Ορισμένοι χώροι αναδεικνύουν μια παράσταση, γυαλίζοντας ανεπαίσθητα ή καθιστώντας τη σαφέστερη, ενώ άλλοι την εμποδίζουν. Η πρόσφατη συναυλία της Philharmonia κατά την περιοδεία της στο θέατρο Marlowe του Canterbury υποδηλώνει ότι αυτό το όμορφο κτίριο ανήκει δυστυχώς στην κατηγορία των τελευταίων. Η ακουστική του χώρου δεν είναι απλώς ξηρή, αλλά αφυδατωμένη, αποκαλύπτοντας τις παραμικρές ατέλειες και προσφέροντας όση ατμόσφαιρα έχει ένα ανεώτικο δωμάτιο.
Η δυναμική της ορχήστρας, υπό την καθοδήγηση της principal guest conductor, Marin Alsop, η οποία γνώριζε πιθανώς τις προκλήσεις, δεδομένου του τοπικού της ντεμπούτου πέρυσι, ξεκίνησε με μια απολαυστική και κομψή εκτέλεση του Danzón No 2 του Arturo Márquez. Το εναρκτήριο μέρος – αχνό κλαρινέτο, πιάνο, claves, έγχορδα pizzicato – ήταν χαλαρό. Μια σόλο τρομπέτα παρουσιάστηκε με εξωφρενικά αργό vibrato, ενώ τα έγχορδα έκαναν παρελάσεις σύμφωνα με τις οδηγίες.
Η μουσική της συμπατριώτισσας Μεξικανής συνθέτριας Gabriela Ortiz απαιτεί πιο λεπτό χειρισμό. Μια ηχογράφηση του Cello Concerto “Dzonot” (“Άβυσσος”) έχει ήδη κερδίσει ένα Grammy το 2026 και εδώ παρουσιάστηκε η βρετανική πρεμιέρα του από την Alisa Weilerstein, την τσελίστρια για την οποία γράφτηκε. Υπήρξε μια παύση για προσαρμογές στην ασταθή καρέκλα της (Alsop γρύλισε: “Δουλέψαμε πάνω σε αυτό νωρίτερα”) και μια άβολη στιγμή στο τέλος, όταν η Alsop κάλεσε την Ortiz από το κοινό, μόνο για να διαπιστώσει ότι δεν υπήρχε πρόσβαση στη σκηνή. Εν τω μεταξύ, υπήρξε ένας πραγματικός κυκλικός χορός από εφέ και υφές – μετα-ρομαντική ραψωδία, φλας σόλο “ξύσιμο” σαν να είχε το Led Zeppelin ασχοληθεί με το τσέλο, δίνες μινιμαλιστικής επανάληψης, αιθέρια τρεμάμενα κρουστά. Η δεξιοτεχνία της Weilerstein ήταν εμφανής, αλλά η ακουστική κράτησε τη δυναμική μαγεία της παρτιτούρας γήινη.
Τίποτα από αυτά δεν προμήνυε καλό για τη Scheherazade του Rimsky-Korsakov, όπου το ηχητικό δράμα είναι ζωτικής σημασίας. Οι σόλο ερμηνείες έλαβαν γενναιόδωρο χώρο από την Alsop, με τις στιγμές της μουσικής δωματίου να είναι όμορφα οικείες. Κάποιες από τις πιο δυνατές στιγμές είχαν πειστική ώθηση. Αλλά αλλού, τα έγχορδα ήταν ασυνήθιστα ατημέλητα, προφανώς ανίκανα να ακούσουν το ένα το άλλο. Μέχρι τη στιγμή που η Alsop επέστρεψε για να διευθύνει το θορυβώδες, γεμάτο πατήματα ποδιών Restless Oceans της Anna Clyne ως ανκόρ, η εκτελεστική απογοήτευση του έργου φάνηκε υπερβολικά πραγματική.
Η συναυλία πραγματοποιήθηκε επίσης στο Royal Festival Hall, Λονδίνο, στις 12 Μαρτίου και στο Bridgewater Hall, Μάντσεστερ, στις 13 Μαρτίου.
