Ο Roland Rudd, πρόεδρος της Tate, εμφανίζεται ιδιαίτερα αισιόδοξος για την πορεία του ιδρύματος. Σε πρόσφατη συνάντησή του στα γραφεία στο Adelphi Building, ανέφερε πως τα πράγματα «δεν ήταν ποτέ καλύτερα», παραθέτοντας μια σειρά από επιτυχίες. Οι εκθέσεις των Turner και Constable στην Tate Britain συγκέντρωσαν 270.000 επισκέπτες, ενώ η παρουσία της Tracey Emin στην Tate Modern προσέλκυσε 125.000 εισιτήρια. Παρά τα ενθαρρυντικά νούμερα, με 6,2 εκατομμύρια επισκέπτες στο τέλος Μαρτίου, η ατμόσφαιρα στους κόλπους του οργανισμού παραμένει φορτισμένη.

Η αποχώρηση της Maria Balshaw, η οποία ηγήθηκε της Tate για εννέα χρόνια, αφήνει πίσω της μια κληρονομιά γεμάτη αντιφάσεις. Παρά την επιτυχημένη της θητεία, το ίδρυμα κλήθηκε να διαχειριστεί τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας, που οδήγησαν σε περικοπές θέσεων εργασίας και κινητοποιήσεις του προσωπικού. Επιπλέον, οι εσωτερικές συγκρούσεις σχετικά με την ταυτότητα του ιδρύματος, τις φυλετικές διακρίσεις και τη διαχείριση της τέχνης σε μια εποχή έντονων κοινωνικών ζυμώσεων, έχουν αφήσει το στίγμα τους.

Η Balshaw, η οποία έφτασε στην Tate το 2017 από το Whitworth του Μάντσεστερ, αντιμετωπίστηκε συχνά ως «ξένη» από τους παραδοσιακούς κύκλους της τέχνης, λόγω της επαγγελματικής της προσέγγισης που δεν ταυτιζόταν με το κλασικό μοντέλο του ιστορικού τέχνης. Σήμερα, το στοίχημα για τη διαδοχή της είναι μεγάλο. Ονόματα όπως η Karin Hindsbo και η Jessica Morgan ακούγονται έντονα, με το ίδρυμα να χρειάζεται έναν ηγέτη που θα γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ ενός προοδευτικού προσωπικού και μιας συντηρητικής διοίκησης, διασφαλίζοντας παράλληλα τη βιωσιμότητα της Tate σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο πολιτιστικό τοπίο.