«Δεν έχει σημασία τι είναι αληθινό», λέει ένα νεαρό κορίτσι, αφού καταθέτει ως μάρτυρας μαγείας εναντίον μιας ομάδας γυναικών, ανάμεσά τους και η ίδια της η μητέρα. «Αυτό που έχει σημασία, είναι αυτό που καταγράφεται». Αυτή είναι η συμβουλή που δίνει στην Ρεμπέκα (Λούσι Μάνγκαν) η ανυπότακτη μητέρα της, η Άννα (Τζίνα Άιζαακ), σε αυτή τη συγκλονιστική παράσταση, διασκευή του βραβευμένου μυθιστορήματος της A.K. Blakemore του 2021 από την Άβα Πίκετ. Αυτό που καταγράφηκε στην πραγματική υπόθεση των δικών μαγισσών του Manningtree το 1645, είναι ελάχιστο όσον αφορά τις γυναίκες του Έσσεξ που καταδικάστηκαν και κρεμάστηκαν για δαιμονισμό από τον Μάθιου Χόπκινς, έναν αυτοαποκαλούμενο «γενικό κυνηγό μαγισσών».
Πέντε γυναίκες, στόχοι του, αφηγούνται από κοινού την ιστορία, με την πρωταρχική εστίαση στην Ρεμπέκα, μια έξυπνη, παρατηρητική κοπέλα με διεισδυτικό βλέμμα, η οποία περιγράφει πώς ο Χόπκινς (Σαμ Μίτσελ) φτάνει στην πόλη ως πανδοχέας, αλλά σύντομα αποκαλύπτει τον σκοπό του, μέσω κηρυγμάτων και τρομοκρατίας στην εκκλησία. Είναι μια επιβλητική φιγούρα με μαύρα ρούχα, σαν μια πουριτανική εκδοχή του Μοναχικού Καβαλάρη, και οι γυναίκες που υποψιάζεται είναι συντριπτικά φτωχές ή χήρες, με τους συζύγους ή τους γιους τους νεκρούς ως αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου που μαίνεται σε όλη τη χώρα.
Παρακολουθούμε τα γεγονότα μέσα από τα μάτια της Ρεμπέκα και οι μονόλογοί της καθιστούν εμφανές ότι πρόκειται για μια ιστορία εφηβικών σεξουαλικών αφυπνίσεων σε ένα κλίμα έντονου μισογυνισμού. Η παράσταση εκτυλίσσεται με κοστούμια εποχής, αλλά πνευματικά μοιάζει με τη δυστοπική Γαλαάδ της Μάργκαρετ Άτγουντ.
Η διασκευή της Πίκετ διατηρεί μεγάλο μέρος της λυρικής γραφής της Μπλέικμορ, η οποία αντικατοπτρίζεται επίσης στο εντυπωσιακό σκηνικό της Σάρα Περκς, με μια κεντρική σκάλα, προβολείς και ένα σμήνος μαύρων στο φόντο από όπου οι χαρακτήρες εμφανίζονται και εξαφανίζονται. Η παραγωγή θυμίζει το έργο της Πίκετ για την Τυδωριανή εποχή, «1536», αλλά ο δακτυλοδείκτης, έναν αιώνα αργότερα, είναι πολύ πιο πυρετώδης. Υπό την υπέροχη σκηνοθεσία της Νατάσα Ρίκμαν, η αίσθηση του προμηνύματος εντείνεται από την πρώτη σκηνή (ο ηχητικός σχεδιασμός της Έλενα Πένια και οι συνθέσεις της Νικόλα Τ. Τσανγκ προσθέτουν νευρικότητα), αλλά δεν είναι απόκοσμη, παρά το θέμα της.
Όπως και στο «1536», το έργο είναι εξίσου αστείο, βλάσφημο και αντισυμβατικό με τις γυναίκες στο επίκεντρο, και κατά μία έννοια, είναι μια ιστορία αγάπης μητέρας-κόρης όσο και μια αφήγηση των δικών μαγισσών. Ο Χόπκινς διατηρεί ένα ανατριχιαστικό κενό, οι προθέσεις του άγνωστες πέρα από τα 20 σελίνια που λαμβάνει από κάθε πόλη για τη δουλειά του.
Υπάρχουν εκπληκτικές ερμηνείες, ειδικά από την Μάνγκαν, η οποία είναι γεμάτη αιχμηρές κινήσεις και διαθέτει μια υπέροχη, αισθησιακή φυσικότητα (σκηνοθεσία κίνησης από τον Σκοτ Γκράχαμ, από τη Frantic Assembly). Η Άιζαακ είναι επίσης εξαιρετική, φέρει ένα επαναστατικό αλαζονεία αντάξιο ενός πειρατή και αρνείται να οριστεί ως θύμα. Η Πίκετ μας κάνει να δούμε ότι αυτές οι γυναίκες ήταν κάτι παραπάνω από αυτό, και σίγουρα πολύ περισσότερο από αυτό που γράφτηκε (ή όχι) γι’ αυτές. Mercury Theatre, Colchester, έως 14 Μαρτίου.
