Παρά τις ερμηνείες, αυτή η κάπως χαοτική συναυλία θα μπορούσε να είχε επωφεληθεί από μια πιο αυστηρή καλλιτεχνική ματιά για να συνδέσει τα αταίριαστα έργα της. Ευτυχώς, το κοντσέρτο για τσέλο του Joseph Phibbs, γραμμένο για τον Guy Johnston και που έκανε εδώ την παγκόσμια πρεμιέρα του, προσέφερε τη δική του μουσική συνοχή, διακρινόμενο σε ένα κατά τα άλλα άνισο πρόγραμμα.
Σχολαστικά κατασκευασμένο, τα πέντε αντικρουόμενα μέρη του λουσμένα σε μια ζεστή τονικότητα και κοσμούνταν από μια πολύχρωμη ενορχήστρωση με πλούσιες, ρευστές γραμμές εγχόρδων και ευφάνταστα ηχητικά εφέ στα πνευστά, τα χάλκινα και τα κρουστά. Αναδυόμενη από απαλά πιτςακάτα κοντραμπάσων και προστατευμένα τσέλα, η σολιστική γραμμή του Johnston, σκεπτική και σεμνή καθ’ όλη τη διάρκειά της, πλαισιώθηκε εύστοχα χάρη στον προσεκτικό έλεγχο του Clemens Schuldt επί των δυνάμεων της BBC Symphony Orchestra.
Η λαμπερή, τρεμάμενη Aubade, γεμάτη φως και χορευτικό αντίστιξη, έδωσε τη θέση της στη θλιβερή Elegy, μια μακρά θρηνεία τσέλου που εκτεινόταν πάνω από έναν παλλόμενο ορχηστρικό καρδιακό ρυθμό. Μια αλλόκοτη Nocturne, τεταμένη και αγχωμένη, στοιχειωνόταν από τις κραυγές των νυχτόπουλων και ίσως κάτι πιο σκοτεινό, πριν η μελαγχολική Vocalise οδηγήσει αυτό το ελκυστικό νέο κοντσέρτο σε ένα ακτινοβόλο τέλος.
Αλλού, τα πράγματα ήταν λιγότερο σταθερά. Το Hamlet του Tchaikovsky, ένα φλύαρο τονικό ποίημα με βροντερό φάντασμα, μια ρωσο-τονισμένη Ophelia και μια απότομη στρατιωτική επέμβαση, δέχτηκε ένα “κλωτσήματα” από τον Schuldt, του οποίου η κοφτή, εύθραυστη ανάγνωση ήταν αναμφίβολα συναρπαστική, αν και ελλιπής σε θέρμη. Στα μόλις πέντε λεπτά, η Ophélie της Mel Bonis, ένα από τα συναρπαστικά έργα της ύστερης ρομαντικής συνθέτριας με μουσικά σκίτσα εμβληματικών γυναικών, απέδειξε ότι το λιγότερο είναι συχνά περισσότερο. Κυματιστή άρπα, ατμοσφαιρικά έγχορδα και μελαγχολικό όμποε τύλιξαν την άτυχη ηρωίδα καθώς παρασύρθηκε στον υδάτινο τάφο της. Η ερμηνεία, ωστόσο, ήταν κάπως δυνατή.
Ο Γερμανός μαέστρος ήταν περισσότερο στα στοιχεία του με τη σουίτα από τον Rosenkavalier του Richard Strauss, που συντέθηκε ανώνυμα. Η ερμηνεία του ήταν ιδιωματική, με τις χορευτικές ακολουθίες να έχουν ωραία ρυθμική ελαστικότητα, αλλά η τάση για μικροσκοπικό έλεγχο αφαίρεσε από τη ροή της μουσικής. Καμία ματαίωση δεν μπορούσε να καλύψει τις ρωγμές σε αυτό το τέρας του Frankenstein, καθώς η μουσική πήγαινε από το ένα κομμάτι στο άλλο. Η τάση του Schuldt να ανεβάζει την ένταση μόνο πρόσθεσε στην αίσθηση μιας παραπλανητικής αυθάδεια. Κρίμα, καθώς η ορχηστρική εκτέλεση, για άλλη μια φορά, ήταν εξαιρετική.
