροστά από μια αφίσα του Μικ Τζάγκερ.
Κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας, ο Ο’Μπράιεν φοράει ένα παλιομοδίτικο πράσινο γιλέκο και ένα καφέ κοστούμι με γραβάτα, που ταιριάζουν με τα έπιπλα του σαλονιού του. Στην ιδιωτική του ζωή, με ένα τσιγάρο στο χέρι, θυμίζει τη Νόρμα Ντέσμοντ με σκούφο και ρόμπα. Σύντομα, θα παλέψει για την ψυχική του υγεία, καθώς το κράτος θα τον στοχοποιήσει ως παιδόφιλο χωρίς να του δώσει δίκη, επιτιθέμενο στην σεξουαλικότητά του και την έκφραση του φύλου του.
Όταν το θεατρικό έργο του Στηβ Τζ. Σπίαρς, “Η Εξάσκηση της Φωνής του Μπέντζαμιν Φράνκλιν”, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 1976 στο Nimrod Theatre του Σίδνεϊ, προκάλεσε αίσθηση λόγω της τολμηρής γυμνότητας και των εξερευνήσεων του “τρανσβεστισμού”.
Με πρωταγωνιστή τον αείμνηστο Γκόρντον Τσέιτερ και σκηνοθεσία από τον αείμνηστο Ρίτσαρντ Γουέρετ, έκανε περιοδεία στην Αυστραλία και το Λονδίνο, το Σαν Φρανσίσκο και τη Νέα Υόρκη, όπου κέρδισε τρία βραβεία Obie για το θέατρο off-Broadway. Πενήντα χρόνια αργότερα, αυτή η αναβίωση, σε σκηνοθεσία Ντέκλαν Γκριν, έχει επιστρέψει σπίτι, παρουσιαζόμενη από την Griffin Theatre Company στον προσωρινό της χώρο 80 θέσεων κάτω από αυτό που ήταν το Nimrod – τώρα Belvoir St theatre.
Οι δύο πρώτες πράξεις διαδραματίζονται στο σαλόνι του Ο’Μπράιεν – αρχικά στη Μελβούρνη, στο Toorak· στη Σύδνεη, στο Double Bay, σε αυτή την εκδοχή – και τον βλέπουμε να τηλεφωνεί στον φίλο του Μπρους, χρηματιστή και έγγαμο πατέρα, υποσχόμενος να βγουν μαζί δημόσια ντυμένοι με γυναικεία ρούχα, μόλις μπορέσει να ξεφύγει από τη θεραπεία νεαρών τραυλιστών και μιγλιστών, με 8 δολάρια τη μισή ώρα.
Μια μέρα, ο Ο’Μπράιεν δέχεται κλήση από μια κυρία Φράνκλιν, η οποία του ζητά να διορθώσει τον τραυλισμό του γιου της, Μπέντζαμιν. Η επιλογή του ονόματος του παιδιού, από έναν από τους ιδρυτικούς πατέρες των ΗΠΑ, φαίνεται σχεδιασμένη για να αναδείξει τον διπρόσωπο, καυστικό χαρακτήρα του Ο’Μπράιεν – “Μάντεψε πώς ονόμασαν το παιδί;” λέει στον Μπρους, πριν συγχαρεί τη μητέρα για την “πολύ ευρηματική” επιλογή της.
Ο Ο’Μπράιεν περιγράφει τον Μπέντζαμιν στον Μπρους ως “αυτόν τον όμορφο, υπέροχο 12χρονο αγόρι, που κινείται σαν πρίγκιπας με αυτά τα μακριά, σκούρα, σγουρά μαλλιά”. Ως πρώην ηθοποιός, ο Ο’Μπράιεν έχει σχέδια να εκπαιδεύσει τον Μπέντζαμιν για να γίνει ηθοποιός, αλλά καταλήγει να πιστεύει ότι ο Μπέντζαμιν θέλει να τον δελεάσει.
Ο Μπέντζαμιν είναι πράγματι σεξουαλικά προφανής. Ο Ο’Μπράιεν αρχικά υποθέτει ότι το αγόρι βγαίνει με γυναίκες. Το αγόρι εξομολογείται ότι στην πραγματικότητα έχει σεξουαλικές σχέσεις με ένα 16χρονο αγόρι και του παρέχει φωτογραφική απόδειξη. Στο μεταξύ, παραστρατημένοι πολίτες μαθαίνουν ότι ο Ο’Μπράιεν είναι “περίεργος”, τον βλέπουν να φοράει γυναικεία ρούχα, και σπάνε το παράθυρο του σπιτιού του.
Ο Ο’Μπράιεν, βέβαια, δεν είναι φτιαγμένος για ρόλο προτύπου. Προσφέρει τσιγάρα στον 12χρονο Μπέντζαμιν. Αστειεύεται ότι θα πυροβολήσει ένα άλλο παιδί: “Υπάρχουν πολλά νεκρά μικρά κορίτσια θαμμένα στο κελάρι μου που δεν έκαναν εξάσκηση στο ‘Η Νάνσυ έφαγε εννέα ωραία νέα μπισκότα’.” Παρόλα αυτά, δεν διαπράττει κανένα έγκλημα, λέγοντας στον Μπέντζαμιν: “Δεν υπάρχει περίπτωση να σε αγγίξω… Δοκίμασε γυναίκες. Ήμουν παντρεμένος με μία. Είναι διασκεδαστικές. Έχουν στήθος. Είναι ωραίες.”
Ο Γκριν σκηνοθετεί σφιχτά την κωμωδία και την ένταση, με τη βοήθεια του έντονου φωτισμού και του ηχητικού σχεδιασμού. Ο Μπερκ προσφέρει εξαιρετικό δραματικό εύρος και κωμική δεξιοτεχνία, χρησιμοποιώντας μια τεράστια ποικιλία φωνών για να μιμηθεί τους νεαρούς μαθητές του και τις μητέρες τους, ενώ ταυτόχρονα κουτσομπολεύει, κλαίει και εξερευνά την ψυχή αυτού του χαρακτήρα, που στοιχειώνεται από τον Καθολικισμό του.
Το “Η Εξάσκηση της Φωνής του Μπέντζαμιν Φράνκλιν” είναι ιδιαίτερα επίκαιρο, κατά την 48η επέτειο του Sydney Mardi Gras, με τα δικαιώματα LGBTQ+ να δέχονται επιθέσεις παγκοσμίως. Δεν είναι σύμπτωση ότι το έργο του Λάρι Κράμερ “The Normal Heart” παρουσιάζεται επίσης στο Σίδνεϊ: μια καταστροφική πολεμική για νεαρούς ομοφυλόφιλους άνδρες στη Νέα Υόρκη των αρχών της δεκαετίας του 1980, που αντιμετώπιζαν θάνατο από μια αναπτυσσόμενη ασθένεια, η οποία αργότερα αναγνωρίστηκε ως HIV.
Και τα δύο κείμενα στέκονται ως τέχνη, αλλά παρέχουν επίσης ανανεωμένες προειδοποιήσεις για την πολιτική καταπίεση και την κοινωνική απομόνωση που περιμένουν κοινότητες των οποίων οι ταυτότητες είναι περιθωριοποιημένες και τα ανθρώπινα δικαιώματα αρνούνται. Όπως δήλωσε ο ηθοποιός του “The Normal Heart”, Μίτσελ Μπιούτελ, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης με καλλιτέχνες αυτή την εβδομάδα, είναι “τρομακτικοί καιροί” για τα άτομα LGBTQ+ στις ΗΠΑ, και “μπορεί να μην αργήσει πολύ πριν δώσουμε παρόμοιες μάχες”.
Μετά το σπάσιμο του παραθύρου του Ο’Μπράιεν, ακούγεται μια σειρήνα της αστυνομίας και αστυνομικοί βρίσκουν τον Ο’Μπράιεν με περούκα και φόρεμα, κρατώντας ένα τουφέκι για αυτοάμυνα, με τις φωτογραφίες να καίγονται στον κάδο απορριμμάτων του. Οι συνέπειες είναι καταστροφικές. Καθώς παρακολουθούσα τον Μπερκ να υποδύεται τον Ο’Μπράιεν, αντιμέτωπο με απειλές για την ασφάλειά του, σκέφτηκα τον αντι-τρανς ζήλο από δεξιούς πολιτικούς, φεμινίστριες με κριτική για το φύλο και θρησκευόμενους συντηρητικούς που τροφοδοτούν το μίσος.
Ναι, το έργο του Σπίαρς χρησιμοποιεί κάποια παλιομοδίτικη γλώσσα: ο Ο’Μπράιεν αστειευόμενος αυτοαποκαλείται “Ο Τρομοκράτης Τρανσβεστίτης του Double Bay” και ο Μπρους “τρανσβεστίτης χρηματιστής” – ένας όρος που τα τρανς και τα άτομα διαφορετικού φύλου δεν χρησιμοποιούν πλέον τυπικά για να περιγράψουν τους εαυτούς τους, και ο οποίος θεωρείται πλέον ακατάλληλος ή υποτιμητικός. Ωστόσο, ως μια φαντασμαγορική δημιουργία που μας μιλάει από πριν από 50 χρόνια, οι περιορισμένες ελευθερίες του Ο’Μπράιεν μοιάζουν σύγχρονες, με το κράτος να φουντώνει μια ηθική πανικό για τον “τρόπο ένδυσής του”. και η δύναμη της κυβέρνησης, των νομικών και των συστημάτων ψυχικής υγείας, έτοιμη να πιστέψει ότι είναι παιδόφιλος, αντηχεί σήμερα με τις αβάσιμες θεωρίες συνωμοσίας του “grooming” που εκτοξεύονται εναντίον των queer ατόμων.
Η τελευταία πράξη περιλαμβάνει εξαιρετική δραματική ερμηνεία από τον Μπερκ, καθώς ο Ο’Μπράιεν αγωνίζεται να σώσει το μυαλό του για να μπορέσει να σώσει και την ψυχή του. Είναι συναρπαστικό. Αφού έχει μαγέψει το κοινό με σφιχτή, καμπυλωτή κωμωδία, το συναισθηματικό χτύπημα παραμένει.
Το “Η Εξάσκηση της Φωνής του Μπέντζαμιν Φράνκλιν” ανεβαίνει κάτω από τη σκηνή του Belvoir St theatre έως τις 29 Μαρτίου.
