Το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Sundance παρουσίασε αρκετές ταινίες που κέντρισαν το ενδιαφέρον, ανάμεσά τους το “Saccharine”, ένα φιλμ τρόμου για μια δίαιτα που περιλαμβάνει την κατανάλωση ανθρώπινων στάχτων, το “Buddy”, μια ταινία ψυχαγωγίας για έναν παιδικό τηλεαστέρα που γίνεται κατά συρροή δολοφόνος, και το “Mum, I’m Alien Pregnant”, του οποίου ο τίτλος λέει πολλά.
Ωστόσο, το βραβείο της «πιο ανατρεπτικής» ταινίας πηγαίνει αδιαμφισβήτητα στο “Wicker”. Η ιστορία επικεντρώνεται σε μια κακομούτσουνη, ψαράτισσα που πάσχει από δυσοσμία και παραγγέλνει στον εαυτό της έναν σύζυγο φτιαγμένο από, ναι, καλά μαντέψατε, ψάθα. Παρόλο που η ταινία περιέχει αναμενόμενα προκλητικές σκηνές, με το “wicker-fucking” να προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις, οι δημιουργοί, Alex Huston Fischer και Eleanor Wilson, προσπαθούν να προσφέρουν κάτι περισσότερο από απλή πρόκληση. Αφού προηγουμένως μάς χάρισαν την ευχάριστη κωμωδία εισβολής εξωγήινων “Save Yourselves!”, χρησιμοποιούν τώρα την ευφάνταστη υπόθεσή τους για να θίξουν θέματα όπως η πατριαρχική σκληρότητα του γάμου και η οργή που επιφυλάσσεται σε όσους τολμούν να ζουν εκτός των κοινωνικών κανόνων. Αν και πετυχαίνουν σε ορισμένες στιγμές, η ταινία πάσχει από έλλειψη συνοχής, συνδυάζοντας δυσανάλογα αστεία χιούμορ, σκοτεινή φαντασία και απίθανη ρομαντική ιστορία, με πολύ «ξύλο» αλλά λίγη «φωτιά».
Η Olivia Colman, σε έναν ρόλο που έχει γνωρίσει ανάμεικτες επιτυχίες στο Sundance, υποδύεται την Ψαράτισσα, της οποίας η δυσοσμία είναι τόσο αισθητή όσο και η μοναξιά της. Παρόλα αυτά, η ίδια φαίνεται ανενόχλητη από τα προσβλητικά σχόλια, απολαμβάνοντας την απομόνωσή της από τους αρχαϊκούς ρόλους των φύλων που βασανίζουν το χωριό. Όταν όμως, μετά από έναν ακόμη κωμικά αποτυχημένο γάμο, τα πειράγματα αρχίζουν να την επηρεάζουν, αντί να τα αγνοήσει, ζητά από τον τοπικό καλαθοπλέκτη (τον Peter Dinklage, που μοιάζει πάντα έτοιμος να αρχίσει να τραγουδά) να της φτιάξει έναν σύζυγο. Ένα μήνα αργότερα, ο σύζυγός της εμφανίζεται.
Υπάρχει αξιοσημείωτη φιλοδοξία στην κινηματογράφηση, με έναν περίτεχνα δομημένο κόσμο που συνδυάζει κυρίως το παλιό με στοιχεία του νέου. Όπως σε πολλά παραμύθια, πρόκειται για μια κοινωνία χτισμένη γύρω από τη σημασία των ανδρών και την υποταγή των γυναικών. Οι άνδρες αναγνωρίζονται από το επάγγελμά τους και οι γυναίκες από τη σχέση τους με τον σύζυγό τους. Κατά την τελετή του γάμου, ο γαμπρός δεν προσφέρει στη νύφη ένα δαχτυλίδι, αλλά της επιβάλλει ένα κολάρο. Η κατάφωρη άρνηση της Ψαράτισσας να παίξει με τους κανόνες, αναλαμβάνοντας η ίδια την ευθύνη της ζωής της ως προστάτης της οικογένειας, φέρνει την κοινότητα σε αναταραχή. Οι γυναίκες, με επικεφαλής την αλλόκοτη βασίλισσα της Elizabeth Debicki, είναι ταυτόχρονα τρομοκρατημένες, ίσως και λίγο ζηλότυπες, ίσως και διεγερμένες από τον νέο της σύζυγο, τον οποίο υποδύεται ο Alexander Skarsgård, σε ένα εντυπωσιακά ωραίο σώμα από ψάθα (τα ειδικά εφέ είναι κορυφαία). Οι άνδρες ανησυχούν για το τι σημαίνει η σεξουαλική και οικιακή του τελειότητα γι’ αυτούς και πώς τον βλέπουν οι γυναίκες τους. Μπορεί πλέον κανείς να είναι ευτυχισμένος;
Η κεντρική σχέση αντιμετωπίζεται με αρκετή σοβαρότητα ώστε να επιθυμούμε περισσότερα από όσα τελικά λαμβάνουμε. Η εμφάνισή του εγείρει πολλά ερωτήματα – τι γνωρίζει, τι θέλει, τι χρειάζεται εκείνη, τι της έλειπε – ωστόσο, οι πρώτες τους σκηνές βασίζονται κυρίως σε κωμικά έντονες σεξουαλικές πράξεις (ερωτήματα για τα γδαρσίματα δεν απαντώνται ποτέ) παρά σε πραγματική εξέλιξη. Είναι μια παραγγελία σχεδιασμένη να την αγαπά, αλλά δεν υπάρχει διερεύνηση του τι σημαίνει αυτό για τη σχέση τους και για οποιαδήποτε αυτονομία μπορεί να θέλει ή να χρειάζεται. Αυτά μπορεί να ακούγονται αστείες σκέψεις κατά την παρακολούθηση μιας τέτοιας ταινίας, αλλά αναμένεται να επενδύσουμε συναισθηματικά σε ό,τι συμβαίνει. Όταν έρχεται η σύγκρουση, είναι κυρίως απλή και σαπουνόπερα – έχει κοιμηθεί με κάποια άλλη στην πόλη; – και παρόλο που υπάρχει μια αποτελεσματική σκηνή όπου η Colman ξεσπά εξηγώντας τις δυσκολίες της κοινής ζωής μετά από μια ζωή που ζούσε μόνη (παραμένει μία από τις σπουδαιότερες ηθοποιούς στο είδος), είναι πολύ λίγο και πολύ αργά. Δεν γνωρίζουμε τίποτα για την αντίδρασή του στον κόσμο ή για το ποιος πραγματικά είναι, παρά μόνο την τυφλή αφοσίωσή του σε εκείνη, και όταν αναπόφευκτα συμβαίνει μια τραγωδία, απλώς δεν υπάρχει πραγματική σύνδεση με τίποτα από αυτά. Σκέφτομαι πόσο επενδύω στην, ομολογουμένως πιο δραματική αλλά και ακόμη λιγότερο λεκτική, σχέση μεταξύ της Sally Hawkins και του ανθρώπου-ψαριού στο “The Shape of Water”. Υπάρχουν τρόποι να μας κάνουν να νοιαζόμαστε σε φανταστικούς ρομαντικούς έρωτες όπως αυτός, απλώς δεν πιστεύω ότι οι Fischer και Wilson μπόρεσαν να τους βρουν.
Είναι δύσκολο να φανταστούμε πολλούς άλλους εν ενεργεία ηθοποιούς να αναλαμβάνουν τον ρόλο της ψαράτισσας. Η Colman μοιάζει συχνά σαν η σπάνια ηθοποιός της οποίας η καριέρα επιτρέπει την ύπαρξη ορισμένων ταινιών. Δεν έχω αγαπήσει τις πρόσφατες επιλογές της (“The Roses”, “Jimpa”, “Wicked Little Letters”), αλλά ποτέ δεν είναι λιγότερο από απόλυτα αφοσιωμένη σε συχνά ακραία κομμάτια και δίνει σε αυτό ό,τι έχει, παρόλο που θα ήθελα το σενάριο να της προσφέρει περισσότερο βάθος. Ξέρει πώς να εναλλάσσεται μεταξύ χονδροειδούς κωμωδίας και συγκινητικού δράματος, αλλά η ταινία γύρω της δεν είναι το ίδιο ικανή. Όπως ο ονειρεμένος σύζυγος στο κέντρο της, το “Wicker” δείχνει την εικόνα, αλλά δεν υπάρχει τίποτα από κάτω.
Το “Wicker” προβάλλεται στο φεστιβάλ κινηματογράφου του Sundance.
