Ο Αιγύπτιος ερμηνευτής Αμπντουλά Μινιαουί (Abdullah Miniawy) έχει αφιερώσει την τελευταία δεκαετία στην πλαισίωση της μελισματικής φωνής του και των αραβικών κλασικών μελωδιών (maqam) σε ένα συναρπαστικό εύρος πειραματικής μουσικής. Οι συνεργασίες του είναι ποικίλες και πάντα πρωτοποριακές. Με τον Γάλλο τρομπετίστα Erik Truffaz, κυκλοφόρησε το 2023 το τζαζ επηρεασμένο άλμπουμ “Le Cri du Caire”. Στην συνεχιζόμενη συνεργασία του με το γερμανικό τρίο Carl Gari, τα φωνητικά του συνδυάζονται με αραιές ηλεκτρονικές ατμόσφαιρες, ενώ το δικό του τρίο παρουσιάζει δύο τρομπόνια να παίζουν μέσα από συνθέσεις εμπνευσμένες από την μπαρόκ εποχή.
Από το 2020, ο Μινιαουί εργάζεται σε μια πιο δυναμική συνεργασία με τον Γάλλο παραγωγό Simo Cell, εστιασμένη στα dancefloors. Το ντεμπούτο EP τους, “Kill Me Or Negotiate”, χρησιμοποίησε ηλεκτρονική κρουστή ρυθμική, θορυβώδη trap μπάσα και ψιθύρους τζαζ πνευστών. Τώρα, το δίδυμο εμβαθύνει στις σκοτεινότερες γωνιές της ψηφιακής παραγωγής με το νέο τους άλμπουμ.
Θεματοποιώντας οκτώ κομμάτια γύρω από τη διάβρωση των διαδικτυακών μας ζωών από την τεχνητή νοημοσύνη και τα bots, το άλμπουμ αποτελεί ένα αριστούργημα στην διάλυση της άκαμπτης, πλεγματικής δομής των ηλεκτρονικών παραγωγών. Κομμάτια όπως το “Pixelated” και το “The Dala Effect” εκτυλίσσονται με σκόρπια, εκτός ρυθμού kick drums, παραμορφωμένα από θραύσματα στατικού θορύβου και κυματοειδή synth μπάσα. Το “Easing the Hearts” προκαλεί την φρενήρη αίσθηση ενός footwork ρυθμού, χωρίς όμως ποτέ να εδραιώνεται σε ένα σταθερό groove. Αντίστοιχα, το “Travelling in BCC” συνδυάζει μια αναχώρηση τζαζ τρομπέτας με ένα συνεχή, απειλητικό καταιγισμό από kick drums.
Αντί να κατακλύζει τον ακροατή με αυτή τη μπαταρία απρόβλεπτων ηλεκτρονικών στοιχείων, είναι η βιρτουόζικη φωνή του Μινιαουί που προσδίδει μορφή και δομή. Στο “Pixelated”, για παράδειγμα, μεταφέρει μια απαλή, Auto-Tuned μελωδία που πατά ελαφρά πάνω στα κυματιστά kicks, ενώ η ανυψωμένη, γυμνή φωνή του στο “The Dala Effect” παρέχει ένα ευπρόσδεκτο αντίβαρο στην χαμηλής συχνότητας ένταση του κομματιού. Ο Μινιαουί μπορεί να προσδίδει ανθρωπιά στην τρομακτική βαρύτητα των παραγωγών του Simo Cell, αλλά το “Dying Is the Internet” τελικά ακούγεται σαν το ανησυχητικό χάος της ψηφιακής καταστροφής. Συνοχή αποκτά μόνο αν παραδοθείς στον ήχο.
