Ο κόσμος της “tradwife” ξεδιπλώνεται μέσα από εικόνες αθώων παιδιών που χαμογελούν, με τις μητέρες τους να τις κρατούν κομψά, ντυμένες με λινά φορέματα και ποδιές. Οι γυναίκες αυτές, με διαφορετικούς τόνους δέρματος σαν μέλι, μιλούν ψιθυριστά, προσδίδοντας μια αίσθηση γλυκιάς παραίτησης.
Ο όρος “tradwife” (παραδοσιακή σύζυγος), αν και ακούγεται χαριτωμένος, κρύβει μια σκοτεινή ιστορία. Η αρχική του γέννηση εντοπίζεται στα «incel» φόρουμ του διαδικτύου, όπου ανώνυμοι χρήστες δημιούργησαν το όραμα μιας συζύγου που θα αναλάμβανε οικιακές εργασίες, θα γεννούσε παιδιά, θα ικανοποιούσε τις σεξουαλικές επιθυμίες του συζύγου της, και κυρίως, δεν θα ζητούσε τίποτα σε αντάλλαγμα.
Παρόλο που οι περισσότεροι αγνοούν αυτές τις δυσοίωνες ρίζες, η σύγχρονη αντίληψη για την “tradwife” συνδέεται κυρίως με την λαμπερή παρουσία influencers στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως η Hannah Neeleman και η Nara Smith. Αυτές οι γυναίκες, αξιοποιώντας την ήδη υπάρχουσα περιουσία τους, έχουν δημιουργήσει αυτοκρατορίες εκατομμυρίων, προβάλλοντας εγχώριες γεννήσεις και την παρασκευή απλών τροφίμων από το μηδέν, ενώ φορούν κομψά ρούχα.
Τα τελευταία δύο χρόνια, η συγγραφέας Caro Claire Burke, έχοντας βιώσει την “tradwife” από πολλαπλές οπτικές γωνίες – ως μέλος των μέσων ενημέρωσης, ως ειδικός, και ως συγγραφέας του μυθιστορήματος “Yesteryear”, που μεταφέρεται στον κινηματογράφο από την Anne Hathaway, με πρωταγωνίστρια μια “tradwife” που ξυπνά στο παρελθόν – έχει δεχτεί κατ’ επανάληψη το ίδιο ερώτημα: Πόσο καιρό θα διαρκέσει αυτή η πολιτισμική τάση;
Η ερώτηση αυτή είναι απολύτως κατανοητή. Μόλις μία δεκαετία πριν, η αντίσταση σε πατριαρχικές και ρατσιστικές πολιτικές ήταν εμφανής παντού. Ένα σύμβολο αυτής της εποχής υπήρξε η “The Handmaid’s Tale” της Margaret Atwood, ένα δυστοπικό μυθιστόρημα του 1985 που προφήτευε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες γίνονταν σκλάβες της αναπαραγωγής. Μετά την εκλογή του Donald Trump, το βιβλίο γνώρισε τεράστια δημοτικότητα.
Ενώ η “handmaid” (υπηρέτρια) αποτέλεσε μια προειδοποίηση και υιοθετήθηκε από το κίνημα αντίστασης, η “tradwife” σχεδιάστηκε ως ένα σχέδιο δράσης από τους καταπιεστές. Παρόλο που και οι δύο φιγούρες φαίνεται να μοιράζονται κοινά στοιχεία, η “tradwife” προσδίδει μια ανανεωμένη, “αναβαθμισμένη” έκδοση: δεν υποβάλλεται απλώς, αλλά συναινεί στην υποταγή της. Η κύρια διαφορά έγκειται στην προέλευση: η “handmaid” ήταν προειδοποίηση, ενώ η “tradwife” είναι ένα “blueprint” (σχέδιο) από την πλευρά του καταπιεστή. Αυτή η διάκριση, ίσως, εξηγεί γιατί το κυρίαρχο φιλελεύθερο κίνημα δυσκολεύεται να ανατρέψει την εικόνα της “tradwife”.
Το 2026, δεν υπάρχει ένα σαφές σύμβολο φεμινιστικής αντίστασης. Η παλαιότερη συμβολική δύναμη της “handmaid” έχει μειωθεί. Τα σύγχρονα σύμβολα αντίστασης, όπως οι μάσκες αερίων, υποδηλώνουν μια πιο άμεση και βίαιη σύγκρουση. Η αύξηση της έμφυλης βίας τους τελευταίους μήνες υπογραμμίζει τους νόμους της αφηγηματικής εξέλιξης: αν ένα όπλο παρουσιάζεται στην αρχή ενός έργου, πρέπει να χρησιμοποιηθεί. Το ίδιο ισχύει και για την πολιτική. Αν δημιουργείται ένα κόμμα όπου οι γυναίκες υπάρχουν μόνο για να ευχαριστούν τους άνδρες, τελικά θα χρησιμοποιηθεί για να σβήσει τις φωνές και τις ζωές των γυναικών που τολμούν να προτείνουν εναλλακτικές. Από αυτή την οπτική, η “γέννηση” της “tradwife” μπορεί να θεωρηθεί κυριολεκτικά σαν μια “σκανδάλη”.
Η “tradwife” δεν είναι μια πραγματική γυναίκα, αλλά μια διαφήμιση, μια επιμελημένη παράσταση γυναικύτητας, με συνδέσμους για αγορές. Δεν εμφανίστηκε σε μια εποχή που οι γυναίκες δυσκολεύονταν να ισορροπήσουν την εργασία και την προσωπική τους ζωή, αλλά σε μια εποχή που οι γυναίκες είχαν ήδη «σπάσει». Η Nara Smith και η Hannah Neeleman δεν παρουσιάζουν μια νέα τάση, αλλά μια επιστροφή σε αρχέτυπα. Ενώ το χάσμα στις αμοιβές παρέμενε στάσιμο από το 2002 και η κρίση φροντίδας παιδιών επιδεινωνόταν, το 2025, περισσότερες από 450.000 γυναίκες εγκατέλειψαν την αγορά εργασίας στις ΗΠΑ, σηματοδοτώντας τη μεγαλύτερη πτώση στην ιστορία. Η κύρια αιτία που δηλώθηκε από τις γυναίκες; Ευθύνες φροντίδας. Δεν είχαν άλλη επιλογή.
Εδώ φαίνονται οι πραγματικοί στόχοι αυτής της “κίνησης”, αν και μπορεί να χαρακτηριστεί περισσότερο ως μια κατευθυνόμενη προπαγάνδα. Ο σκοπός δεν ήταν ποτέ να αρέσει η ιδέα της “tradwife” σε περισσότερες γυναίκες, ούτε να επιλέξει κάποια να γίνει μία. Ο σκοπός ήταν να υπενθυμίσει στις γυναίκες ότι υπάρχει ένας ιδανικός τρόπος να παραδοθούν στην εξαφάνισή τους: με σιωπή και χαμόγελο.
Για αυτό, η συγγραφέας δημιούργησε το μυθιστόρημά της. Αν δεν μπορούσε να ανατρέψει την εικόνα της “tradwife”, θα μπορούσε τουλάχιστον να ανατρέψει τον κόσμο της και να δει πόσο γρήγορα θα άρχιζε να φωνάζει.
