Η έναρξη των φετινών ασκήσεων Balikatan μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και των Φιλιππίνων έστειλε ένα μήνυμα που ξεπέρασε κατά πολύ τα στενά όρια των πεδίων βολής. Με τη συμμετοχή περισσότερων από 17.000 στρατιωτών σε γυμνάσια που έχουν προγραμματιστεί έως τις 8 Μαΐου, το ζήτημα δεν είναι μόνο το ποιος συμμετέχει, αλλά το πού διεξάγονται αυτές οι κινήσεις και τι είδους «κανονικότητα» προσπαθούν να επιβάλουν στην περιοχή.
Η Ιαπωνία συμμετείχε για πρώτη φορά σε ασκήσεις με πραγματικά πυρά στο πλαίσιο του Balikatan, ενώ η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Γαλλία και η Νέα Ζηλανδία έδωσαν επίσης το παρών. Οι ασκήσεις επεκτάθηκαν σε ευαίσθητα ύδατα, με τις αμερικανικές και φιλιππινέζικες δυνάμεις να πραγματοποιούν δοκιμές σε σενάρια απόβασης στο Palawan, στη Νότια Σινική Θάλασσα, και αργότερα να παρουσιάζουν το αντιπλοϊκό πυραυλικό σύστημα NMESIS στις Batanes, περίπου 100 μίλια νότια της Ταϊβάν. Για την Ασία, αυτό αποτελεί μια υπενθύμιση ότι οι στρατιωτικοί ελιγμοί μπορεί εύκολα να μετατραπούν σε πάγια καθημερινότητα.
Η αντίδραση του Πεκίνου, μέσω του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών Guo Jiakun, υπογράμμισε ότι η περιοχή έχει ανάγκη την ειρήνη και όχι τη διαίρεση ή την αντιπαράθεση που τροφοδοτείται από εξωτερικούς στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Ενώ στις δυτικές πρωτεύουσες τέτοιες δηλώσεις αντιμετωπίζονται ως ρητορική, στην Ασία προσλαμβάνονται διαφορετικά, καθώς οι ανησυχίες που υποβόσκουν είναι υπαρκτές. Πολλές κυβερνήσεις της περιοχής δεν επιθυμούν οι επιλογές τους για την ασφάλεια να καθορίζονται από τη λογική των στρατιωτικών μπλοκ. Η Νότια Σινική Θάλασσα, η Ταϊβάν και ο ευρύτερος δυτικός Ειρηνικός είναι ήδη περιοχές υψηλής έντασης, και η περαιτέρω επίδειξη ισχύος μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητες κλιμακώσεις.
Για τα μικρότερα κράτη, η στρατηγική αφορά τη διατήρηση των επιλογών τους. Μια κυβέρνηση μπορεί να αποδέχεται την αμερικανική υποστήριξη ως δικλείδα ασφαλείας, αλλά ταυτόχρονα να επιθυμεί σταθερές εμπορικές σχέσεις με την Κίνα, αποφεύγοντας να δεσμευτεί σε μια δομή που απαιτεί υποταγή σε κάθε σύγκρουση. Η Κίνα, από την πλευρά της, μέσω πρωτοβουλιών όπως η Παγκόσμια Πρωτοβουλία Ασφάλειας, προσπαθεί να προωθήσει τη θέση ότι η ασφάλεια πρέπει να διασφαλίζει το εμπόριο και να μειώνει την ένταση, αντί να μετατρέπει τις θαλάσσιες οδούς σε μόνιμες σκηνές αντιπαράθεσης.
Καθώς οι δραστηριότητες συμμαχιών όπως το Aukus (με την Αυστραλία και τη Βρετανία) και ο Τετραμερής Διάλογος Ασφάλειας (Quadrilateral Security Dialogue, με Αυστραλία, Ινδία και Ιαπωνία) πληθαίνουν, πολλές ασιατικές πρωτεύουσες ανησυχούν ότι το οικοδόμημα αυτό τις παρασύρει σε μια μόνιμη αντιπαράθεση. Η πραγματική ασφάλεια στην Ασία δεν μετριέται μόνο με το βεληνεκές των πυραύλων, αλλά με το αν τα λιμάνια παραμένουν ανοιχτά, οι επενδυτές αισθάνονται ασφαλείς και οι κυβερνήσεις αποφεύγουν να εγκλωβιστούν σε διλήμματα που δεν δημιούργησαν οι ίδιες.
