Η εβδομάδα ξεχωρίζει με τη διοργάνωση εκθέσεων που εξερευνούν την καλλιτεχνική δημιουργία σε διάφορες εκφάνσεις της. Στην National Portrait Gallery του Λονδίνου, από τις 12 Φεβρουαρίου έως τις 4 Μαΐου, παρουσιάζεται η έκθεση “Lucian Freud: Drawing Into Painting”, προσκαλώντας το κοινό να εμβαθύνει στο όραμα του σπουδαίου καλλιτέχνη, παρακολουθώντας τη διαδικασία του από το χαρτί στον καμβά.
Παράλληλα, το Εθνικό Μουσείο της Κάρντιφ φιλοξενεί, από τις 7 Φεβρουαρίου έως τις 28 Ιουνίου, την έκθεση “Gwen John: Strange Beauties”, αναδεικνύοντας μία από τις πιο πρωτότυπες και αυθεντικές Βρετανίδες καλλιτέχνιδες των αρχών του 20ου αιώνα, στην πατρίδα της, την Ουαλία.
Στο Barbican του Λονδίνου, από τις 12 Φεβρουαρίου έως τις 31 Μαΐου, η έκθεση “Lynda Benglis and Giacometti” φέρνει σε διάλογο την καλλιτέχνιδα που αμφισβήτησε τον μινιμαλισμό με τα ρευστά, λιωμένα έργα της, με το έργο του Giacometti.
Εν τω μεταξύ, στην Tracey Emin Foundation της Margate, από τις 7 Φεβρουαρίου έως τις 29 Μαρτίου, παρουσιάζονται εκφραστικοί πίνακες του Margate-based καλλιτέχνη Vincent Hawkins, στην έκθεση “Vincent Hawkins”.
Τέλος, στην Royal Scottish Academy του Εδιμβούργου, έως τις 8 Μαρτίου, η έκθεση “Origin Stories” ξεδιπλώνει την ιστορία των σχολών καλών τεχνών στη Σκωτία από το 1826, χρονιά ίδρυσης της Royal Scottish Academy.
Στη «Φωτογραφία της Εβδομάδας», η καλλιτέχνιδα Charmaine Watkiss εξηγεί πώς διερεύνησε τους βοτανικούς δεσμούς που συνδέουν την Καραϊβική, το Ηνωμένο Βασίλειο και την αφρικανική ήπειρο στο πλαίσιο του υπερατλαντικού δουλεμπορίου. Μέσα από εικονογραφημένα πορτρέτα γυναικών αφρικανικής καταγωγής, πλαισιωμένα από φαρμακευτικά φυτά, αποδίδει τις γνώσεις βοτανολογίας που αξιοποιούσαν για να επιβιώσουν.
Ενδιαφέροντα στοιχεία που αναδείχθηκαν αφορούν τη μήνυση που υπέβαλε η Gabrielle Goliath κατά του Υπουργού Τεχνών της Νότιας Αφρικής για την απαγόρευση της έκθεσής της στην Μπιενάλε της Βενετίας, την αφαίρεση ενός αγγέλου που έμοιαζε με την Ιταλίδα πρωθυπουργό Giorgia Meloni από ένα νωπογραφία στην Ρώμη, τη συμμετοχή καλλιτεχνών όπως η Marina Abramović στην Μπιενάλε του Fort Cochin στην Κεράλα, και τη διαδικασία δημιουργίας έργων που «ξεδιπλώνονται με τον χρόνο» από την Sarah Sze. Επίσης, η συγγραφέας Daisy Lafarge περιέγραψε πώς ο οξύς πόνος την οδήγησε στην ζωγραφική, ενώ μια νέα έκθεση εξέτασε τους τρόπους αποτύπωσης του ανθρώπινου σώματος στον κινηματογράφο. Ένας πίνακας που απεικόνιζε τον Donald Trump να διευθύνει ορχήστρα προκάλεσε αντιδράσεις, ενώ οι «Μεταμορφώσεις» του Οβίδιου αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για μια έκθεση στο Rijksmuseum. Τα βιτρό παράθυρα της Claire Tabouret έδωσαν μια νέα διάσταση στην Παναγία των Παρισίων, και μια κρυφή λεπτομέρεια σε πορτρέτο της Anne Boleyn αποκρυπτογραφήθηκε ως «αντίδραση στη μαγεία».
Ως «Αριστούργημα της Εβδομάδας» προβάλλεται το “Portrait of a Man (Self-Portrait?)” του Jan van Eyck (1433). Τα μάτια του καλλιτέχνη κοιτούν τον κόσμο με μια ψύχραιμη, ήρεμη ανοιξιά, σαν να απορροφούν κάθε αντικείμενο, χρώμα και απόχρωση φωτός, διατηρώντας τα. Η οξύτητα αυτών των αντιληπτικών «παραθύρων» ενισχύει την πεποίθηση ότι πρόκειται για αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη που έθεσε την παρατήρηση στο επίκεντρο της ζωγραφικής για πρώτη φορά στην ιστορία. Στο έργο αυτό, που βρίσκεται στην National Gallery του Λονδίνου, ο Van Eyck απεικονίζει με μοναδική ακρίβεια όχι μόνο τα ζωηρά μάτια του, αλλά και τις ρυτίδες κάτω από αυτά, το ξύρισμα στο πηγούνι, τη φλέβα της μύτης, τη σκιά κάτω από αυτήν και τα σφιγμένα χείλη, ενισχύοντας τα με το μαγικό κόκκινο χρώμα της περίτεχνης κόμμωσης, που εκφράζει την περηφάνια του για την επιτυχία και τη φήμη του. Ο Van Eyck προσθέτει μάλιστα ένα μότο: «Όσο μπορώ», και υπογράφει με τόλμη: «Ο Jan van Eyck με έκανε στις 21 Οκτωβρίου 1433». Η ικανότητά του να αλληλεπιδρά με τον θεατή, ακόμα και μετά από σχεδόν 600 χρόνια, είναι συγκλονιστική.
Επιπλέον, προσφέρεται η δυνατότητα εγγραφής στο ενημερωτικό δελτίο “Art Weekly” για τα τελευταία νέα της τέχνης και του design.
