Σε μια εποχή που η καθημερινότητα συχνά μοιάζει απαιτητική, πολλοί αναζητούν μια διέξοδο στη μικρή οθόνη, επιλέγοντας τηλεοπτικές σειρές που προσφέρουν άνεση, γέλιο και μια αίσθηση απόδρασης. Από το ξεκαρδιστικό “Toast of London” έως την παρηγοριά του “Friends”, οι τηλεθεατές μοιράζονται τις σειρές που έχουν γίνει οι “ευτυχισμένοι τους τόποι”.
Ο Rhys, 24 ετών από το Κάρντιφ, δηλώνει ότι το “Toast of London” είναι η καλύτερη δουλειά του Matt Berry, χαρακτηρίζοντάς το ξεκαρδιστικό με χαζές πλοκές, απρόσμενες εμφανίσεις και αστεία που προκαλούν γέλιο. Παρόλο που ο πρωταγωνιστής δεν είναι συμπαθής, ο τηλεθεατής τον υποστηρίζει.
Η Tim K, 60 ετών από το Brooklyn, New York, US, βρίσκει στο “Lark Rise to Candleford” μια φυγή από το “εφιάλτη του τρέχοντος πολιτικού κλίματος”. Προτιμά έναν απλούστερο, καλοσυνάτο κόσμο, αποφεύγοντας τις ειδήσεις και τα ριάλιτι.
Η Mapp & Lucia, μια προσαρμογή του 1985 στα μυθιστορήματα του EF Benson, αποτελεί για τον Ben από το Bedfordshire, ένα ιδανικό καταφύγιο. Η άψογη ερμηνεία, τα σκηνικά και οι ενδυμασίες, μαζί με την αποστασιοποιημένη από τη σύγχρονη ζωή ιστορία, την καθιστούν μια αριστουργηματική φυγή.
Για πολλούς, οι τηλεοπτικές σειρές προσφέρουν μια αίσθηση ηρεμίας. Η Maddy Paxman, 67 ετών από το Λονδίνο, βρίσκει τη σειρά ντοκιμαντέρ “Saving Lives at Sea” “παράξενα χαλαρωτική”, συνδυάζοντας την αγωνία με την ηρωική προσπάθεια των εθελοντών διασωστών.
Ο Sam από το Ely, Cambridgeshire, μαζί με τη σύζυγό του, επαναλαμβάνει κάθε χειμώνα το “Detectorists”. Η σειρά, με το λεπτό χιούμορ και την πλούσια λεπτομέρεια, υπόσχεται την αίσθηση των ζεστών καλοκαιρινών βραδιών, μακριά από το κρύο.
Η Meg, 58 ετών από το Sussex, θεωρεί το “Schitt’s Creek” την τέλεια “comfort show”, θαυμάζοντας την Catherine O’Hara.
Το “Around the World in 80 Days with Michael Palin” προσφέρει αίσθηση περιπέτειας και νοσταλγίας, όπως αναφέρει ο Robert Smith, 59 ετών από το Newcastle-under-Lyme. Η σειρά του θυμίζει τα ταξίδια πριν την εποχή των smartphones.
Ο Phil Hundley από το Chicago, US, αναφέρεται στο “Perry Mason” (την αυθεντική σειρά) ως το πρότυπο για τα τηλεοπτικά νομικά δράματα, τονίζοντας την αίσθηση δικαιοσύνης που προσφέρει.
Το “Gilmore Girls”, που έγινε διαθέσιμο στο Netflix, περιγράφεται από την Jayne Stead από την Υόρκη ως μια σειρά με δυνατές, αλλά ατελείς γυναίκες, που προσφέρει χαρά σε εκείνη και την κόρη της.
Η Carol Bloomfield, 67 ετών από το Durham, παρακολουθεί για άλλη μια φορά τα επεισόδια του “Poirot”, απολαμβάνοντας τις λεπτομέρειες και την ατμόσφαιρα.
Για την Elisabeth Kaplan από τη Βιέννη της Αυστρίας, το “Superstore” είναι μια άνετη συντροφιά, έχοντας επαναλάβει τη σειρά πάνω από 60 φορές.
Ο Tom, 48 ετών από το Brighton, είναι λάτρης των ντοκιμαντέρ για το διάστημα, με την σειρά “The Planets” του Brian Cox να ξεχωρίζει για την αίσθηση του θαύματος.
Το “How to With John Wilson” περιγράφεται από τον Matthew Grundy από το Manchester ως πρωτότυπο, μοναδικό και ενδιαφέρον, παρά τα φαινομενικά απλά θέματά του.
Η Laurie από τα West Midlands εκτιμά το “First Dates” για την αίσθηση ευχαρίστησης και τη χαλαρή ατμόσφαιρα, που της θυμίζει τις δικές της πρώτες γνωριμίες.
Η Vanessa από το Dorset, παρότι συνήθως δεν ξαναβλέπει τηλεοπτικές σειρές, κάνει εξαίρεση για το “Friends”, το οποίο την κάνει να αισθάνεται λιγότερο μόνη.
Η Patti Powell από το Tunbridge Wells, Kent, βρίσκει στο “Time Team” τον “ευτυχισμένο της τόπο”, παρακολουθώντας την αρχαιολογική σειρά.
Το “Richard Osman’s House of Games” προσφέρει μια ήρεμη ανταγωνιστική ατμόσφαιρα, ιδανική για το τέλος της ημέρας, σύμφωνα με την Pamela Leemeijer, 78 ετών από την Buntingford, Hertfordshire.
