Το metalcore, ως όρος, έχει πλέον αποκτήσει μια αμβλυσμένη σημασία, συνδεδεμένος περισσότερο με μπάντες που γράφουν επεξεργασμένα, εύκολα τραγούδια για μαζική κατανάλωση, παρά με τον συνδυασμό τεχνικής αρτιότητας του metal και της αγριότητας του punk rock που σηματοδότησε την αρχή του. Το “Jane Doe” των Converge, που κυκλοφόρησε το 2001, παραμένει ένα αριστούργημα των ημερών πριν την “διαστρέβλωση” του είδους. Ο δίσκος είναι αμείλικτος σαν πιτ μπουλ, αλλά παιγμένος από μουσικούς που δεν δίστασαν να δοκιμάσουν τα όρια, όπως αποδεικνύει το βασανιστικό, 11λεπτο ομότιτλο κομμάτι. Οι Converge, από τη Νέα Αγγλία, δεν επαναπαύτηκαν ποτέ στις δάφνες τους, με τις επόμενες κυκλοφορίες τους να τονίζουν διαφορετικές πτυχές της χαρακτηριστικής τους αναρχίας.
Το 10ο άλμπουμ του συγκροτήματος, και πρώτο μετά από εννέα χρόνια (χωρίς να συμπεριλαμβάνεται η συνεργασία με την Chelsea Wolfe στο “Bloodmoon: I”), το “Love Is Not Enough”, συμπυκνώνει την καταστροφή, τις περιπλοκές και τα συναισθηματικά δεινά τους στη συντομότερη διάρκειά τους. Τα κομμάτια “Distract and Divide” και “To Feel Something” είναι οργισμένα και σφιχτά δομημένα, σαν οι Napalm Death και οι Slayer να είχαν συνεργαστεί για να σας πνίξουν μέσα από τα ηχεία.
Υπάρχει πολύ περισσότερο από θυμό σε αυτή την 30λεπτη επίθεση. Το “We Were Never the Same” ξεσπάει καθαρή αδρεναλίνη με τη μελωδία της κιθάρας που χρησιμοποιεί tapping, ενώ το “Beyond Repair” είναι ένα δυσοίωνο ενδιάμεσο που κάνει τα χτυπήματα της ταμπούρας στο επόμενο κομμάτι “Amon Amok” να χτυπούν σαν τάκλιν ράγκμπι. Το “Make Me Forget You” μαχαιρώνει με καταστροφή αντί για φυσική οργή, με τον Jacob Bannon να ουρλιάζει από αγωνία πάνω από ένα συριγτό ριφ.
Είναι σπάνιο για μια metal μπάντα να ακούγεται ακόμα φρέσκια τόσα χρόνια μετά τη δημιουργία της, και ακόμη σπανιότερο όταν έχουν περάσει σχεδόν όλη τους την καριέρα σε ένα υποείδος. Όμως, οι Converge έχουν μια φαινομενικά ατέλειωτη πηγή έμπνευσης. Δάσκαλοι του metalcore, το 2001 και το 2026 αντίστοιχα.
