Η νέα ταινία του Γκάμπριελ Μασκάρο, “Ο Γαλάζιος Δρόμος” (The Blue Trail), μας ταξιδεύει σε ένα συναρπαστικό οδικό, ή μάλλον, ποτάμιο ταξίδι, στον ποταμό Αμαζόνιο, στη βορειοδυτική, απομακρυσμένη περιοχή της Βραζιλίας. Πρόκειται για ένα φιλμ που ακολουθεί τη δική του πορεία, διασχίζοντας ξηρά και νερά, με υπέροχη φωτογραφία και συναρπαστικές οπτικές συνθέσεις. Παρόλο που ενδέχεται να θυμίζει σε στιγμές έργα όπως το “Fitzcarraldo” ή το “The African Queen”, η ουσία της ταινίας δεν βρίσκεται στις κινηματογραφικές αναφορές. Αντιθέτως, παρουσιάζει ένα δράμα που καταφέρνει να μεταμορφώσει και να απελευθερώσει την ηλικιωμένη ηρωίδα του μέσα από μια σειρά από συναντήσεις και στιγμιότυπα. Είναι μια ταινία για την απόδραση, η οποία μοιάζει να ξεφεύγει η ίδια από την τυποποίηση, αν και αφήνει κάποιες διάσπαρτες ιδέες και χαρακτήρες ανεκμετάλλευτους.
Σε ένα επίπεδο, η ταινία ξεδιπλώνει ένα εφιαλτικό δυστοπικό όνειρο για μια μελλοντική κοινωνία που, προσποιούμενη ότι εκτιμά τους ηλικιωμένους πολίτες της, τους εξαναγκάζει να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να ζήσουν σε ειδικές “αποικίες”. Πρόκειται ουσιαστικά για μια χαμηλού κόστους, γεροντοκτόνο αποθήκευση όλων όσων ξεπερνούν την ηλικία των 75 ετών. Η μεταφορά τους γίνεται συχνά με ένα ειδικό όχημα φυλακής για “παραστρατημένους” ηλικιωμένους, παρατσούκλι “wrinkle wagon” (βαν για το μάζεμα των ρυτίδων), σαν αυτά που χρησιμοποιούνται για τη σύλληψη αδέσποτων ζώων. Όταν έρχεται η ώρα να επιβιβαστούν στο λεωφορείο που τους οδηγεί στις “αποικίες”, τους χορηγούνται εξευτελιστικές, υποχρεωτικές πάνες ενηλίκων. Σε ένα άλλο, πιο ρεαλιστικό επίπεδο, το έργο εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία αντιμετωπίζει τους ηλικιωμένους με πατερναλισμό και τους περιθωριοποιεί.
Η Τερέζα, μια 77χρονη χήρα, την οποία υποδύεται η Ντενίζ Βάινμπεργκ με μια αδιαπέραστη έκφραση εκνευρισμένης δυσαρέσκειας, η οποία κατά διαστήματα μετατρέπεται σε ένα χαρούμενο χαμόγελο, εργάζεται σε ένα εργοστάσιο όπου δέρνει καϊμάν. Η ενήλικη κόρη της δείχνει ελάχιστο ενδιαφέρον για εκείνη. Μια μέρα, της ανακοινώνουν απότομα ότι πρέπει να φύγει από το λιτό σπιτάκι της, όπου είναι απόλυτα ευτυχισμένη, και να μεταβεί σε μια από αυτές τις αποικίες. Ωστόσο, προσποιούμενη ένα ατύχημα στην τουαλέτα με την πάνα της, καταφέρνει να ξεφύγει από την πορεία της προς το λεωφορείο.
Ένας καπετάνιος ποταμόπλοιου, ο Καντού (Ροντρίγκο Σαντόρο), την παραλαμβάνει για ένα μέρος του ταξιδιού της στον Αμαζόνιο, προς την κατεύθυνση όπου ο Λουντεμίρ (Αδανίλο), ο πιλότος ενός μικρού αεροπλάνου, της υπόσχεται μια πτήση προς τα εκεί, προς οπουδήποτε. Η πραγματική της σωτήρας, όμως, αποδεικνύεται η Ρομπέρτα (Μιριάμ Σοκάρας), μια γυναίκα περίπου στην ηλικία της Τερέζα, η οποία διαχειρίζεται ένα παλιό ποταμόπλοιο και πουλάει ψηφιακές βίβλους, παρά το γεγονός ότι δεν έχει κανένα ενδιαφέρον ή πίστη στον Θεό. Οι δυο τους γίνονται φίλες, συνωμότες, ίσως και ερωμένες.
Και παντού όπου πηγαίνουν, η Τερέζα βρίσκει το παράξενο “γαλάζιο σαλιγκάρι με φλέγμα” (blue drool snail), του οποίου οι υδαρείς εκκρίσεις προκαλούν έκσταση, αν στάξουν μερικές σταγόνες στα μάτια. Την πληροφορία αυτή της δίνει ο μισο-τρελός Καντού, ρόλος στον οποίο ο Σαντόρο ίσως εκπλήξει όσους τον θυμούνται ως τον γοητευτικό πρωταγωνιστή του “Love, Actually”. Μάλιστα, ο γράφων λυπήθηκε για την πρόωρη αποχώρησή του από την ταινία.
Ο “Γαλάζιος Δρόμος” είναι ένα συνονθύλευμα ειδών: συνδυάζει εν μέρει τον γλυκόπικρο τόνο πολλών ταινιών για ηλικιωμένους που διεκδικούν την ανεξαρτησία τους, και εν μέρει κάτι πολύ πιο ανατρεπτικό και ανησυχητικό. Ο συνδυασμός των τόνων είναι ενδιαφέρων, σαν να μασάς ταυτόχρονα κέικ και τυρί.
Η ταινία “Ο Γαλάζιος Δρόμος” προβάλλεται στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας από τις 17 Απριλίου. [PLACEHOLDER_1 url=https://www.youtube.com/watch?v=E6iere-9hJk]
