Ο πρόσφατος θρίαμβρος του Zohran Mamdani στις προκριματικές εκλογές για τη θέση του δημάρχου της Νέας Υόρκης, ένας νεαρός σοσιαλιστής που προκάλεσε έκπληξη στο πολιτικό κατεστημένο, πυροδότησε κύμα πανικού σε επιχειρηματικούς κύκλους, από τη Wall Street έως τη Silicon Valley. Ενώ υποστηρικτές του Mamdani πανηγύριζαν μια “μνημειώδη” στιγμή που θα μπορούσε να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό, μεγιστάνες όπως ο Daniel Loeb και ο Bill Ackman εξέφραζαν την ανησυχία τους για “καυτό κομμουνιστικό καλοκαίρι” και υποσχέσεις για χρηματοδότηση αντιπάλων.
Ωστόσο, η ιδέα ότι η Γενιά Ζ απορρίπτει πλήρως τον καπιταλισμό ή ότι βρίσκεται στα πρόθυρα μιας επανάστασης, φαντάζει υπερβολική σύμφωνα με αναλυτές και μέλη της ίδιας της γενιάς. “Δεν βλέπουμε νέους ανθρώπους να ζουν σε κοινότητες,” δηλώνει η Shana Gadarian, καθηγήτρια πολιτικής επιστήμης στο Syracuse University. “Εργάζονται σε τράπεζες, ξεκινούν οικονομίες gig, εργάζονται στην υψηλή τεχνολογία. Αν αυτό δεν είναι καπιταλισμός, δεν ξέρω τι είναι.”
Το πραγματικό μήνυμα για τους ηγέτες, πολιτικούς και επιχειρηματίες, φαίνεται να είναι απλούστερο: σταματήστε να μας κοροϊδεύετε. Ο Ziad Ahmed, επικεφαλής του τμήματος Next Gen της United Talent Agency, τονίζει ότι η Γενιά Ζ αναζητά ειλικρίνεια. “Αν ο κόσμος καίγεται, πείτε μου ότι ο κόσμος καίγεται,” αναφέρει. “Μην μου λέτε ότι μπορεί να σας αρέσει η ζέστη.”
Η νεότερη γενιά αισθάνεται βαθιά “δυσαρεστημένη” και “απογοητευμένη” από την τρέχουσα κατάσταση. Ο Saad Amer, κλιματικός ακτιβιστής και ιδρυτής της συμβουλευτικής Justice Environment, αναφέρει ότι στα νέα παιδιά έχει πουληθεί ένας “μύθος” επιτυχίας στην Αμερική: “Πήγαινε σχολείο, πάρε καλούς βαθμούς, πήγαινε κολλέγιο, και μετά θα βρεις σπουδαία δουλειά, θα αποκτήσεις σπίτι και οικογένεια.” Όμως, όπως παρατηρεί, αυτή η πραγματικότητα δεν ισχύει για πολλούς συνομηλίκους του, οι οποίοι βρίσκονται “παγιδευμένοι σε καριέρες που τους αφήνουν ανικανοποίητους και επιβαρύνουν την ψυχική τους υγεία και τον πλανήτη.”
Αυτές οι απογοητεύσεις δεν περιορίζονται στους φιλελεύθερους της Γενιάς Ζ. Η Rachel Janfaza, ιδρύτρια του newsletter The Up and Up, επισημαίνει ότι παρόμοια αγανάκτηση εκφράζεται και από νέους ψηφοφόρους συντηρητικών απόψεων, οι οποίοι είναι “αντι-billionaire” και “αντι-κατεστημένου.” Αυτή η απογοήτευση, σύμφωνα με την Janfaza, εξηγεί γιατί τόσο ο Trump όσο και ο Mamdani έχουν απήχηση στη νεολαία: η οικονομική ανασφάλεια.
Τα στατιστικά στοιχεία επιβεβαιώνουν αυτή την ανησυχία. Ο μέσος όρος ηλικίας για την αγορά πρώτης κατοικίας στις ΗΠΑ έφτασε σε ιστορικό υψηλό πέρυσι τα 38 έτη. Στις 30 μεγαλύτερες μητροπόλεις, πάνω από το ήμισυ των ενοικιαστών της Γενιάς Ζ είναι “rent-burdened”, δαπανώντας πάνω από το 30% του εισοδήματός τους για ενοίκιο. Επιπλέον, σχεδόν το ένα τέταρτο των millennials και της Γενιάς Ζ χωρίς παιδιά δεν σχεδιάζει να αποκτήσει, κυρίως λόγω οικονομικής πίεσης.
Ως αποτέλεσμα, η Γενιά Ζ τείνει να υποστηρίζει “outsider” υποψηφίους που μιλούν ευθέως για αυτές τις οικονομικές ανησυχίες. Είναι κουρασμένοι από παλιές ρητορικές, δημόσιες σχέσεις και ηγέτες που “απομονώνονται στα γραφεία τους”.
Το ίδιο αίτημα για ειλικρίνεια και ουσιαστικές λύσεις απευθύνεται και προς τους CEOs. Οι νεότεροι εργαζόμενοι επιζητούν δίκαιες αμοιβές, ουσιαστική εργασία, καθοδήγηση, ασφάλεια και σαφείς ευκαιρίες προαγωγής, απορρίπτοντας τα επιφανειακά προνόμια. Μεγαλωμένοι με σχολικές βιαιοπραγίες, τεράστια φοιτητικά χρέη και την απειλή της κλιματικής κρίσης, απαιτούν αλλαγή τόσο από τους πολιτικούς όσο και από τους εργοδότες τους.
Η Charlene Li, συγγραφέας και σύμβουλος ψηφιακού μετασχηματισμού, επισημαίνει ότι η ειλικρίνεια και η δικαιοσύνη είναι βασικές αξίες για τους εργαζόμενους της Γενιάς Ζ, οι οποίες απαιτούν διαφάνεια. Οι ηγέτες πρέπει να καθορίζουν σαφώς πώς μετριέται η επιτυχία και να προσφέρουν συγκεκριμένες ευκαιρίες και οικονομικές ανταμοιβές. Όσον αφορά την ποικιλομορφία και την ισότητα (DEI), αντί για τυποποιημένες διαδικασίες, οι ηγέτες πρέπει να εξετάζουν κριτικά τη σύνθεση των προαγωγών και των αυξήσεων.
Είναι κρίσιμο οι επιχειρηματικοί ηγέτες να αφουγκράζονται τους νεότερους εργαζομένους. Αυτή η γενιά βλέπει την πολιτική και την εργασία ως κάτι προσωπικό, απαιτώντας ουσιαστική δέσμευση και όχι απλώς εκπλήρωση τυπικών απαιτήσεων.
Συνοψίζοντας, η νίκη του Mamdani ανέδειξε γενεαλογικές εντάσεις και ανησυχίες. Οι πολιτικοί και επιχειρηματικοί ηγέτες συχνά συγχέουν την κριτική των νεότερων γενιών για τα οικονομικά συστήματα με πολιτικό εξτρεμισμό. Ωστόσο, οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι είναι πραγματικές. Για να αντιμετωπιστεί η απογοήτευσή τους, χρειάζονται ουσιαστικές δράσεις για τη βελτίωση των οικονομικών τους προοπτικών, τόσο από την πολιτεία όσο και από τον επιχειρηματικό κόσμο. Όπως αναφέρει ο Amer, ο ρόλος των επιχειρήσεων είναι σαφής: “Να γίνουν καλύτερες.”
