Το Πεκίνο ξεκινά ένα πιλοτικό πρόγραμμα για την επέκταση της βιομηχανικής χρήσης της ενέργειας υδρογόνου, σε μια στιγμή που ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή εκθέτει τους κινδύνους της παγκόσμιας εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα.

Η αποτελεσματική προσωρινή απόφραξη του Στενού του Ορμούζ από το Ιράν, στο πλαίσιο του πολέμου με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ – που διανύει την τρίτη εβδομάδα του – έχει διαταράξει τις προμήθειες πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αυτό ωθεί ορισμένες χώρες να επανεξετάσουν το ενεργειακό τους μείγμα, με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας να αναδεικνύονται ως πιθανή δικλείδα ασφαλείας έναντι της αστάθειας.

Σε ανακοίνωσή του τη Δευτέρα, το Υπουργείο Βιομηχανίας και Πληροφορικής, μαζί με άλλες υπηρεσίες, έθεσε ως στόχο τη μείωση της μέσης τιμής του υδρογόνου για τους τελικούς χρήστες κάτω από 25 γουάν (3,63 δολάρια ΗΠΑ) ανά κιλό έως το 2030, και περίπου 15 γουάν ανά κιλό σε ορισμένες «πλεονεκτικές περιοχές».

Το πρόγραμμα θα εφαρμοστεί σε αστικές ομάδες σε τομείς όπως οι μεταφορές και η βαριά βιομηχανία, με στόχο τη διπλασιασμό της ιδιοκτησίας οχημάτων κυψελών καυσίμου από τα επίπεδα του 2025, φτάνοντας τις 100.000 μονάδες μέσα σε πέντε χρόνια – μια σημαντική αύξηση για τον ακόμη νεοσύστατο τομέα.

Οι οδηγίες προέβλεπαν επίσης την επέκταση των δημόσιων μεταφορών που κινούνται με υδρογόνο και της αστικής εφοδιαστικής αλυσίδας, καθώς και την εξερεύνηση της χρήσης του ανανεώσιμου καυσίμου σε στόλους οχημάτων για επιβατικές μεταφορές. Το Πεκίνο σχεδιάζει επίσης την ανάμιξη υδρογόνου σε αγωγούς φυσικού αερίου και βιομηχανικούς λέβητες για την προώθηση της χρήσης του ως πηγή θερμότητας.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, το πρόγραμμα θα «κατασκευάσει έργα παραγωγής ανανεώσιμου υδρογόνου για τη σταδιακή αντικατάσταση της υπάρχουσας παραγωγής υδρογόνου που χρησιμοποιεί άνθρακα, φυσικό αέριο και άλλα ορυκτά καύσιμα».

Η Κίνα είναι ήδη ο κορυφαίος παραγωγός υδρογόνου στον κόσμο, αλλά η μεγαλύτερη ποσότητα της τρέχουσας παραγωγής της προέρχεται από τον άνθρακα. Η τελευταία πρωτοβουλία στοχεύει στην επιτάχυνση της μετάβασης σε εναλλακτικές λύσεις, όπως το πράσινο υδρογόνο – που παράγεται μέσω ηλεκτρόλυσης – το οποίο παραμένει πολύ πιο ακριβό από τις επιλογές που βασίζονται σε ορυκτά καύσιμα.

Μια περαιτέρω επιλογή βρίσκεται στο φυσικό υδρογόνο. Τα γεωλογικά αποθέματα έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν μια φθηνή, χαμηλών εκπομπών άνθρακα πηγή, αλλά ο τομέας παραμένει περιορισμένος από το υψηλό κόστος εξερεύνησης και την περιορισμένη υποδομή. Μέχρι σήμερα, υπάρχει μόνο μία εμπορική εγκατάσταση σε λειτουργία παγκοσμίως – στο Μάλι.

Παρόλα αυτά, ο Jin Zhijun, κοσμήτορας του Ινστιτούτου Ενέργειας στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, προέτρεψε το Πεκίνο να επιταχύνει την εξερεύνηση του φυσικού υδρογόνου για να συμβάλει στην αναδιαμόρφωση του ενεργειακού μείγματος της χώρας.

«Αν μπορούσαμε να χαράξουμε μια νέα πορεία ανακαλύπτοντας υπόγεια αποθέματα φυσικού υδρογόνου και εξορύσσοντάς τα για ανθρώπινη χρήση, πιστεύω ότι αυτό θα μεταμόρφωνε το παγκόσμιο ενεργειακό τοπίο», δήλωσε.

Για να ξεπεραστούν τα εμπόδια επενδύσεων, ο Jin δήλωσε ότι το ιδιωτικό κεφάλαιο θα έπρεπε να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο. Ανέφερε την επιτυχία ιδιωτικών εταιρειών που εισήλθαν στους τομείς του πετρελαίου και του φυσικού αερίου ως μοντέλο χρηματοδότησης έργων υψηλού κινδύνου.

«Το φυσικό υδρογόνο θα πρέπει επίσης να διαχειρίζεται σε τοπικό επίπεδο και όχι υπό συγκεντρωτικό κρατικό έλεγχο», πρόσθεσε. «Θα είναι μια πολύ θετική εξέλιξη αν οι επενδυτές είναι πρόθυμοι να βάλουν χρήματα, και έτσι πρέπει να ελευθερώσουμε τα δικαιώματα εξόρυξης και να παρέχουμε υποστήριξη».

Το Πεκίνο έχει καταστήσει την πράσινη μετάβαση πυλώνα του τελευταίου πενταετούς σχεδίου του, τόσο για να επιτύχει τους κλιματικούς στόχους του όσο και για να ενισχύσει την ενεργειακή ασφάλεια. Στο κοινωνικοοικονομικό σχέδιο, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής έχουν προσδιορίσει το πράσινο υδρογόνο και την πυρηνική σύντηξη ως στρατηγικές προτεραιότητες.