Ο ισχυρισμός του Ντόναλντ Τραμπ ότι ο πόλεμος των ΗΠΑ με το Ιράν πλησιάζει στο τέλος του, αντικατοπτρίζει την επιθυμία του να ξεπεραστεί το αδιέξοδο της σύγκρουσης, μειώνοντας έτσι την πολιτική πίεση στο εσωτερικό, σύμφωνα με αναλυτές. Με τη χώρα να βρίσκεται στα μισά μιας εκεχειρίας δύο εβδομάδων και με αδιέξοδο στα Στενά του Ορμούζ, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει πολύ χρόνο, ανέφεραν, προσθέτοντας ότι μια συμφωνία παραμένει εφικτή.
Σε συνέντευξή του στο Fox News την Τρίτη, ο Τραμπ δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «δεν έχουν τελειώσει» αλλά ο πόλεμος, που διαρκεί έξι εβδομάδες, πλησιάζει στο τέλος του. «Πιστεύω ότι πλησιάζει στο τέλος του, ναι. Το βλέπω ως πολύ κοντά στο τέλος του», είπε. Αυτό συμβαίνει παρά την αποτυχία των ειρηνευτικών συνομιλιών στο Πακιστάν το Σαββατοκύριακο και την έναρξη ναυτικού αποκλεισμού από τις ΗΠΑ στα στενά. Οι αμερικανικές δυνάμεις έχουν «διακόψει πλήρως το οικονομικό εμπόριο προς και από το Ιράν διά θαλάσσης», ανέφερε το Αμερικανικό Κεντρικό Στρατηγείο (US Central Command) σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την Τρίτη, επιδεικνύοντας την «ναυτική υπεροχή» του στη Μέση Ανατολή και προκαλώντας απειλές για αντίποινα από την Τεχεράνη.
Το Πακιστάν φέρεται να έχει προσφερθεί να φιλοξενήσει νέες συνομιλίες στην Ισλαμπάντ και ο Τραμπ έχει υπαινιχθεί ότι ενδέχεται να διεξαχθούν. Ο Νίου Σιντσούν, διευθυντής του Ινστιτούτου Έρευνας Κίνας-Αραβίας στο Πανεπιστήμιο Ningxia, δήλωσε ότι ο Τραμπ προσπαθεί να διαβεβαιώσει τόσο το αμερικανικό κοινό όσο και τις διεθνείς αγορές, καθώς αγωνίζεται με την άνοδο των τιμών του πετρελαίου, την αυξανόμενη εγχώρια αντιπολίτευση, ένα ολοένα και πιο διχασμένο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και τις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές. «Τις τελευταίες εβδομάδες, έχει καταβάλει κάθε προσπάθεια για να φέρει το τέλος του πολέμου, καθώς μια παρατεταμένη σύγκρουση δεν του προσφέρει κανένα πλεονέκτημα… και γίνεται ένα σημαντικό πολιτικό βάρος για αυτόν», δήλωσε ο Νίου.
Ο Γκου Ντινγκούο, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο East China Normal, συμφώνησε, προσθέτοντας ότι ο αμερικανικός νόμος περιορίζει τις προεδρικές πολεμικές εξουσίες σε 60 ημέρες, ασκώντας έντονη πίεση στον Τραμπ να τερματίσει τον πόλεμο γρήγορα. «Καθώς η σύγκρουση πλησιάζει την 50ή ημέρα, ο Τραμπ ξεμένει από χρόνο. Αυτή η αντίστροφη μέτρηση του θέτει σε σοβαρό πολιτικό μειονέκτημα», δήλωσε ο Γκου. «Τελικά, οι ισχυρισμοί του Τραμπ για τον τερματισμό της σύγκρουσης είναι μια τακτική για να σώσει τα προσχήματα, να καλύψει την κατάσταση και να προβάλει την εικόνα μιας ολοκληρωτικής νίκης στους Αμερικανούς πολίτες».
Οι Δημοκρατικοί στη Γερουσία των ΗΠΑ πρόκειται να διεξαγάγουν νέα ψηφοφορία την Τετάρτη, με στόχο να σταματήσουν τις «αδικαιολόγητες» στρατιωτικές επιχειρήσεις του Τραμπ στο Ιράν. Είναι η τελευταία σε μια σειρά προσπαθειών από τους Δημοκρατικούς και στα δύο σώματα να περάσουν ψηφίσματα που θα αναγκάσουν τον Τραμπ να λάβει την έγκριση του Κογκρέσου για στρατιωτική δράση. Όμως, οι προσπάθειές τους παρέμειναν στάσιμες λόγω των οριακών πλειοψηφιών των Ρεπουμπλικανών. Ωστόσο, πέρα από το Καπιτώλιο, τα ποσοστά αποδοχής του Τραμπ συνεχίζουν να μειώνονται, οι τιμές των καυσίμων συνεχίζουν να αυξάνονται και κριτικοί όπως ο Πάπας Λέων συνεχίζουν να καταδικάζουν τη σύγκρουση.
Ο Νίου δήλωσε ότι με περισσότερες αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις να συγκεντρώνονται στη Μέση Ανατολή, είναι πιθανό ο Τραμπ να κερδίζει χρόνο για στρατιωτική κλιμάκωση. Είπε ότι η Ουάσινγκτον θα προτιμούσε να τερματίσει τον πόλεμο μέσω διαπραγματεύσεων, αλλά η κυβέρνηση ακολουθεί μια πολυεπίπεδη στρατηγική επειδή «δεν έχει ούτε τη διαβεβαίωση ούτε την εμπιστοσύνη ότι οι συνομιλίες θα υλοποιηθούν ή θα επιτύχουν». «Ουσιαστικά, προετοιμάζονται για το χειρότερο σενάριο», δήλωσε. Περισσότεροι από 10.000 στρατιώτες συμμετέχουν στον αποκλεισμό του Ιράν από τις ΗΠΑ, σύμφωνα με το US Central Command, ανεβάζοντας την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Μέση Ανατολή σε πάνω από 50.000 άτομα. Το αεροπλανοφόρο USS George H.W. Bush κατευθύνεται επίσης προς τη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με το USNI News.
Ο Γκου δήλωσε ότι η στρατιωτική ανάπτυξη των ΗΠΑ αποτελεί τακτική για την άσκηση «μέγιστης πίεσης» στο Ιράν, καθώς τα πυρομαχικά λιγοστεύουν και ο Τραμπ φτάνει στα νομικά όρια της στρατιωτικής του δράσης. Ένας παρατεταμένος πόλεμος με το Ιράν θα απειλούσε επίσης τον κύριο στρατηγικό του στόχο: τον περιορισμό της Κίνας και της Ρωσίας, δήλωσε. «Παρά την αφοσίωση τεράστιων στρατιωτικών πόρων στον πόλεμο κατά του Ιράν… η Ουάσινγκτον συνειδητοποιεί τώρα ότι έχει αντιμετωπίσει λανθασμένα τη δευτερεύουσα ανησυχία της ως κορυφαία προτεραιότητα, και προσπαθεί να διορθώσει αυτή την πορεία», είπε ο Γκου.
Σχετικά με την πιθανότητα ενός δεύτερου γύρου ειρηνευτικών συνομιλιών, τόσο ο Νίου όσο και ο Γκου δήλωσαν ότι οι βασικές απαιτήσεις των ΗΠΑ παραμένουν το πυρηνικό ζήτημα και το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Ο Γκου δήλωσε ότι τα δύο αυτά ζητήματα είναι στην πραγματικότητα ένα: μια πυρηνική λύση θα άνοιγε τον δρόμο για ελεύθερη πρόσβαση στα στενά. «Στο πυρηνικό ζήτημα, αν οι ΗΠΑ μειώσουν την απαίτησή τους από 20ετή παύση [στο πρόγραμμα εμπλουτισμού ουρανίου του Ιράν] σε 10 χρόνια, και το Ιράν αυξήσει τη δέσμευσή του από πέντε σε 10 χρόνια, έχουν ένα κοινό έδαφος», δήλωσε ο Γκου. «Επιπλέον, αν οι ΗΠΑ χαλαρώσουν τον έλεγχό τους στα παγωμένα ιρανικά περιουσιακά στοιχεία, αυτό θα χρησιμεύσει ως μορφή de facto πολεμικών αποζημιώσεων».
Ο Γκου τόνισε ότι το χάσμα μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης είναι «ασυμφιλίωτο», αλλά και οι δύο πλευρές περιορίζονται από τις δικές τους πραγματικότητες και θα μπορούσαν να εξαναγκαστούν σε «απρόθυμους συμβιβασμούς». «Αυτή η πραγματιστική πίεση δημιουργεί ένα πραγματικό άνοιγμα για μια συμφωνία», πρόσθεσε. Ο Νίου του Πανεπιστημίου Ningxia δήλωσε ότι η έναρξη ενός δεύτερου γύρου συνομιλιών είναι «πολύ πιο επείγουσα» από την επίτευξη τελικής συμφωνίας, επειδή η εκεχειρία των 14 ημερών έληγε στις 22 Απριλίου. Χωρίς μια συμφωνία, το τέλος της ανακωχής διέτρεχε τον κίνδυνο επιστροφής σε ενεργό μάχη – ένα αποτέλεσμα «που καμία πλευρά δεν επιθυμεί», είπε.
Αλλά αν οι διαπραγματεύσεις άρχιζαν εκ νέου πριν από την επόμενη Τετάρτη, αυτό θα έδινε ένα «διπλωματικό πρόσχημα για την παράταση της εκεχειρίας», ακόμη και χωρίς κάποια συμφωνία. Ο Νίου τόνισε ότι το ερώτημα δεν ήταν πόσο περισσότερο μπορούσε να αντέξει το Ιράν. «Αντίθετα, ο χρόνος είναι με το μέρος του Ιράν. Μπορούν να αντέξουν μια στασιμότητα, ενώ οι ΗΠΑ όχι. Παρά το ότι υπέστησαν βαριές απώλειες, το Ιράν είναι πρόθυμο να αναλάβει υψηλότερο κόστος για χάρη στρατηγικής υπομονής».
