Το κορυφαίο φεστιβάλ φωνητικής τέχνης του Leeds συνεχίζει να καινοτομεί, ωθώντας τα όρια του τι σημαίνει φεστιβάλ. Δύο εξαιρετικά διαφορετικές συναυλίες, που παρουσιάστηκαν πρόσφατα, αποδεικνύουν την προσήλωση του διευθυντή Joseph Middleton στην πρωτοτυπία, χωρίς να απαξιώνεται η παράδοση του φεστιβάλ στο κλασικό ρεσιτάλ.
Το “Haiku”, το οποίο έκανε πρεμιέρα πέρυσι στη Minnesota, γεννήθηκε από τις δημιουργικές ιδέες του βαρυτόνου Roderick Williams και του πιανίστα Iain Burnside. Η περίπου 90λεπτη παράσταση επικεντρώθηκε σε οκτώ ποιήματα από μια συλλογή χαϊκού, γραμμένα από Ιάπωνες Αμερικανούς που είχαν εγκλειστεί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι μουσικές συνθέσεις της Libby Larsen, με τίτλο “Mobile/Not Mobile/ …”, που αποδόθηκαν τόσο στα Αγγλικά όσο και στα Ιαπωνικά, αποτελούν συμπυκνωμένα μουσικά κομμάτια, γεμάτα φαντασία, που εξερευνούν θέματα εξορίας, κράτησης και απέλασης.
Ανάμεσα σε αυτές τις ζωντανές μινιατούρες, ενσωματώθηκε μια ποικιλία συμπληρωματικών τραγουδιών από το εκτενές ρεπερτόριο του Williams. Εσωτερικοί απόηχοι και σύγχρονες αντηχήσεις διέτρεχαν ένα λεπτά ισορροπημένο ρεσιτάλ, το οποίο αποδείχθηκε όσο διεγερτικό άλλο τόσο και διασκεδαστικό. Ο Roderick Williams, με την πληθωρική φωνή και την εκφραστική του παρουσία, κατάφερε να δώσει ζωή ακόμη και στον τηλεφωνικό κατάλογο, μεταφέροντας πόνο και πάθος, ευφυΐα και σοφία σε μια πολύχρωμη γκάμα τραγουδιών. Ο Burnside, ως ισότιμος συνεργάτης, προσέφερε ένα γενναιόδωρο και υποστηρικτικό πιάνο, δημιουργώντας ατμοσφαιρικά “φωτοστέφανα” γύρω από τη φωνή.
Μεταξύ των πολλών κορυφαίων στιγμών ξεχώρισαν η σύνθεση του Gerald Finzi πάνω σε στίχους του Thomas Hardy, “Waiting Both”, όπου ένας άνδρας ανταλλάσσει λιτές, βαθυστόχαστες κουβέντες με ένα αινιγματικό αστέρι. Επιπλέον, αναδείχθηκαν αξιοσημείωτες ανακαλύψεις, όπως το “My Grief on the Sea” της Joan Trimble, ένα λεπτό ιρλανδέζικο ερωτικό τραγούδι, και η σαρδόνια απόδοση του “Refugee Blues” του WH Auden από την Elisabeth Lutyens. Ο Williams μάγεψε το κοινό με μια ξεσηκωτική ενέργεια στο τραγούδι της Larsen για παιδιά με λευκά δόντια που κυνηγούν λιβελούλες, ενώ στη συνέχεια αποτύπωσε την αχνή γαλήνη του “Silent Noon” του Vaughan Williams. Το “What a Diff’rence a Day Made” της Maria Grever, με τις ρούμπα επιρροές του, αποτέλεσε την ιδανική χαλαρή νότα για το κλείσιμο.
Ενώ το “Haiku” παρέμεινε εντός των ορίων του παραδοσιακού ρεσιτάλ, το “Dunwich”, μια ανάθεση του φεστιβάλ, έθεσε την ιδέα στα άκρα. Η παραγωγή, η οποία παρουσιάστηκε ως “κύκλος τραγουδιών χωρίς τραγουδιστή”, δημιουργήθηκε από τον συνθέτη Martin Iddon με έδρα το Leeds, σε συνεργασία με την πιανίστα Rei Nakamura, την αφηγήτρια Gillian Jane Lees και τον βιντεογράφο Adam York Gregory.
Το έργο οφείλει το όνομά του στην περίφημη “χαμένη πόλη” της Ανατολικής Αγγλίας, ένα άλλοτε ακμάζον μεσαιωνικό λιμάνι που σταδιακά καταглоβίστηκε από τη Βόρεια Θάλασσα. Ένα στοιχειωμένο ηχητικό τοπίο συνδύασε ηχογραφήσεις πεδίου από τον χώρο της τελευταίας εναπομείνασας επιτύμβιας πλάκας του Dunwich με τη μεταβαλλόμενη σύνθεση του Iddon για πιάνο, μια παρτιτούρα που αιωρούνταν στα όρια της συμβατικής τονικότητας, ψιθυρίζοντας για καμπάνες, δημοτικά τραγούδια, υμνωδία και τη θάλασσα.
Πάνω σε αυτές τις ηχητικές αμμοθίνες, η Lees απέδωσε ύπουλα δεινές αφηγήσεις τοπικών ιστοριών φαντασμάτων, ιστορίες εγκαταλελειμμένων κοριτσιών, καμπάνες που ηχούν κάτω από τα κύματα και τον Black Shuck, έναν δαιμονικό σκύλο που στοιχειώνει τις ακτές της Ανατολικής Αγγλίας. Τα απόκοσμα ασπρόμαυρα βίντεο του Gregory από το Dunwich και τα περίχωρά του παρουσίαζαν απειλητικές θάλασσες και ίχνη από επιταχυνόμενες φιγούρες που φτερούγισαν ανήσυχα σαν σκιώδεις φλόγες. Ένα ατμοσφαιρικό έργο. Το Leeds Song Festival συνεχίζεται έως τις 18 Απριλίου 2026.
