Το αριστοτεχνικό βρετανικό αστυνομικό φιλμ του Vernon Sewell από το 1962, σε συν-σενάριο του βετεράνου σεναριογράφου Richard Harris, επανεκδίδεται. Πρόκειται για ένα σφιχτοδεμένο, σκληρό θρίλερ αγωνίας σε ασπρόμαυρο φόντο, που οδηγεί σε μια συγκλονιστικά εφιαλτική τελική σκηνή. Ουσιαστικά, ανήκει στην κατηγορία των B-movies, εκείνων των δευτερευόντων ταινιών που κάποτε προσέφεραν ολοκληρωμένη βραδινή διασκέδαση: ένα οικονομικό και χαρούμενο είδος που, αν και συχνά χάλια, επέτρεπε ταλαντούχους ανθρώπους να δημιουργούν φοβερή, ανυπόγραπτη δουλειά, και του οποίου η σημασία για την ιστορία του κινηματογράφου έχει αναδειχθεί πολύτιμα από τον κριτικό Matthew Sweet. Ένας χαρακτήρας σε αυτή την ταινία, λίγο πριν βγει σινεμά, μιλάει για τη σημασία του να παρακολουθείς ολόκληρο το πρόγραμμα.
Ο Griff (τον υποδύεται ο Derren Nesbitt) ηγείται μιας τριάδας ληστών που εισβάλλουν σε μια τράπεζα προαστίου ακριβώς πριν κλείσει για το Σαββατοκύριακο της αργίας. Με μια φρικτά κυνική πινελιά, ο Griff προσποιείται τον ταχυδρόμο για να αποκτήσει πρόσβαση, χρησιμοποιώντας την παλιά στολή του νεκρού πατέρα του. Αφού έχουν χειραγωγήσει τον αυστηρό διευθυντή κ. Spencer (Colin Gordon) και τη σεμνή γραμματέα του, την κα Taylor (Ann Lynn), και τους έχουν οδηγήσει στο υπόγειο για να ανοίξουν το χρηματοκιβώτιο με όλο το χρήμα, τους κλειδώνουν εκεί και εξαφανίζονται.
Όμως, μια ανατριχιαστική, φρικιαστική αγωνία κυριεύει τους εγκληματίες, καθώς παραμονεύουν στο βαν τους, σταθμίζοντας την επόμενη κίνησή τους. Τι θα συμβεί αν κανείς δεν προσέξει ότι λείπουν οι δύο τους και θα τους αφήσουν να πεθάνουν από ασφυξία στο θησαυροφυλάκιο; Τίποτα δεν λέγεται φωναχτά, αλλά συνειδητοποιούν ότι θα μπορούσαν να πληρώσουν με τη ζωή τους, είτε πρόκειται για ανθρωποκτονία από αμέλεια είτε όχι. Η δολοφονία ήταν θανατηφόρο αδίκημα όταν κυκλοφόρησε η ταινία και συχνά δεν υπήρχε μεγάλη καθυστέρηση μεταξύ καταδίκης και εκτέλεσης. Η κρίση ψευδο-συνείδησης που τους καταλαμβάνει θέτει σε κίνηση καταστροφικές συνέπειες. Ο χρόνος πιέζει – και πέρα από το ρίγος του τρόμου για το έγκλημά τους, υπάρχει μια εκπληκτικά αληθινή, λεπτομερώς διαχειρισμένη σχεδόν-ρομάντζο που φαίνεται να αναπτύσσεται μεταξύ του κ. Spencer και της κας Taylor. Αναγκάζονται να χαλαρώσουν τα ρούχα τους στην αποπνικτική ζέστη και οι αναστολές τους μειώνονται παράλληλα με την παροχή αέρα – αν και φυσικά με τον πιο συγκινητικά συγκρατημένο, πλατωνικό τρόπο – καθώς συνειδητοποιούν ότι μπορεί να είναι λίγο πριν πεθάνουν.
Η ταινία προσφέρει μερικές μεγάλες ανατροπές, με τη μεγαλύτερη να φυλάσσεται λίγο πριν τους τίτλους τέλους, και όλα τυλίγονται γρήγορα μέσα σε 80 λεπτά. Οι ερμηνείες είναι θεατρικές αλλά και στιβαρές, στο ύφος του βρετανικού κινηματογράφου εκείνων των ημερών, αλλά πάντα εύλογες και παρακολουθήσιμες. Ο Nesbitt έχει μια σκοτεινή, μη-όμορφη εμφάνιση. Την ίδια χρονιά, υποδύθηκε τον αξέχαστα κακόβουλο εκβιαστή-μαφιόζο στο “Victim” του Basil Dearden. Το κοινό, τόσο το 1962 όσο και το 2026, μπορεί να υποθέσει ότι έρχεται κάποιο είδος λύτρωσης, μαζί με ένα ηθικό δίδαγμα ότι το έγκλημα δεν πληρώνει. Αλλά όχι.
Το Strongroom προβάλλεται σε κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας από τις 30 Ιανουαρίου, κυκλοφορεί σε Blu-ray στις 23 Φεβρουαρίου και στο BFI Player από τις 23 Μαρτίου. https://www.youtube.com/watch?v=7K_Row0Rbxo
