Η ζωή του Patrick Charnley άλλαξε ριζικά ένα βράδυ της 1ης Φεβρουαρίου 2021, κατά τη διάρκεια του τρίτου lockdown για τον Covid-19. Ενώ καθόταν στον καναπέ με τη σύζυγό του Alexa, απολαμβάνοντας ένα απλό γεύμα, άρχισε να κάνει περίεργους θορύβους. Η Alexa, ανήσυχη, τον ρώτησε αν αστειευόταν ή αν πνιγόταν. Σύντομα συνειδητοποίησε ότι ο σύζυγός της υπέφερε από καρδιακή προσβολή. Λίγες μόλις ημέρες νωρίτερα, ο καρδιολόγος του είχε ανακοινώσει την ανάγκη για χειρουργική επέμβαση σε διάστημα έξι μηνών, για την αποκατάσταση μιας βαλβίδας που παρουσίαζε σοβαρή δυσλειτουργία επί χρόνια.
Η ζωή του Patrick κρεμόταν από μια κλωστή. Ο ήπιος πειραγματισμός του “θα πεθάνω αν δεν κάνω την εγχείρηση” αποδείχθηκε δυστυχώς προφητικός. Στη στιγμή της ανακοπής, ενώ το δίσκο του φαγητού του άρχισε να γλιστρά από τα χέρια του, ο Patrick είχε ήδη κλινικά πεθάνει. Η καρδιά του είχε σταματήσει να χτυπά και η αναπνοή του είχε διακοπεί. Ήταν μια περίπτωση αιφνίδιας καρδιακής ανακοπής.
Η επιβίωσή του οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην άμεση αντίδραση της συζύγου και του γιου του, που κάλεσαν βοήθεια, στον φίλο και γείτονά του Peter, ο οποίος του παρείχε καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση, και φυσικά στους διασώστες που κατάφεραν να επανεκκινήσουν την καρδιά του μετά από 40 λεπτά. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κατάσταση βαθιάς αναισθησίας, αφήνοντας πίσω του τη σύζυγό του σε ένα σαλόνι γεμάτο από τον εξοπλισμό των διασωστών.
Η επιστροφή του στο σπίτι, δύο μήνες αργότερα, τον βρήκε με μερική απώλεια όρασης και εγκεφαλική βλάβη, έχοντας υποστεί μια ριζική αλλαγή στην κοσμοθεωρία του. Οι μέρες που ακολούθησαν την ανακοπή ήταν μια περίοδος έντονων αντιθέσεων: η Alexa βίωνε έναν εφιάλτη, αγωνιώντας για τη ζωή του, ενώ εκείνος βρισκόταν σε κώμα, ανυποψίαστος για τα γεγονότα.
Όταν τελικά ξύπνησε, η πρώτη του επικοινωνία με την Alexa μέσω βιντεοκλήσης ήταν ακατανόητη. Την επόμενη μέρα, η τύφλωσή του έγινε εμφανής. Οι γιατροί ενημέρωσαν την Alexa για την εγκεφαλική βλάβη που προκλήθηκε από την έλλειψη οξυγόνου, μετατρέποντας την ανακούφιση της επιβίωσής του σε τρόμο για τις πιθανές συνέπειες.
Κατά τη διάρκεια μιας εξαιρετικής επίσκεψης στο νοσοκομείο, όπου η Alexa του επιτράπηκε να τον δει παρά τους περιορισμούς του lockdown, εκείνος, αποπροσανατολισμένος και με ψευδαισθήσεις, μιλούσε για πρεμιέρες ταινιών για μέλισσες. Καθημερινές βιντεοκλήσεις αποτύπωναν την αστεία και ανάλαφρη διάθεσή του, παρά τις επανειλημμένες υπενθυμίσεις για την καρδιακή ανακοπή και την εγκεφαλική του βλάβη, οι οποίες αμέσως ξεχνούσε.
Εκτενείς νευρολογικές εξετάσεις αποκάλυψαν ότι οι μνημονικές και γνωστικές του λειτουργίες ανήκαν στο χαμηλότερο 2% του πληθυσμού. Σε μια στιγμή, ρωτώντας για την απουσία της μητέρας του, του ανακοινώθηκε ότι είχε πεθάνει τρία χρόνια νωρίτερα. Παρότι η όρασή του άρχισε να επανέρχεται σταδιακά, η επεξεργασία των εικόνων παρέμενε δύσκολη, όπως και η κατανόηση του γιατί το Hampstead Heath είχε καλυφθεί από χιόνι.
Οι παραισθήσεις, που προκλήθηκαν από την προσπάθεια του εγκεφάλου να αντισταθμίσει την απώλεια όρασης, συνεχίστηκαν, οδηγώντας τον τελικά στη δημιουργία του μυθιστορήματός του, “This, My Second Life”. Μια από αυτές, που τον τοποθετούσε σε ένα νοσοκομείο στο Δουβλίνο, περιτριγυρισμένο από ευγενικές νοσοκόμες, του γέμισε μια αίσθηση απόλυτης ασφάλειας και φροντίδας, μια αίσθηση που αντικατόπτριζε την πραγματική φροντίδα που λάμβανε.
Σε αυτή την περίοδο, ο Patrick ένιωθε σαν βρέφος, γεμάτος γαλήνη και αποκομμένος από τον κόσμο. Η προηγούμενη προσπάθεια να ισορροπήσει την απαιτητική εργασία με το lockdown και την τηλεκπαίδευση είχε αντικατασταθεί από μια κατάσταση αιώρησης, όπου οι αισθήσεις υπερτερούσαν των σκέψεων, σαν τη σιωπή μετά από μια καταστροφική σύγκρουση.
Κατά την επιστροφή του στο σπίτι, επιθυμώντας να διατηρήσει αυτή την αίσθηση γαλήνης, άρχισε να γράφει. Δημιούργησε έναν κόσμο που αντικατόπτριζε την ηρεμία που βίωνε, χτίζοντας ένα καταφύγιο γαλήνης. Παρά τη δυσλεξία και την ακραία κόπωση, έγραφε χειρόγραφα, μικρά κομμάτια, συχνά ξεχνώντας τα προηγούμενα.
Μετά από τρία χρόνια αργής γραφής, συνειδητοποίησε πόσο θεμελιωδώς είχε αλλάξει η εμπειρία του. Παρότι οι δυνατότητές του είχαν περιοριστεί, η ζωή του φαινόταν πιο ελεύθερη και ανοιχτή. Επιδίωξε να συνδέσει το έργο του με την κληρονομιά της μητέρας του, της συγγραφέως Helen Dunmore, δανείζοντας ονόματα χαρακτήρων και πλοκής από τα προηγούμενα έργα της.
Αν και αρχικά δίστασε να δημοσιεύσει, η συνειδητοποίηση ότι είχε λάβει μια δεύτερη ευκαιρία τον ώθησε να στείλει το χειρόγραφό του. Η προσφορά συμβολαίου δημοσίευσης σηματοδότησε μια νέα αρχή, επιβεβαιώνοντας την κλίση του στη συγγραφή. Το “This, My Second Life” δεν είναι απλώς μια ιστορία για τη δεύτερη ζωή του ήρωά του, αλλά και για τη δική του. Παρά τις δυσκολίες, η ζωή, η όραση, η οικογένεια, οι φίλοι και η δυνατότητα γραφής του προσφέρουν ελπίδα, γαλήνη και αισιοδοξία, προσδοκώντας να μεταδώσει αυτή την αίσθηση και στους αναγνώστες του.
