Η προεδρία του Donald Trump άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ ασκούν την εξωτερική τους πολιτική, βάζοντας τέλος στο παλιό μοντέλο του φιλελεύθερου διεθνισμού. Καθώς το παγκόσμιο σκηνικό μεταβάλλεται, η πρόσφατη συνάντηση του Donald Trump με τον Xi Jinping στο Πεκίνο δείχνει ότι υπάρχει πλέον μια ευκαιρία οι δύο χώρες να ξεπεράσουν την ιδεολογική αντιπαράθεση, βαδίζοντας προς ένα πλαίσιο στρατηγικής σταθερότητας και ελεγχόμενου ανταγωνισμού.
Για δεκαετίες, η Ουάσιγκτον επιδίωκε την προώθηση της δημοκρατίας και τον έλεγχο των διεθνών θεσμών. Ωστόσο, η ρεαλιστική πολιτική του Donald Trump, με έμφαση στους δασμούς και την κυριαρχία, άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού. Ακόμα και η διατλαντική συμμαχία βρίσκεται πλέον σε φάση αναθεώρησης, καθώς η Ευρώπη επιδιώκει τη δική της στρατηγική αυτονομία.
Σήμερα, ο κόσμος είναι πολυπολικός και οι μεσαίες δυνάμεις αναζητούν ισορροπίες. Για να αποφευχθούν οι κίνδυνοι που περιγράφουν οι θεωρίες του Θουκυδίδη και του Kindleberger, οι ΗΠΑ και η Κίνα πρέπει να απομακρυνθούν από τον αχαλίνωτο ανταγωνισμό. Η συνεργασία σε τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η αποφυγή κλιμάκωσης στην Ουκρανία και στο Ιράν, καθώς και η διαχείριση της κατάστασης στην Ταϊβάν, είναι επιτακτική.
Από την πλευρά της, η Κίνα ενισχύει τον ρόλο της στην παγκόσμια διακυβέρνηση, μέσω πρωτοβουλιών όπως το Belt and Road Initiative, αλλά και με τη χρηματοδότηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Αντί για μια άγονη αντιπαράθεση, το μέλλον απαιτεί ένα σύστημα όπου η προσφορά δημόσιων αγαθών θα προέρχεται από περισσότερες δυνάμεις, καθιστώντας τον κόσμο πιο σταθερό και ευημερούντα. Όπως επιτάσσει το ολυμπιακό ιδεώδες, ο ανταγωνισμός μπορεί να γίνει το μέσο για να προχωρήσουμε «ταχύτερα, υψηλότερα, ισχυρότερα – μαζί».
