Η διαδρομή προς τη συγχώρεση αποτελεί μια δοκιμασία που ξεπερνά τα όρια της λογικής. Όλα ξεκίνησαν πριν από δύο δεκαετίες, όταν παρακολούθησα το ντοκιμαντέρ Long Night’s Journey Into Day. Η ταινία κατέγραφε τις ακροάσεις της Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης στη Νότια Αφρική, όπου οικογένειες θυμάτων έρχονταν πρόσωπο με πρόσωπο με τους θύτες τους. Η ανάγκη για συγχώρεση παρουσιαζόταν εκεί ως ο μόνος δρόμος για τη θεραπεία μιας κοινωνίας που είχε σημαδευτεί από το απαρτχάιντ.
Αυτή η εμπειρία με ακολούθησε μέχρι το 2018, όταν μετά την τραγωδία στο Marjory Stoneman Douglas High School στο Parkland της Φλόριντα, ο προβληματισμός μου για την ένοπλη βία και τον ρόλο της συγχώρεσης πήρε μια πιο προσωπική διάσταση. Κατά την έρευνά μου, ανακάλυψα ότι πολλοί γονείς θυμάτων επιλέγουν, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, να συναντηθούν με τους γονείς των δραστών, αναζητώντας έναν τρόπο να προχωρήσουν. Αυτή η διαπίστωση αποτέλεσε τη βάση για το έργο Mass.
Η συγχώρεση δεν είναι απλώς μια λέξη· είναι μια πράξη πίστης και μια θυσία που απαιτεί τη μετατροπή του πόνου, αντί για τη μετάδοσή του. Όπως υποστήριξε ο Desmond Tutu, όταν η ανταποδοτική δικαιοσύνη είναι αδύνατη, η αποκαταστατική δικαιοσύνη γίνεται η μόνη λύση. Σε μια εποχή όπου η πολιτική πόλωση και η έλλειψη ενσυναίσθησης κυριαρχούν, το ερώτημα παραμένει επίκαιρο: τι μπορεί να σταθεί απέναντι στην οργή και τη μνησικακία;
Το έργο Mass δεν γράφτηκε μόνο λόγω της ένοπλης βίας, αλλά λόγω της επιμονής της στην κοινωνία μας. Στόχος μου ήταν να δημιουργήσω μια γέφυρα ενσυναίσθησης, φέρνοντας τέσσερις ανθρώπους σε ένα δωμάτιο, ώστε να ακούσουν και να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον. Μετά από επτά χρόνια, το έργο παραμένει επίκαιρο, καθώς η προσπάθεια για θεραπεία μέσω του διαλόγου είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Το έργο Mass παρουσιάζεται στο Donmar Warehouse στο Λονδίνο έως τις 6 Ιουνίου.
