Η χρήση της σεξουαλικής βίας ως εργαλείο εκφοβισμού των Παλαιστινίων έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, σύμφωνα με πληθώρα μαρτυριών. Περιστατικά συστηματικής σεξουαλικής κακοποίησης και παρενόχλησης από Ισραηλινούς στρατιώτες και έποικους δεν αποτελούν πλέον μεμονωμένα περιστατικά, αλλά καταγγέλλονται ως οργανωμένη πρακτική με σκοπό τον εξαναγκαστικό εκτοπισμό των κατοίκων.
Ο 29χρονος Qusay Abu al-Kabash, ο οποίος διαμένει στην κοινότητα των Βεδουίνων στην κοιλάδα του Ιορδάνη, περιέγραψε μια εφιαλτική εμπειρία. Στις 13 Μαρτίου, περισσότεροι από 70 έποικοι εισέβαλαν στο Khirbet Hamsa al-Fawqa. Ο Qusay κατήγγειλε στο Al Jazeera ότι οι έποικοι τον ακινητοποίησαν, τον έγδυσαν βίαια και τον υπέβαλαν σε βασανιστήρια στα γεννητικά όργανα, ενώ τον απείλησαν με θάνατο αν δεν εγκατέλειπε την περιοχή. Η επίθεση, που διήρκεσε 45 λεπτά, περιελάμβανε επίσης λεηλασία της κτηνοτροφικής περιουσίας της κοινότητας.
Στις 20 Απριλίου 2026, η κοινοπραξία West Bank Protection Consortium δημοσίευσε έκθεση που τεκμηριώνει τη σύνδεση μεταξύ σεξουαλικής βίας και αναγκαστικού εκτοπισμού. Σύμφωνα με τα στοιχεία, πάνω από το 70% των εκτοπισμένων οικογενειών ανέφεραν ότι οι απειλές σεξουαλικής φύσης κατά γυναικών και παιδιών ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για την εγκατάλειψη των εστιών τους. Παράλληλα, στην Jenin, γυναίκες όπως η 60χρονη Abeer al-Sabbagh κατήγγειλαν ότι υποβλήθηκαν σε εξευτελιστικές σωματικές έρευνες με αναγκαστικό γδύσιμο από στρατιώτες.
Ο Issa Amro, συντονιστής της οργάνωσης Youth Against Settlements στη Hebron, επισημαίνει ότι η παρενόχληση έχει γίνει καθημερινό φαινόμενο γύρω από το Ibrahimi Mosque. Ανάλογες πρακτικές καταγράφονται και στις φυλακές, με την οργάνωση Human Rights Watch να δημοσιεύει έκθεση τον Αύγουστο του 2024 για βασανιστήρια και σεξουαλική βία σε κέντρα κράτησης. Ο δημοσιογράφος Sami al-Sai, από το Tulkarem, περιέγραψε μια αποτρόπαιη πράξη βιασμού με μεταλλικό αντικείμενο κατά τη διάρκεια της κράτησής του στις φυλακές Megiddo και Rimon. Αν και το Ισραήλ υποστηρίζει ότι πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, οι μαρτυρίες θυμάτων και οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η B’Tselem, υποδεικνύουν ένα ευρύτερο και συστηματικό πρόβλημα.
