Η σειρά “Blue Lights” ξεχωρίζει στο είδος του αστυνομικού δράματος, προσφέροντας μια φρέσκια προσέγγιση σε ένα φαινομενικά οικείο περιβάλλον. Η σειρά, που διαδραματίζεται στο Belfast, δημιουργείται από τους Declan Lawn και Adam Patterson, και παρότι μπορεί να θυμίζει άλλες σοβαρές, αστικές αστυνομικές σειρές, αποτελεί στην πραγματικότητα μια εξαίρεση. Σε αντίθεση με τα περισσότερα αστυνομικά procedurals, τα οποία βασίζονται συχνά στην ανατροπή των κανόνων από έναν αντισυμβατικό αστυνομικό -ένα από τα πιο διαχρονικά αρχέτυπα της τηλεόρασης- το “Blue Lights” κερδίζει το κοινό ακριβώς επειδή δίνει έμφαση στην αυστηρή τήρηση των διαδικασιών. Και αυτό είναι απαραίτητο.
Στο “Blue Lights”, οι αντισυμβατικοί χαρακτήρες συνήθως αντιμετωπίζουν συνέπειες. Ο Shane (Frank Blake) κινδυνεύει να χάσει την καριέρα του εξαιτίας παράνομων μεθόδων συγκέντρωσης αποδεικτικών στοιχείων μέσω κινητού τηλεφώνου. Όταν η Aisling (Dearbháile McKinney) επισκέπτεται εκτός ωραρίου έναν ύποπτο ενδοοικογενειακής βίας, τον συλλαμβάνει για κακοποίηση της συζύγου του, δεν λαμβάνει επιβράβευση, αλλά αναστέλλεται για “αυτοδικία”.
Ωστόσο, η αυστηρά διαδικαστική φύση του “Blue Lights” δεν μειώνει την ένταση, αλλά αποτελεί την πηγή της. Υπήρξε πιο τρομακτικό cliffhanger στην πρόσφατη τηλεοπτική ιστορία από την ενέδρα σε φάλαγγα οχημάτων στο πέμπτο επεισόδιο της τρίτης σεζόν; Όλα ξεκίνησαν με μια δυσοίωνη ερώτηση από την κεντρική υπηρεσία (“Το όχημά σας είναι θωρακισμένο ή συμβατικό;”) και κορυφώθηκαν με μια εμφανώς πανικόβλητη Grace (Siân Brooke) να εκλιπαρεί: “Θα μου πει κάποιος τι να κάνω;!”. Ο στομαχικός τρόμος πήγαζε από την αδυναμία των επιβατών του οχήματος – σε αυτό το σημείο, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η Grace δεν θα παρεκκλίνει, όπως θα συνέβαινε σε μια λιγότερο πειστική σειρά. Δεν θα εκτελούσε κάποιον παράλογο ελιγμό ούτε θα εξουδετέρωνε μόνη της ένα φορτηγό γεμάτο παραστρατιωτικούς. Η σωτηρία θα ερχόταν (εάν ερχόταν – άλλωστε, αν οι σεναριογράφοι μπορούν να σκοτώσουν τον Gerry, μπορούν να σκοτώσουν οποιονδήποτε) από κάποιον στην άλλη άκρη του ασυρμάτου, ο οποίος ακολουθεί σωστά τη διαδικασία.
Υπάρχει και μια ευρύτερη αίσθηση αδυναμίας, η οποία προσδίδει στο “Blue Lights” πραγματικό ιστορικό βάθος. Παρόλο που το εμπόριο κοκαΐνης αποτελεί τον βασικό κινητήριο μοχλό της πλοκής, ακόμη και αυτό φέρει ένα υπονοούμενο. Πολλοί Βρετανοί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αγνοήσουν αυτό που ουσιαστικά ήταν ένας εμφύλιος πόλεμος σε μια γωνιά της χώρας τους για σχεδόν τρεις δεκαετίες. Η Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής του 1997 σήμαινε ότι μπορούσε να ξεχαστεί εντελώς. Ωστόσο, για πολλές κοινότητες, συνεχίζει να υφίσταται ως μια απειλητική, διάχυτη ηχώ. Οι παράμετροί του –πολιτικοί και κοινωνικοί– είναι υπερβολικά μεγάλοι για να τους αντιμετωπίσει κανείς. Με πειστικότητα και ανθρώπινη ευαισθησία απέναντι στο συναισθηματικό κόστος, το “Blue Lights” αντλεί από την μακρά κληρονομιά των “Troubles” για να δημιουργήσει ένταση και αφηγηματική δύναμη. Αστυνομικοί ελέγχουν καθημερινά τα αυτοκίνητά τους για βόμβες. Μερικές φορές, τις βρίσκουν ακόμα.
Μετά τη Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής, πολλοί πρώην μαχητές απλώς μετέφεραν τις ικανότητές τους στο εμπόριο ναρκωτικών. Ο αξιωματικός πληροφοριών του Michael Smiley, Paul “Colly” Collins, φαίνεται σαρκαστικά νοσταλγικός για τις σαφείς γραμμές και την διαστρεβλωμένη ηθική σαφήνεια των “Troubles”. Θυμάται μια μακρά συζήτηση με έναν μαχητή του IRA σχετικά με το καθολικό θεολογικό σκεπτικό για έναν δίκαιο πόλεμο. “Οι καλές παλιές μέρες”, έτσι δεν είναι; Αποδεικνύεται ότι οι οργανωμένες συμμορίες εγκληματιών είναι ακόμη λιγότερο υπάκουες και πιο ασταθείς από τις θρησκευτικά φανατισμένες παραστρατιωτικές ομάδες. Και πάλι, αυτή δεν είναι μια κατάσταση που ευνοεί αντισυμβατικές προσεγγίσεις στην αστυνομική εργασία. Το να είσαι αντισυμβατικός θα μπορούσε να σου κοστίσει τη ζωή.
Εδώ βρίσκεται και η αναπαράσταση των ατελών, συμπαθητικών “Peelers” του σταθμού Blackthorn, με τα υπέροχα cupcakes τους, τα κρυφά πάρτι με τεκίλα και τις εμμονές τους με τους Westlife. Πώς μπορούν οι απλοί αστυνομικοί να αντιμετωπίσουν μια τέτοια ιστορία; Δεν μπορούν, και το αποτέλεσμα είναι τραύμα. Υπάρχει αρκετή αληθινή αγωνία για να κάνουν στιγμές που θα μπορούσαν να φανούν συναισθηματικά εκμεταλλευτικές, να φαντάζουν απόλυτα δικαιολογημένες. Μετά τον θάνατο της μητέρας της, ο ενορίτης ιερέας λέει στην Annie (Katherine Devlin) ότι “αυτός ο κόσμος είναι κυρίως πίστη εναντίον αηδίας”. Καθώς η “αηδία” συσσωρεύεται, πώς οι αστυνομικοί διατηρούν αυτή την πίστη;
Ο Tommy (Nathan Braniff) και η Sandra (Andi Osho) κάθονται σε έναν καναπέ, ακούγοντας έναν ηλικιωμένο άνδρα με άνοια να παίζει το αγαπημένο τραγούδι του Gerry, Kris Kristofferson. Είναι απίστευτα συγκινητικό και αγγίζει βαθιά, ειδικά στο πλαίσιο της ωμά ρεαλιστικής αστυνομικής δουλειάς που το περιβάλλει – οι κομμένες μηριαίες αρτηρίες, οι απελπισμένοι έφηβοι που εξαφανίζονται, η ρεαλιστική πολιτική του να βλέπεις τον γκάνγκστερ που σκότωσε τον άντρα σου να κυκλοφορεί ελεύθερος και να μην γνωρίζεις ποιες συμφωνίες έχουν γίνει για να γίνει αυτό αναπόφευκτο. Το “Blue Lights” καταφέρνει να είναι μερικές φορές γλυκά συναισθηματικό, ακριβώς επειδή είναι και ατσάλινο.
Από τότε που ξεκίνησε το 2023, οι κριτικοί αναζητούν σειρές που μοιάζουν με το “Blue Lights”. Είναι συνήθως ένα καλό σημάδι όταν τίποτα δεν έρχεται αμέσως στο μυαλό. Υπάρχουν ίχνη της έντονης ακρίβειας του “Line of Duty” όσον αφορά τις λεπτομέρειες. Η ισορροπία μεταξύ εργασίας και προσωπικής ζωής τουensemble cast του θυμίζει ενίοτε το αμερικανικό κλασικό “Hill Street Blues” της δεκαετίας του ’80. Ωστόσο, ολοένα και περισσότερο, συγκρίνεται με το επικό “The Wire” του HBO. Κατασκευάζει ένα αφοσιωμένο, απελπισμένο, χαρακτηριστικό πορτρέτο μιας πόλης. Εξετάζει δυσλειτουργικά δημοτικά συστήματα μέσα από τις οπτικές γωνίες των ανθρώπων που προσπαθούν να λειτουργήσουν εντός τους. Κάθε σεζόν χτίζεται πάνω στην εργασία της προηγούμενης, δημιουργώντας μια πλουσιότερη, πληρέστερη εικόνα. Και βρίσκει μεγάλα πλαίσια για τα μικρότερα, συστατικά μέρη της. Για να δανειστούμε το σλόγκαν του “The Wire”, στο “Blue Lights”, όλα τα κομμάτια έχουν σημασία.
