Ο καταξιωμένος ερευνητής δημοσιογράφος Σέιμουρ Χερς, αν και δεν ενσάρκωσε ποτέ χαρακτήρες σε ταινίες όπως ο Μπομπ Γούντγουορντ και ο Καρλ Μπέρνσταϊν, είναι πιθανότατα πιο σημαντικός από αυτούς. Ο Χερς διαθέτει ένα μακρύ ιστορικό αποκάλυψης κορυφαίων ιστοριών, από τη σφαγή στο Μυ Λάι του Βιετνάμ μέχρι τα βασανιστήρια από προσωπικό του αμερικανικού στρατού στην φυλακή Αμπού Γκράιμπ στο Ιράκ. Η τελευταία αποκάλυψη, ένα ιστορικό ρεπορτάζ, υπογραμμίστηκε από τις σοκαριστικές φωτογραφίες που ο Χερς έφερε στο φως. Όταν ρωτήθηκε αν το Αμπού Γκράιμπ θα είχε την ίδια απήχηση χωρίς αυτές τις εικόνες, απάντησε: «Χωρίς φωτογραφίες, καμία ιστορία». Ίσως. Ωστόσο, οι άλλες του μεγάλες ανακαλύψεις δεν βασίστηκαν σε τέτοιου είδους φωτογραφίες. Ένα τυχαίο στοιχείο που αποκάλυψε το Αμπού Γκράιμπ ήταν η πανταχού παρούσα ψηφιακή φωτογραφία στις αρχές του αιώνα, και πόσο εύκολο ήταν να τραβήξει κανείς και να μοιραστεί φωτογραφίες. Σήμερα, στη νέα εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, οι φωτογραφίες παύουν να αποτελούν το αδιάσειστο στοιχείο της αλήθειας.
Ο τίτλος της ταινίας μιλάει από μόνος του. Ο Χερς αναζητά συνεχώς γεγονότα που οι ισχυροί θα προτιμούσαν να παραμείνουν κρυμμένα – αν και ένα παράδοξο της ταινίας είναι ότι ο Χερς πρέπει να προστατεύει τις πηγές του, να τις καλύπτει, κατά κάποιον τρόπο. Η μυστικότητα παίζει ρόλο στη δική του επαγγελματική ζωή, και όταν φαίνεται πως οι κινηματογραφιστές Λόρα Πόιτρας και Μαρκ Όμπενχαους έχουν ευαίσθητα ονόματα στις σημειώσεις που τους έχει παραδώσει, ο Χερς γίνεται ανήσυχος και φαίνεται έτοιμος να αποσυρθεί εντελώς από το ντοκιμαντέρ.
Από τη Μυ Λάι και μετά, η τακτική των αρχών και η τακτική του Χερς είναι αρκετά ξεκάθαρες. Η κυβέρνηση θα αρνείται και θα προσπαθεί να αποκρύψει, μέχρι να αντιμετωπίσει κάτι προφανές και αδιαμφισβήτητο, όταν τότε θα ισχυριστεί ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό και «κακό μήλο». Όμως, ο Χερς τείνει να βλέπει ότι αυτά δεν είναι μεμονωμένα, σοκαριστικά γεγονότα· είναι απλώς η πρώτη φορά που αντιλαμβάνεστε ένα από αυτά. Με τις παλιές, επίμονες «παπουτσένιες» ενστικτώδεις μεθόδους ενός ρεπόρτερ, ο Χερς πηγαίνει να συναντήσει τους εμπλεκόμενους, μιλάει μαζί τους, αφιερώνει χρόνο σε μια ιστορία και δεν δέχεται το «όχι» ως απάντηση.
Ο Χερς αναδεικνύεται ως μια σκληρή, μαχητική, ζωηρή προσωπικότητα μέσα από αυτή την ταινία. Παίρνουμε μια γεύση από την ηφαιστειακή ιδιοσυγκρασία που μπορεί να επιστρατεύσει όταν χρειάζεται να «μαλώσει» κάποιον διστακτικό συντάκτη για να του δώσει τους πόρους που χρειάζεται. Έτσι πρέπει να είναι κανείς. Ο Χερς είναι αρκετά ειλικρινής σχετικά με τη λύπη του που έχασε την ιστορία του Γουότεργκεϊτ (αν και έκανε κάποια από την προετοιμασία αργότερα), και σχεδόν εξαπατήθηκε από πλαστά γράμματα μεταξύ του Τζον Φ. Κένεντι και της Μέριλιν Μονρόε. Επίσης, είναι πολύ επικριτικός απέναντι σε εκείνους τους κεντρώους «μαλθακούς» στη δημοσιογραφία του κατεστημένου που απλώς δημοσιεύουν δελτία τύπου και γίνονται συνένοχοι στην κατάχρηση – αν και οι προσπάθειές του να διερευνήσει τον εταιρικό γίγαντα Gulf + Western εμποδίστηκαν από τη συνειδητοποίηση ότι οι εργοδότες του, η New York Times, δεν ήταν οι ίδιοι υπεράνω κριτικής. Ο Χερς είναι ένας αληθινός ελεύθερος επαγγελματίας που χαίρεται να γράφει στο Substack: ανεξάρτητος και αντικομφορμιστής.
