Στο Leeds, ο Fergus Quill οδηγεί ένα Nissan Micra με 152.000 μίλια στο κοντέρ, έχοντας στριμώξει το κοντραμπάσο του ανάμεσα στα καθίσματα. Προορισμός του είναι η συνάντηση με τη δική του ορχήστρα, την Ferg’s Imaginary Big Band (FIBB). Αυτό που ξεκίνησε ως ένα αστείο σε παμπ, εξελίχθηκε σε ένα μουσικό φαινόμενο 41 μελών, που αψηφά τις συμβάσεις και τις προσδοκίες του κλασικού mainstream.

Η μπάντα, αν και συνήθως εμφανίζεται στη σκηνή με περίπου 30 μουσικούς, διατηρεί μια ξεχωριστή ταυτότητα. Όπως εξηγεί ο Quill, το ζητούμενο δεν είναι η τέλεια ανάγνωση της παρτιτούρας, αλλά η ύπαρξη μιας ανεξάρτητης μουσικής φωνής. Στο συγκρότημα συνυπάρχουν κορυφαίοι αυτοσχεδιαστές, άνθρωποι που δεν ξέρουν να διαβάζουν νότες, ακόμη και άτομα που δεν παίζουν κανένα όργανο, προσφέροντας όμως την ψυχή τους στο σύνολο. «Αγκαλιάζουμε το χάος, την ατέλεια και όλα όσα συνεπάγονται αυτά», σημειώνει ο πιανίστας Nico Widdowson.

Με αναφορές σε θρυλικούς bandleaders όπως ο Duke Ellington και ο Count Basie, αλλά και με την αισθητική των Sun Ra και Charlie Haden, η FIBB χαρακτηρίζεται από μια ωμή, αντισυμβατική ενέργεια. Το νέο τους άλμπουμ, με τίτλο The New Atomic, που κυκλοφορεί στις 26 Ιουνίου από την Trash City Records, αποτυπώνει τέλεια αυτό το μείγμα ειλικρίνειας και ιδιοσυγκρασίας.

Η επιβίωση ενός τόσο μεγάλου σχήματος, σε μια εποχή που η μουσική βιομηχανία δυσκολεύει τους καλλιτέχνες, αποτελεί άθλο. Ο Quill τονίζει ότι το εγχείρημα μπορεί να ανθίσει μόνο σε πόλεις όπως το Leeds, όπου το κόστος ζωής και οι υποδομές –όπως το Hyde Park Book Club, το Brudenell ή το Domino– επιτρέπουν στους μουσικούς να εργάζονται χωρίς την πίεση του κέρδους. Παρά τις δυσκολίες και την απουσία οικονομικών απολαβών, η μπάντα συνεχίζει να ονειρεύεται, αποδεικνύοντας ότι η τέχνη μπορεί να επιβιώσει έξω από τα αυστηρά πλαίσια του «εννέα με πέντε».