Όταν τον Δεκέμβριο του 2010 ο Κινέζος πρωθυπουργός Wen Jiabao πρότεινε ο «δράκος και ο ελέφαντας να χορέψουν τανγκό», πιθανότατα δεν φανταζόταν ότι αυτή η ποιητική παρομοίωση θα γινόταν το μόνιμο «αγκάθι» στις διμερείς σχέσεις των δύο χωρών. Για το Πεκίνο, ο δράκος (Κίνα) και ο ελέφαντας (Ινδία) αποτελούν δύο γίγαντες που πρέπει να συμπορευτούν ως εταίροι. Για το Νέο Δελχί, όμως, η μεταφορά αυτή για τη διπλωματική σχέση παραμένει μια προσφορά που αρνείται πεισματικά να αποδεχθεί.

Η ιστορία των δύο χωρών είναι γεμάτη από συνοριακές εντάσεις, με κορυφαία στιγμή τη σύγκρουση του 1962 και το επεισόδιο του Ιουνίου 2020 που οδήγησε σε απώλειες ζωών. Όπως επισημαίνουν πολλοί αναλυτές, για τους Ινδούς, η εικόνα ενός «χορού» ακούγεται σχεδόν ειρωνική ή ακόμα και χειριστική, δεδομένου ότι η πραγματικότητα στα σύνορα μήκους 3.000 χιλιομέτρων απέχει πολύ από την αρμονία.

Γιατί όμως η Ινδία αντιστέκεται; Σύμφωνα με την πρώην υπουργό Εξωτερικών Nirupama Rao, η Ινδία αποφεύγει συστηματικά να υιοθετεί όρους που έχουν επιβληθεί από την άλλη πλευρά, ειδικά όταν αυτοί επιχειρούν να ορίσουν τη φύση της σχέσης μονομερώς. Επιπλέον, υπάρχει και ένα θέμα… ζωολογίας: ορισμένοι Ινδοί ακαδημαϊκοί, όπως ο Jabin Jacob από το Shiv Nadar University, σημειώνουν πως η Κίνα επέλεξε τον ελέφαντα –ένα ζώο που συχνά απεικονίζεται ως αργό και αδέξιο– αντί για τον εθνικό συμβολισμό της Ινδίας, την τίγρη της Βεγγάλης.

Παρά τις προσπάθειες του Xi Jinping να επαναφέρει τη μεταφορά σε συναντήσεις με τον Narendra Modi, η στάση της Ινδίας παραμένει ψύχραιμη και συγκρατημένη. Αντί για χορογραφίες, το Νέο Δελχί προτιμά την ουσία και τη διαχείριση των διαφορών μέσω των θεσμών, όπως ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης. Όπως συνοψίζει εύστοχα ο Ashok Kantha, πρώην πρεσβευτής της Ινδίας στην Κίνα: «Ας αφήσουμε τον δράκο να προτείνει τον χορό. Η Ινδία δεν είναι υποχρεωμένη να αποδεχτεί την πρόσκληση για να οδηγηθεί».