Η λέξη «περικοπή» μοιάζει να βρίσκεται παντού μετά την παρουσίαση της νέας Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας (NSS) από την κυβέρνηση Trump. Κάτω από τον τίτλο «Ισορροπία Δυνάμεων», η έκθεση αναφέρει ότι «οι ΗΠΑ απορρίπτουν την άτυχη έννοια της παγκόσμιας κυριαρχίας για τον εαυτό τους». Επίσης, κάτω από την ενότητα «διαμοιρασμός και μετατόπιση βαρών», δηλώνεται ότι «οι μέρες που οι ΗΠΑ στήριζαν ολόκληρη την παγκόσμια τάξη σαν τον Άτλαντα έχουν περάσει».
Το έγγραφο προβάλλει ένα «Trump corollary» στο δόγμα Μονρόε και υπόσχεται «την αποκατάσταση της αμερικανικής υπεροχής στο Δυτικό Ημισφαίριο», επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά τις Αμερικανικές χώρες ως σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ.
Η NSS προειδοποιεί επίσης για «εξάλειψη πολιτισμών» που αντιμετωπίζει η Ευρώπη και δηλώνει ότι οι ΗΠΑ πρέπει να δώσουν προτεραιότητα στην επαναφορά των «συνθηκών σταθερότητας εντός της Ευρώπης και στρατηγικής σταθερότητας με τη Ρωσία».
Η πρώτη κυβέρνηση Trump χαρακτήρισε την Κίνα στρατηγικό ανταγωνιστή, ενώ η κυβέρνηση Biden την όρισε ως την «πιο σημαντική γεωπολιτική πρόκληση της Αμερικής» στις αντίστοιχες εκθέσεις NSS. Ωστόσο, η τελευταία στρατηγική προσδιορίζει την Κίνα ως «σχεδόν ισότιμο αντίπαλο», με τον οποίο επιθυμεί να «επαναφέρει την ισορροπία στην οικονομική σχέση της Αμερικής… δίνοντας προτεραιότητα στην αμοιβαιότητα και τη δικαιοσύνη για την αποκατάσταση της αμερικανικής οικονομικής ανεξαρτησίας», ενώ «διατηρεί μια πραγματικά αμοιβαία επωφελή οικονομική σχέση με το Πεκίνο».
Εν τω μεταξύ, καθιστά σαφές ότι η προτίμηση της διοίκησης είναι η αποτροπή σύγκρουσης για την Ταϊβάν «διατηρώντας στρατιωτική υπεροχή». Υποστηρίζει επίσης ότι «οι ΗΠΑ δεν υποστηρίζουν καμία μονομερή αλλαγή του status quo στα Στενά της Ταϊβάν».
Η NSS είναι ουσιαστικά επιβεβαίωση του αυτονόητου υπό τον Donald Trump: μια επαναξιολόγηση της πολιτικής «Πρώτα η Αμερική», σημαδεμένη από την ευμετάβλητη προσωπικότητα του Αμερικανού προέδρου. Για να δει κανείς αυτό σε δράση, δεν χρειάζεται να ψάξει πέρα από τις ενέργειες των ΗΠΑ για να πιέσουν τη Βενεζουέλα υπό την ερμηνεία τους για το δόγμα Μονρόε.
Παρόλα αυτά, η επιβεβαίωση είναι σημαντική. Η NSS προκαλεί σοκ σε βασικές γεωπολιτικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης και της Ανατολικής Ασίας. Η Ευρώπη εξεπλάγη από τη διατύπωση, δεδομένου ότι βρίσκεται σε αναταραχή λόγω του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία, ενώ η Μόσχα επιμένει στις διαπραγματεύσεις για κατάπαυση του πυρός με την κυβέρνηση Trump.
Για την Ανατολική Ασία, η έκθεση έρχεται καθώς η Αμερική αντιμετωπίζει ένα δίλημμα με την Κίνα, καθώς το Πεκίνο πιέζει την Ιαπωνία σε μια προσπάθεια να επιβάλει την περιφερειακή υπεροχή πέρα από τα Στενά της Ταϊβάν, δοκιμάζοντας έτσι την ερμηνεία της NSS για την «ισορροπία δυνάμεων».
Ο καταλύτης ήταν η δήλωση της Ιαπωνίδας πρωθυπουργού Sanae Takaichi ότι μια επιχείρηση του Πεκίνου για κατάληψη της Ταϊβάν με τη βία θα μπορούσε να συνιστά «απειλή για την επιβίωση» της Ιαπωνίας, ενεργοποιώντας δυνητικά στρατιωτική αντίδραση στο πλαίσιο της συμμαχίας με τις ΗΠΑ.
Η αντίδραση του Πεκίνου ήταν άμεση, με αξιωματούχους και μέσα ενημέρωσης να απαιτούν από την Takaichi να αποσύρει τη δήλωσή της και να την κατηγορούν ότι διέσυρε την «κόκκινη γραμμή» του Πεκίνου στην Ταϊβάν, κάτι που αντιπροσώπευε σοβαρή παραβίαση της κυριαρχίας.
Το σημαντικότερο, το Πεκίνο εκτόξευσε μια νέα αφήγηση, καταδικάζοντας την Ιαπωνία για την προσπάθεια ανατροπής της υπάρχουσας διεθνούς τάξης. Το Πεκίνο έχει φτάσει στο σημείο να απειλεί με την ενεργοποίηση των «άρθρων περί εχθρικού κράτους» του Καταστατικού των Ηνωμένων Εθνών, διατάξεις τις οποίες ισχυρίζεται ότι θα του επιτρέψουν να λάβει άμεση στρατιωτική δράση.
Σε ένδειξη κλιμακούμενων εντάσεων, μαχητικά αεροσκάφη του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (PLA) σήκωσαν ραντάρ σε δύο ιαπωνικά αεροσκάφη κατά τη διάρκεια ναυτικής άσκησης του PLA νοτιοανατολικά των ιαπωνικών χωρικών υδάτων.
Εν τω μεταξύ, η αντίδραση της κυβέρνησης Takaichi υπήρξε μια μετρημένη ανυπακοή. Ενώ η Takaichi επιβεβαίωσε στη συνέχεια ότι η βασική θέση του Τόκιο για την Ταϊβάν παραμένει όπως δηλώθηκε στην κοινή ανακοίνωση του 1972, στην οποία η Ιαπωνία «κατανοεί πλήρως και σέβεται» τη θέση του Πεκίνου, το Πεκίνο δήλωσε ότι «δεν αποδέχεται σε καμία περίπτωση» την διευκρίνιση της Takaichi.
Η άρνηση της Takaichi να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του Πεκίνου σημαίνει ότι η διπλωματική υπόθεση συνεχίζει να σιγοβράζει, κάτι που το Πεκίνο ενδεχομένως να περίμενε και ίσως να χαιρετίζει. Το Πεκίνο υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι η προτίμησή του είναι η ειρηνική επανένωση, εκτός αν αναγκαστεί από τις ΗΠΑ.
Το Πεκίνο πιστεύει ότι η αυξανόμενη δύναμή του σημαίνει ότι η ειρηνική επανένωση με την Ταϊβάν παραμένει μια βιώσιμη επιλογή, παρά τις επαναλαμβανόμενες προσπάθειες της Ουάσινγκτον να εισχωρήσει στην «κόκκινη γραμμή». Με τον χρόνο με το μέρος του, θα μπορούσε να εξασφαλίσει την επιστροφή της Ταϊβάν περιορίζοντας σταθερά την ικανότητα της Ουάσινγκτον να το εμποδίσει.
Ένα προηγούμενο θα μπορούσε να είναι η ενοποίηση της Γερμανίας το 1871, την οποία ο Καγκελάριος της Πρωσίας Otto von Bismarck διαχειρίστηκε νικώντας την αντίπαλη Γαλλία στον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο, αντί να προσαρτήσει πριγκιπάτα στα νότια γερμανικά εδάφη με αίμα και φωτιά. Η διαφορά είναι ότι το Πεκίνο δεν χρειάζεται να κάνει πόλεμο για να επανενωθεί με την Ταϊβάν, εφόσον μπορεί να εμποδίσει εκείνους που θέλουν να σταθούν εμπόδιο.
Το γεγονός ότι η Ιαπωνία επιλέγει να συνεχίσει την ανυπακοή της είναι μόνο ένα μικρό μέρος του παιχνιδιού. Η αναβίωση της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας καθίσταται προφανής με την τελευταία NSS, η οποία δηλώνει ευθέως «η δυσανάλογη επιρροή μεγαλύτερων, πλουσιότερων και ισχυρότερων εθνών είναι μια διαχρονική αλήθεια των διεθνών σχέσεων».
