Στις 13 Απριλίου 2026, ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν, υπέστη μια σημαντική ήττα στις βουλευτικές εκλογές, τερματίζοντας 16 χρόνια διακυβέρνησης. Παρά τις χαρακτηρισμοί για αυταρχισμό, ο Όρμπαν αναγνώρισε την ήττα του σε συγκινητική ομιλία προς τους υποστηρικτές του.
Η πολιτική αυτή εξέλιξη, αν και αποτελεί λόγο πανηγυρισμού για την Ευρωπαϊκή Ένωση, μοιάζει με μια πύρρειο νίκη για την τρέχουσα ηγεσία της και τους υποστηρικτές της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ενώ η πολιτική καριέρα του Όρμπαν ενδέχεται να έχει φτάσει σε αδιέξοδο, το “Ορμπανιστικό” κίνημα παραμένει ισχυρό.
Η ΕΕ διανύει τη χειρότερη γεωπολιτική της κρίση. Η ηγεσία της, επικαλούμενη ξεπερασμένες αντιλήψεις του 20ου αιώνα, προσπαθεί να ανταγωνιστεί τους αντιπάλους της σε αλυτρωτική ρητορική, ιδιαίτερα απέναντι στη Ρωσία. Ωστόσο, αδυνατώντας να επιτύχει οικονομική ασφυξία στο καθεστώς του Βλαντιμίρ Πούτιν ή στρατιωτική νίκη στην Ουκρανία, η Ένωση αντιμετωπίζει πλέον την προοπτική πολιτικής διάσπασης με τις Ηνωμένες Πολιτείες και μια μεγάλη οικονομική κρίση, αποτέλεσμα της απόφασης του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να εισέλθει σε πόλεμο με το Ιράν.
Η νίκη ενός κόμματος που δηλώνει υπέρ των Βρυξελλών, υπό την ηγεσία του Πέτερ Μαγκιάρ, προσφέρει μια σπάνια ευκαιρία για χαρά στην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Σε ανάρτησή της στο X, δήλωσε ότι η Ουγγαρία “επέλεξε την Ευρώπη” και “επιστρέφει στην ευρωπαϊκή πορεία της”.
Η σημερινή Ευρωπαϊκή Επιτροπή χαρακτηρίζεται από την τάση να πλαισιώνει τα πάντα σε μεσσιανικούς, πολιτισμικούς όρους, που παραπέμπουν σε δυτικό υπεροπλισμό, αγνοώντας την ιστορία. Η Ουγγαρία, ως χώρα με βαθιά ρίζες στην ευρωπαϊκή ιστορία, έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην πολιτική της ηπείρου. Υπό την ηγεσία του Όρμπαν, η χώρα αυτή υπήρξε ίσως δυσανάλογα επιδραστική για το μέγεθός της.
Η πρώτη κυβέρνηση του Όρμπαν οδήγησε την Ουγγαρία στο ΝΑΤΟ το 1999 και ολοκλήρωσε επιτυχώς τις διαπραγματεύσεις για την προσχώρηση στην ΕΕ. Η μεταγενέστερη στροφή του Όρμπαν προς τον ανατολισμό, η οποία τον οδήγησε να αγκαλιάσει τον Τραμπ, τον Πούτιν και τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, μπορεί να φαντάζει ριζοσπαστική, αλλά ευθυγραμμίζεται με τη γενικότερη στροφή της Ευρώπης προς τα δεξιά. Η προεδρία της φον ντερ Λάιεν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή αντανακλά την ίδια τάση, ίσως ακόμα πιο έντονα όσον αφορά τον μιλιταρισμό.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο νικητής των εκλογών, Πέτερ Μαγκιάρ, επικεφαλής του κόμματος Tisza, υπήρξε πρώην σύμμαχος του Όρμπαν και επιδεικνύει παρόμοιες πολιτικές θέσεις, ιδιαίτερα σε θέματα μετανάστευσης και γεωπολιτικής.
Όπως η πλειοψηφία των Ούγγρων, έτσι και ο Μαγκιάρ εκφράζει σκεπτικισμό απέναντι στην Ουκρανία και δεν επιθυμεί η χώρα του να παράσχει οικονομική ή στρατιωτική βοήθεια στο Κίεβο. Παρόλα αυτά, αναμένεται ότι η νέα κυβέρνηση θα άρει το βέτο της Ουγγαρίας στο δάνειο των 90 δισεκατομμυρίων ευρώ της ΕΕ προς την Ουκρανία, ποσό κρίσιμο για τη συνέχιση του πολέμου με τη Ρωσία.
Σε συνέντευξή του λίγο πριν τις εκλογές, ο Μαγκιάρ δήλωσε ότι “κανείς δεν θέλει μια φιλο-ουκρανική κυβέρνηση στην Ουγγαρία” και ότι η εξάρτηση της Ουγγαρίας από το ρωσικό φυσικό αέριο θα τον ωθήσει να διαπραγματευτεί με τον Πούτιν.
Εάν η νέα ουγγρική κυβέρνηση άρει το βέτο της, άλλες χώρες μέλη της ΕΕ, οι οποίες στο παρελθόν αποδέχονταν σιωπηλά τις πρωτοβουλίες του Όρμπαν κατά της Ουκρανίας, ενδέχεται να αναλάβουν δράση.
Ακόμη και πριν από την ήττα του Όρμπαν, ο πρωθυπουργός του Βελγίου, Μπαρτ Ντε Βέβερ, αναδείχθηκε σε νέο ηγέτη σκεπτικιστή απέναντι στην Ουκρανία εντός της ΕΕ. Κατάφερε να αποτρέψει το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για αξιοποίηση ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, γεγονός που οδήγησε την ΕΕ στην πρόταση για το δάνειο των 90 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Υπάρχουν και άλλες πολιτικές δυνάμεις με παρόμοιες απόψεις, ιδίως στην ανατολική Ευρώπη. Η Σλοβακία κυβερνάται από τον πρωθυπουργό Ρόμπερτ Φίτσο, ο οποίος συντασσόταν με τον Όρμπαν σε πολλά θέματα, ιδίως σχετικά με την Ουκρανία. Στην Τσεχία, μια σκεπτικιστική απέναντι στην Ουκρανία συμμαχία υπό τον πρωθυπουργό Αντρέι Μπάμπις βρίσκεται πλέον στην εξουσία, αλλά δεν έχει ακόμα εκφράσει τις προθέσεις της στην ευρωπαϊκή σκηνή. Στην Πολωνία, ο πρόεδρος Κάρολ Ναβρότσκι, σκεπτικιστής απέναντι στην Ουκρανία, συγκρούεται με την φιλο-ουκρανική κυβέρνηση του πρωθυπουργού Ντόναλντ Τουσκ.
Παράλληλα, αναδύεται μια ανησυχητική τάση εντός της ΕΕ. Πριν από τις ουγγρικές εκλογές, διέρρευσαν ηχογραφημένες συνομιλίες μεταξύ του υπουργού Εξωτερικών του Όρμπαν, Πέτερ Σιγιάρτο, και του Ρώσου ομολόγου του, Σεργκέι Λαβρόφ, πιθανώς από ξένες μυστικές υπηρεσίες. Αυτό επέτρεψε σε σημαντικές αντι-ορμπανικές φωνές στη Δύση να κατηγορήσουν τον Σιγιάρτο ότι είναι ρωσικό πιόνι.
Το 2024, μια άλλη χώρα της ΕΕ, η Ρουμανία, είδε επίσης την εμπλοκή μυστικών υπηρεσιών στις εκλογές της. Μετά τη νίκη ενός φιλο-ρωσικού ακροδεξιού υποψηφίου στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την ψηφοφορία, βασιζόμενο εν μέρει σε πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών για “ρωσική παρέμβαση”.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος από την πλαισίωση όλων των πολιτικών ζητημάτων αποκλειστικά στο πλαίσιο της σύγκρουσης της Ευρώπης με τη Ρωσία, όπως τείνει να κάνει η τρέχουσα Ευρωπαϊκή Επιτροπή, είναι ότι οδηγεί σε μια “κρατική κατάληψη” τύπου Ρωσίας, όπου οι μυστικές υπηρεσίες παίζουν κυρίαρχο ρόλο. Πολιτικές δυνάμεις που έχουν επενδύσει το μέλλον τους στην ήττα της Ρωσίας στην Ουκρανία μπορεί να πιστεύουν ειλικρινά ότι η αδιαφανής διαχείριση σε διάφορα κράτη μέλη και υποψήφια κράτη της ΕΕ δικαιολογείται από τη ρωσική απειλή. Το κύριο αποτέλεσμα, ωστόσο, είναι ότι η ευρωπαϊκή πολιτική αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με τη Ρωσία του Πούτιν, αντί να προάγει πραγματικά τις φιλελεύθερες αξίες που η ΕΕ ισχυρίζεται ότι πρεσβεύει.
Η ήττα ενός τόσο σημαντικού σκεπτικιστή απέναντι στην Ουκρανία, όπως ο Όρμπαν, δεν αλλάζει την εξίσωση. Οι αυταπάτες και οι ψευδείς παραδοχές της ευρωπαϊκής κυρίαρχης πολιτικής θα συνεχίσουν να γεννούν πολιτικές δυνάμεις που θα ακούγονται ως η φωνή της λογικής, απλώς εκθέτοντας τις αλήθειες. Αυτό ήταν το μυστικό της 16χρονης επιτυχίας του Όρμπαν.
