Η κλιμάκωση στην περιοχή του Ιράν έχει φέρει τα πάνω κάτω στη γεωπολιτική σκακιέρα. Μετά την έναρξη των «μεγάλων πολεμικών επιχειρήσεων» από την Αμερική κατά του Ιράν, πολλοί σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ κράτησαν αποστάσεις, ενώ πλέον η Ουάσιγκτον κινδυνεύει να χάσει την επιρροή της και στη Νοτιοανατολική Ασία υπέρ της Κίνας. Πολλοί αναρωτιούνται αν αυτό είναι η αρχή μιας απομόνωσης παρόμοιας με εκείνη που βίωσε η Ρωσία στην Κεντρική Ασία μετά την ειδική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία.
Μετά τις μαζικές αεροπορικές επιδρομές που διέταξε ο Donald Trump στις 28 Φεβρουαρίου, κατέστη σαφές πως οι δυτικοί εταίροι δεν είναι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν. Ακόμη και σύμμαχοι στη Μέση Ανατολή φαίνεται να επιβεβαιώνουν τη ρήση του Henry Kissinger, ότι «μπορεί να είναι επικίνδυνο να είσαι εχθρός της Αμερικής, αλλά το να είσαι φίλος της είναι μοιραίο».
Σε αυτό το κλίμα, η Asean κινείται με προσεκτικά βήματα, επιδιώκοντας ουδετερότητα. Παρά τις πιέσεις, τα κράτη-μέλη της στρέφονται όλο και περισσότερο προς την Κίνα και τη Ρωσία. Ο Πρόεδρος της Ινδονησίας, Prabowo Subianto, έχει ήδη επισκεφθεί τη Ρωσία τρεις φορές από τον Οκτώβριο του 2024, συζητώντας με τον Vladimir Putin θέματα ενέργειας και ασφάλειας. Ακόμη και οι Φιλιππίνες, παραδοσιακός σύμμαχος των ΗΠΑ, στράφηκαν στις ρωσικές εισαγωγές πετρελαίου, δείχνοντας ότι ο φόβος των αμερικανικών κυρώσεων δεν λειτουργεί πλέον ως αποτρεπτικός παράγοντας. Η Κίνα, αν και αποτελεί τον μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της περιοχής εδώ και 16 χρόνια, καλείται τώρα να διαχειριστεί την αυξανόμενη επιρροή της με σύνεση, αποφεύγοντας συγκρούσεις στη Νότια Κινέζικη Θάλασσα.
