Η σειρά “Carnivàle”, που έκανε πρεμιέρα στο HBO το 2003, μπορεί να μην πρόλαβε να συμπληρώσει δύο σεζόν, αλλά κατάφερε να αφήσει το στίγμα της. Παρά την άμεση αντίδραση του αφοσιωμένου cult κοινού της, που έφτασε τις 50.000 ηλεκτρονικές επιστολές διαμαρτυρίας, η απόφαση ακύρωσης φάνηκε αδιαπραγμάτευτη. Σήμερα, καθώς ο τηλεοπτικός κανόνας έχει επεκταθεί και η τάση για “mystery-box” τηλεόραση έχει ξεθωριάσει, το “Carnivàle” μοιάζει πλέον με ένα μικρό, περίεργο εύρημα στον ατελείωτο κατάλογο του HBO. Τι είναι, όμως, αυτό το εύρημα;
Η σειρά ξεδιπλώνει τις περιπέτειες του ομώνυμου τσίρκου, καθώς αυτό διασχίζει τις αμερικανικές στέπες την δεκαετία του 1930. Στην αρχή της ιστορίας, αυτοί οι νομάδες θιασώτες συναντούν τον Ben Hawkins (Nick Stahl), έναν πρώην κατάδικο με ένα αινιγματικό παρελθόν και ανεξήγητες δυνάμεις. Παράλληλα, διαπλέκεται η αντικρουόμενη ιστορία του Brother Justin Crowe (Clancy Brown), ενός ιεροκήρυκα που δέχεται εφιαλτικά, δυσοίωνα οράματα, τα οποία τον πείθουν ότι είναι ο αγγελιοφόρος του Θεού, ένας άνδρας με θεϊκό σκοπό.
Σε μεγάλο μέρος της σειράς, αυτές οι δύο αφηγηματικές γραμμές δεν διασταυρώνονται φυσικά, παρά μόνο μέσα από κοινά όνειρα του Hawkins και του Crowe. Οι αντίθετες ιστορίες τους καθιστούν απτή την υπαρξιακή, μυθική μάχη μεταξύ καλού και κακού που κρύβεται κάτω από την επιφανειακή αφήγηση του “Carnivàle”. Η ατμόσφαιρα θυμίζει το ευρύ, pulp ύφος των πρώιμων μυθιστορημάτων του Stephen King ή, ίσως πιο ταιριαστά, την σουρεαλιστική μυθολογία του “Twin Peaks”. Ο θεατής γνωρίζει ότι οι κόσμοι του Hawkins και του Crowe θα συγκρουστούν τελικά, και όταν συμβεί, οι συνέπειες θα είναι κοσμικές.
Αυτό που κάνει τη σειρά ξεχωριστή είναι ο τρόπος που αυτός ο εξωγήινος τόνος συνδέεται με μια, κατά βάθος, παραδοσιακή προσέγγιση στο είδος του “ensemble piece”. Ο σεναριογράφος Ronald D Moore, ο οποίος ανέλαβε την πρώτη σεζόν του “Carnivàle” πριν αποχωρήσει για να δημιουργήσει το “Battlestar Galactica”, εμποτίζει την αφήγηση με την ευαισθησία του, εστιάζοντας βαθιά στους χαρακτήρες και μαγευόμενος από την ανθρώπινη ανοησία. Η σειρά απολαμβάνει την υφή του ίδιου του τσίρκου και το μικρό ανθρώπινο δράμα της ομάδας του.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί η εξαιρετική παραγωγή. Πολλοί από τους τακτικούς σκηνοθέτες της σειράς, όπως οι Jeremy Podeswa, Jack Bender και John Patterson, έκαναν τα πρώτα τους βήματα δουλεύοντας στα “The Sopranos” και “Six Feet Under”, για να συνεχίσουν αργότερα σκηνοθετώντας κορυφαία επεισόδια σε σειρές όπως το “Lost” και το “Game of Thrones”. Επίσης, σε ένα από τα τελευταία επεισόδια συμμετείχε ο Todd Field, σκηνοθέτης του “Tár”. Ως αποτέλεσμα, το οπτικό στυλ του “Carnivàle” είναι σταθερά υπνωτικό – και, ναι, Lynchian. Υπάρχουν παράξενες συνομιλίες μεταξύ μελών του θιάσου και της “Διοίκησης”, ενός αόρατου, παντογνώστη χαρακτήρα, γνωστού μόνο από τη λεπτή, στριγκή φωνή του που ακούγεται από τις σκιές πίσω από μια κουρτίνα. Και μετά είναι οι πολυάριθμες ονειρικές ακολουθίες της σειράς, που κινούνται από το αιθέριο στο απροκάλυπτα φρικιαστικό, παρουσιάζοντας εικόνες πολέμου, βροχής αίματος πάνω σε έναν βασανισμένο ιεροκήρυκα, και πυρηνικής έκρηξης.
Ανακαλύπτοντας τη σειρά ξανά φέτος, έχει ήδη βρει τη θέση της στο τηλεοπτικό μου κανάλι. Η παράταση των παράξενων χαρακτήρων του “Carnivàle”, τα πυκνά, θεολογικά μυστήρια που βρίσκονται στον πυρήνα του, το εκλεπτυσμένο κινηματογραφικό του ύφος: όλα αυτά τα στοιχεία συνδυάζονται για να δημιουργήσουν μια μοναδική εμπειρία. Μια προειδοποίηση: η πρόωρη ακύρωσή της θα σας αφήσει με λαχτάρα για περισσότερα.
Το “Carnivàle” είναι διαθέσιμο για streaming στο HBO Max στην Αυστραλία και τις ΗΠΑ, και στο Now στο Ηνωμένο Βασίλειο.
