Η ικανότητα του Ιράν να συνεχίζει επιθέσεις με πυραύλους και drones, παρά τις σφοδρές επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ, έχει εντείνει μια συζήτηση στην Ταϊβάν: εάν οι αεράμυνες της νήσου υποβαθμιστούν στα αρχικά στάδια μιας σύγκρουσης με την ηπειρωτική Κίνα, θα μπορέσει να συνεχίσει να πολεμά;
Η απάντηση από αξιωματούχους, βουλευτές και αναλυτές ήταν συγκρατημένη αλλά σαφής. Υποστήριξαν ότι το νησί μπορεί να είναι ανθεκτικό – αλλά μόνο εάν απομακρυνθεί από μια αμυντική νοοτροπία που βασίζεται σε πυραύλους, προς ένα πιο ολοκληρωμένο, οικονομικά αποδοτικό και επιβιώσιμο σύστημα.
Ακόμη και μετά από σφοδρές επιθέσεις, η Τεχεράνη συνέχισε να εξαπολύει επιθέσεις – δείχνοντας ότι η ανθεκτικότητα εξαρτάται λιγότερο από την αποτροπή ζημιών και περισσότερο από τη διατήρηση των επιχειρήσεων, σύμφωνα με αναλυτές. Ένα βασικό μάθημα από τη σύγκρουση ήταν ότι οι σύγχρονες αεράμυνες σπάνια αποτυγχάνουν αμέσως, αλλά φθείρονται με την πάροδο του χρόνου.
«Η πραγματική δοκιμασία δεν είναι αν μπορείς να αναχαιτίσεις την πρώτη ημέρα, αλλά σε ποια ημέρα αρχίζεις να αποτυγχάνεις», δήλωσε ο Max Lo, εκτελεστικός διευθυντής της Taiwan International Strategic Study Society στην Ταϊπέι. Όπως είπε, η σύγκρουση στο Ιράν έδειξε ότι οι υψηλού επιπέδου άμυνες είναι αποτελεσματικές, αλλά και μη βιώσιμες. «Οι δυνάμεις των ΗΠΑ ξόδεψαν δισεκατομμύρια δολάρια σε αναχαιτιστές μέσα σε λίγες μόνο ημέρες, τονίζοντας μια δομική ανισορροπία μεταξύ φθηνών επιθετικών όπλων και δαπανηρών αμυντικών συστημάτων», πρόσθεσε ο Lo, αναφερόμενος στη χρήση αεράμυνας όπως οι πύραυλοι Patriot PAC-3 και το σύστημα THAAD για την αντιμετώπιση ιρανικών επιθέσεων στον Κόλπο.
Η Ταϊβάν αντιμετωπίζει μια παρόμοια – αν όχι σκληρότερη – πρόκληση. «Σε αντίθεση με το Ισραήλ ή τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Ταϊβάν στερείται στρατη βάθους και βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τις δυνάμεις πυραύλων, ρουκετών και drones του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού», προειδοποίησε, τονίζοντας ότι μια διασυνοριακή σύγκρουση θα μπορούσε να περιλαμβάνει συνεχείς, υψηλής έντασης επιθέσεις.
Μόλις τα συστήματα ανίχνευσης υποβαθμιστούν, η άμυνα γίνεται πολύ πιο δύσκολη. «Όταν χάνεις την ανίχνευση και τη στόχευση, το σύστημα μπορεί να αποτύχει πολύ γρήγορα», επεσήμανε ο Lo.
Αυτό το μάθημα έχει αρχίσει να διαμορφώνει την πολιτική στην Ταϊπέι. Σε μια πρόσφατη έκθεση προς τους βουλευτές, το υπουργείο άμυνας ανέφερε ότι οι ακριβοί αναχαιτιστές από μόνοι τους δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν μεγάλης κλίμακας επιθέσεις, τονίζοντας την ανάγκη για οικονομικά συστήματα για την αντιμετώπιση πυραύλων και drones μεγάλης εμβέλειας. Στο πλαίσιο της ιδέας «Taiwan Shield», ή T-Dome, που πρότεινε ο ηγέτης της Ταϊβάν William Lai Ching-te, ο στρατός κατασκευάζει ένα πολυεπίπεδο δίκτυο, παρόμοιο με το Iron Dome του Ισραήλ.
Αυτή η προσέγγιση ενσωματώνει αμερικανικής κατασκευής συστήματα πυραύλων Patriot και Nasams, καθώς και το εγχώρια παραγόμενο σύστημα Tien-Kung, μαζί με νέα ραντάρ, συστήματα παρακολούθησης και εργαλεία διαχείρισης πεδίου μάχης. Μια βασική αλλαγή είναι η ώθηση για φθηνότερες επιλογές αναχαίτισης – παράλληλα με τη χρήση μέτρων όπως δολώματα, παρεμβολές στα συστήματα δορυφορικής πλοήγησης και ηλεκτρονικός πόλεμος – για να αποτραπεί η ταχεία εξάντληση των προηγμένων πυραύλων.
Το υπουργείο άμυνας δήλωσε ότι η Ταϊβάν επιδιώκει τόσο την εγχώρια ανάπτυξη όσο και την εξωτερική προμήθεια «οικονομικών αναχαιτιστών», οι οποίοι αποτελούν ένα κλάσμα του κόστους των συμβατικών συστημάτων. Ο στρατός επιτάχυνε επίσης τη διαδικασία ενίσχυσης των δυνατοτήτων του κατά των drones, λόγω ανησυχιών ότι ο PLA θα μπορούσε να αναπτύξει μεγάλους όγκους οικονομικών μη επανδρωμένων συστημάτων για να υπερβληθούν οι άμυνες, σύμφωνα με την έκθεση.
Παρόλα αυτά, στρατιωτικοί αναλυτές υποστήριξαν ότι η ικανότητα της Ταϊβάν να συνεχίσει να πολεμά μετά από μια αρχική κατάρρευση της αεράμυνας θα εξαρτηθεί από την επιβιωσιμότητα. Ο Zivon Wang, στρατιωτικός αναλυτής στο Chinese Council of Advanced Policy Studies στην Ταϊπέι, δήλωσε ότι το πυκνό δίκτυο αεράμυνας της Ταϊβάν και το Στενό της Ταϊβάν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως προστατευτικό φράγμα. «Το στενό προσφέρει χρόνο έγκαιρης προειδοποίησης, ενώ τα κινητά συστήματα πυραύλων και τα drones μπορούν να διατηρήσουν αντεπιθέσεις», είπε.
Αλλά αυτό το πλεονέκτημα εξαρτάται από τη διασπορά, τόνισε. «Εάν τα ραντάρ, οι κόμβοι διοίκησης και οι εκτοξευτές είναι κινητοί και κρυμμένοι, ο αμυνόμενος μπορεί να συνεχίσει να πολεμά. Εάν όχι, το σύστημα μπορεί να καταρρεύσει γρήγορα», είπε ο Wang, προσθέτοντας ότι επαρκή αποθέματα πυρομαχικών θα ήταν επίσης κρίσιμα σε ένα σενάριο κορεσμού.
Ο απόστρατος συνταγματάρχης Chou Yu-ping, πρώην σχεδιαστής πυραυλικής διοίκησης, επανέλαβε αυτήν την άποψη. «Αυτό που έχει σημασία δεν είναι μόνο η ακρίβεια, αλλά ποιανού το σύστημα μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί υπό διαταραχή – και ποιος μπορεί να αντέξει περισσότερο υπό έντονη φθορά», είπε. Ο Chou προειδοποίησε ότι τα μεσαίου μεγέθους drones αποτελούν μία από τις σοβαρότερες απειλές, και ζήτησε ένα πολυεπίπεδο σύστημα προστασίας που θα συνδυάζει τη χρήση εξοπλισμού υψηλής τεχνολογίας και αεράμυνας μικρής εμβέλειας, μαζί με οικονομικότερες λύσεις όπως αναβαθμισμένα αυτόματα πυροβόλα.
Υποκείμενες σε αυτές τις ανησυχίες ήταν αυτό που οι αναλυτές περιέγραψαν ως το «δίλημμα της ανταλλαγής κόστους». Το Ιράν έδειξε πώς μεγάλοι όγκοι φθηνών drones και ρουκετών μπορούν να αναγκάσουν τους αμυνόμενους να δαπανήσουν αναχαιτιστές υψηλής αξίας. Το Πεκίνο φαίνεται καλά τοποθετημένο να αναπαράγει – και να κλιμακώσει – αυτήν την προσέγγιση, με ένα αναπτυσσόμενο οπλοστάσιο drones και δυνατότητες πυραύλων μεγάλης εμβέλειας.
Για την Ταϊβάν, αυτό δημιουργεί μια επικίνδυνη αριθμητική. «Η τρέχουσα προσέγγιση της Ταϊβάν εξακολουθεί να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο πιο ακριβό μέρος της αλυσίδας θανάτου – την τελική αναχαίτιση», έγραψε ο αμυντικός αναλυτής Holmes Liao στο αμερικανικό περιοδικό National Defence. Το Πεκίνο, είπε, έχει αφιερώσει δεκαετίες χτίζοντας ένα σύμπλεγμα χτυπημάτων σχεδιασμένο να κορεστεί και να εξαντλήσει τις άμυνες με σχετικά χαμηλό κόστος.
«Εάν η Ταϊβάν πρέπει τακτικά να εκτοξεύει αναχαιτιστές εκατομμυρίων δολαρίων εναντίον στόχων που κοστίζουν ένα κλάσμα αυτού, είτε θα ξεμείνει από πυραύλους είτε θα αναγκαστεί να δεχτεί διαφυγές [πυραύλους ή drones που ξεπερνούν τα αμυντικά συστήματα] που η Κίνα μπορεί να εκμεταλλευτεί», προειδοποίησε.
Αυτή η ανισορροπία επιδεινώνεται από ανησυχίες για την προμήθεια, με βουλευτές να επισημαίνουν την ταχεία εξάντληση των αμερικανικών αποθεμάτων αναχαιτιστών στη σύγκρουση του Ιράν. Ο Wang Ting-yu, βουλευτής από το κυβερνών Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα, δήλωσε ότι οι άμυνες της Ταϊβάν σε μεγάλο και μεσαίο υψόμετρο είναι σχετικά ισχυρές, αλλά δεν υπάρχει επαρκής προστασία έναντι πυραύλων μεγάλης εμβέλειας. Είπε ότι το Chung-Shan Institute of Science and Technology, ο κορυφαίος κατασκευαστής όπλων του νησιού, πρέπει να επιταχύνει την ανάπτυξη ενός οικονομικού συστήματος αναχαίτισης.
Επισήμανε επίσης μια στροφή προς όπλα μεγάλης εμβέλειας, όπως το αμερικανικό σύστημα πυραύλων Himars, που θα μπορούσε να αναγκάσει τις πυραυλικές δυνάμεις του PLA να απομακρυνθούν από την ηπειρωτική ακτή και να επεκτείνουν τον χρόνο προειδοποίησης της Ταϊβάν.
Ο Chen Yeong-kang, βουλευτής από το κύριο αντιπολιτευόμενο Kuomintang, εν τω μεταξύ, προειδοποίησε ότι ακόμη και προηγμένα συστήματα όπως το Iron Dome του Ισραήλ έχουν όρια. «Όσο πολλούς πυραύλους κι αν έχεις, μπορούν να εξαντληθούν», είπε, ζητώντας ισχυρότερη προστασία υποδομών και πιο αποκεντρωμένα συστήματα διοίκησης.
Αναλυτές δήλωσαν ότι η ανθεκτικότητα του Ιράν δεν βρισκόταν μόνο στην απορρόφηση επιθέσεων, αλλά και στη συνέχιση της επιβολής κόστους μέσω συνεχών αντιποίνων – που καθίστανται δυνατές από διασκορπισμένα συστήματα, αποκεντρωμένη διοίκηση και οικονομικά όπλα. Για την Ταϊβάν, αυτό υποδηλώνει μια στροφή προς αυτό που οι αναλυτές περιέγραψαν ως «διαταραχή συστήματος».
Αυτό περιλαμβάνει ηλεκτρονικό πόλεμο για την υποβάθμιση της στόχευσης του PLA, καθώς και την ικανότητα να πλήττονται κόμβοι διοίκησης, συστήματα εκτόξευσης και δίκτυα εφοδιαστικής αλυσίδας. «Ο στόχος δεν είναι απλώς η αναχαίτιση εισερχόμενων απειλών, αλλά η διάλυση του συστήματος του επιτιθέμενου», δήλωσε ο Shu Hsiao-huang, ερευνητής στο χρηματοδοτούμενο από την κυβέρνηση Institute for National Defence and Security Research στην Ταϊπέι.
Αυτό θα απαιτούσε μεγαλύτερη επένδυση στην νοημοσύνη, παρακολούθηση και αναγνώριση – συμπεριλαμβανομένων αισθητήρων βασισμένων στο διάστημα και στον αέρα – για την παρακολούθηση και στόχευση περιουσιακών στοιχείων του PLA, πρόσθεσε. Απαιτούσε επίσης μια δογματική αλλαγή, είπαν οι αναλυτές. «Η Ταϊβάν δεν χρειάζεται να ταιριάξει την Κίνα όπλο προς όπλο», είπε ο Liao. «Χρειάζεται να διαταράξει το σύστημα που καθιστά τα όπλα της Κίνας αποτελεσματικά».
Η ικανότητα του Ιράν να συνεχίσει τις επιθέσεις υπογραμμίζει τόσο τα όρια όσο και τις δυνατότητες της σύγχρονης αεράμυνας. Για την Ταϊβάν, το μάθημα είναι άβολο αλλά σαφές. «Η αεράμυνα μπορεί να μην κρατήσει επ’ αόριστον», είπε ο Lo, από την Taiwan International Strategic Study Society. Αλλά αν το σύστημα σχεδιαστεί για να επιβιώσει, να προσαρμοστεί και να αντεπιτεθεί, η κατάρρευση δεν είναι αναπόφευκτη, είπε. «Το ερώτημα είναι αν η Ταϊβάν μπορεί να κάνει αυτήν τη μετάβαση στην ώρα της».
Το Πεκίνο βλέπει την Ταϊβάν ως μέρος της Κίνας και δεν έχει παραιτηθεί ποτέ από τη χρήση βίας για να την επανενώσει με την ηπειρωτική χώρα. Οι περισσότερες χώρες – συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Ισραήλ και του Ιράν – δεν αναγνωρίζουν την Ταϊβάν ως ανεξάρτητο κράτος. Αλλά η Ουάσινγκτον αντιτίθεται σε οποιαδήποτε προσπάθεια να καταλάβει το νησί και δεσμεύεται να του προμηθεύει όπλα.
