Μέσα σε λίγες ημέρες, στις αρχές του μήνα, είδαμε να συμπλέκονται εξελίξεις που συνήθως εξετάζονται ξεχωριστά. Ο διάδοχος του θρόνου του Abu Dhabi επισκέφθηκε το Beijing, με τον Πρόεδρο Xi Jinping να παρουσιάζει τη θέση της Κίνας για τον πόλεμο στο Ιράν. Την ίδια στιγμή, το Πακιστάν ανέλαβε ρόλο-κλειδί στη διπλωματία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, ενώ η Ουάσιγκτον κλιμάκωσε τις πιέσεις στους αγοραστές ιρανικού πετρελαίου και στις τράπεζες που διαχειρίζονται τις συναλλαγές τους. Παράλληλα, κυκλοφόρησαν αναφορές για χρήση του γουάν σε πληρωμές που σχετίζονται με τη διέλευση από το Στενό του Ορμούζ. Όλα αυτά γεννούν το ερώτημα: μήπως το «πετρογουάν» αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά;

Το πετροδολάριο παραμένει ισχυρό, κυριαρχώντας στα επίσημα αποθεματικά και τις διεθνείς πληρωμές. Ωστόσο, η παλιά συμφωνία που συνέδεε την τιμολόγηση της ενέργειας, τη στρατιωτική ασφάλεια των ΗΠΑ και το δολάριο δεν μοιάζει πλέον τόσο ακλόνητη. Η ζήτηση για ενέργεια έχει μετατοπιστεί προς την Ασία, ενώ οι παραγωγοί στον Κόλπο αρχίζουν να αναζητούν διπλωματικές και οικονομικές δικλείδες ασφαλείας.

Η Κίνα χτίζει εδώ και χρόνια τις υποδομές για ένα σύστημα πληρωμών σε γουάν, όπως το σύστημα CIPS και τα συμβόλαια αργού πετρελαίου στη Σαγκάη. Ο πόλεμος στο Ιράν προσδίδει σε αυτό το κύκλωμα στρατηγική σημασία. Όταν η Ουάσιγκτον απειλεί με κυρώσεις, η χρήση του δολαρίου γίνεται επικίνδυνη, καθιστώντας τις συναλλαγές σε γουάν μια πρακτική διέξοδο και όχι απλώς μια πολιτική ρητορική. Δεν μιλάμε για μια ξαφνική κατάρρευση του δολαρίου, αλλά για τη σταδιακή δημιουργία ενός συστήματος διπλής τροχιάς, όπου το δολάριο παραμένει κυρίαρχο, αλλά ένα παράλληλο κανάλι βασισμένο στο γουάν αναπτύσσεται για τις ενεργειακές ανάγκες της Κίνας και τις χώρες που πλήττονται από γεωπολιτικές εντάσεις.