Έναν μήνα μετά την έναρξη του πολέμου στο Ιράν, η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να δηλώνει ότι αναμένει την επίτευξη των στόχων της σε εβδομάδες, όχι σε μήνες. Αυτή η αισιοδοξία μπορεί να αποδειχθεί υπερβολική. Οι όροι που προσφέρουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν μετά βίας επικαλύπτονται, και οι αγορές παραμένουν σκεπτικές ως προς την πιθανότητα μιας βιώσιμης συμφωνίας. Ένα γεγονός, ωστόσο, είναι σαφές: οι πιο σημαντικές επιπτώσεις του πολέμου ενδέχεται να γίνουν αισθητές όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και σε ολόκληρη την Ανατολική Ασία.
Θα ήταν λάθος να αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση μόνο ως ένα ζήτημα πετρελαίου. Αφορά επίσης την ιεραρχία των δυνάμεων. Στην Ανατολική Ασία, ο πόλεμος αποκαλύπτει ποιες δυνάμεις έχουν μεγαλύτερη σημασία όταν οι θαλάσσιες οδοί διαταράσσονται, οι τιμές του φυσικού αερίου εκτινάσσονται, οι εφοδιαστικές αλυσίδες στενεύουν και η αμερικανική στρατιωτική προσοχή είναι διασκορπισμένη σε πολλαπλά μέτωπα. Τα κράτη που μπορούν να παρέχουν ενέργεια, βιομηχανικές εισροές, στρατηγική διαβεβαίωση ή περιθώριο ελιγμών κερδίζουν έδαφος. Εκείνα που δεν μπορούν, χάνουν.
Το αποτέλεσμα δεν είναι μια απλή γεωπολιτική αναδιάταξη, όπου οι χώρες ξαφνικά αλλάζουν στρατόπεδο. Είναι κάτι πιο λεπτό και δυνητικά πιο διαρκές.
Ο πόλεμος στο Ιράν ωθεί την Ανατολική Ασία προς μια σκληρότερη, πιο συναλλακτική τάξη: η Ρωσία γίνεται πιο πολύτιμη ως προμηθευτής ενέργειας έκτακτης ανάγκης· η Κίνα αποκτά μεγαλύτερη αξία ως σταθεροποιητικός παράγοντας στην βιομηχανία· οι σύμμαχοι των ΗΠΑ γίνονται πιο προσεκτικοί σχετικά με την παγίδευση και την υπερβολική εξάρτηση· και οι περιφερειακές δυνάμεις εξετάζουν σοβαρότερα την αντιστάθμιση κινδύνων, τον διαμερισμό και την ανθεκτικότητα.
Η ενέργεια είναι η ταχύτερη και σαφέστερη ζώνη μετάδοσης. Η διαταραχή στα Στενά του Ορμούζ έχει πλήξει την Ασία ιδιαίτερα σκληρά. Αυτό είναι σημαντικό, διότι η ευπάθεια της περιοχής δεν κατανέμεται ομοιόμορφα. Η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα παραμένουν σε μεγάλο βαθμό εκτεθειμένες στις ροές ενέργειας από τη Μέση Ανατολή. Η Ταϊβάν ανησυχεί όχι μόνο για το κόστος της ενέργειας, αλλά και για το αν οι αποσπασμένες ΗΠΑ μπορούν να συνεχίσουν να εγγυώνται την αποτροπή και την ασφάλεια του εφοδιασμού ταυτόχρονα. Οι Φιλιππίνες έχουν κηρύξει εθνική ενεργειακή κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Η θέση της Ρωσίας είναι πιθανό να ενισχυθεί, όχι επειδή την εμπιστεύονται, αλλά επειδή έχει καταστεί χρήσιμη. Χώρες σε όλη την Ασία αναζητούν περισσότερο ρωσικό πετρέλαιο ως εναλλακτική λύση. Η Μόσχα αποκτά επίσης ισχύ στη διπλωματία της πυρηνικής ενέργειας, με το Βιετνάμ να προχωρά σε συνεργασία για έναν νέο πυρηνικό σταθμό παραγωγής ενέργειας. Σε μια παρατεταμένη ενεργειακή κρίση, η χρησιμότητα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από τη ρητορική.
Περιφερειακοί παραγωγοί ενέργειας, όπως η Μαλαισία, η Ινδονησία, το Μπρουνέι και το Ανατολικό Τιμόρ, μπορούν να μειώσουν την πίεση, αλλά όχι να αντικαταστήσουν τον Κόλπο. Η μακροπρόθεσμη συνέπεια είναι ότι η Ανατολική Ασία θα επιταχύνει τη διαφοροποίηση. Αυτό σημαίνει περισσότερο ενδιαφέρον για το ρωσικό πετρέλαιο, περισσότερο ενδιαφέρον για την πυρηνική ενέργεια ως βασικό φορτίο, περισσότερα στρατηγικά αποθέματα, περισσότερες επενδύσεις στην ανθεκτικότητα του δικτύου και ισχυρότερα κίνητρα για περιφερειακή διασύνδεση ενέργειας. Ο πόλεμος δεν αυξάνει μόνο τις τιμές· αλλάζει τις ενεργειακές στρατηγικές.
Η δεύτερη αναδιοργάνωση είναι η βιομηχανική. Εάν τα πετροχημικά της Μέσης Ανατολής, οι ροές λιπασμάτων και οι θαλάσσιοι δρόμοι γίνουν λιγότερο αξιόπιστοι, η κλίμακα της Κίνας γίνεται ακόμη πιο ουσιαστική. Η Κίνα παραμένει κεντρική για τα χημικά, τις εισροές που σχετίζονται με τα λιπάσματα, την ενδιάμεση μεταποίηση, τις μπαταρίες, τον εξοπλισμό παραγωγής ενέργειας και άλλα βιομηχανικά αγαθά που αποκτούν μεγαλύτερη σημασία κατά τη διάρκεια της πολεμικής σπανιότητας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η εξάρτηση από την Κίνα γίνεται ξαφνικά άνετη. Οι έλεγχοι εξαγωγών λιπασμάτων του Πεκίνου υπογραμμίζουν το αντίθετο. Ωστόσο, σημαίνει ότι η παράκαμψη της Κίνας γίνεται πιο δύσκολη ακριβώς την στιγμή που τα κράτη επιθυμούν περισσότερο την ευελιξία. Σε κρίση, η κλίμακα είναι δύναμη.
Εδώ είναι που η γεωπολιτική γίνεται πιο περίπλοκη από την πολιτική των μπλοκ. Κράτη που είναι επιφυλακτικά απέναντι στην Κίνα για λόγους ασφαλείας, μπορεί ακόμη να κινηθούν προς μια επιλεκτική ύφεση σε θέματα ενέργειας, λιπασμάτων, εμπορίου και σταθεροποίησης της προσφοράς. Το πιο σαφές παράδειγμα είναι οι Φιλιππίνες.
Η Μανίλα δεν έχει εγκαταλείψει τη θέση της για τη Νότια Σινική Θάλασσα. Ωστόσο, έχει επανεκκινήσει συνομιλίες υψηλού επιπέδου με το Πεκίνο, οι οποίες περιλαμβάνουν προκαταρκτική συνεργασία σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, μαζί με την ενεργειακή ασφάλεια, τα λιπάσματα, τη γεωργία και το εμπόριο. Αυτό δεν είναι συμφιλίωση. Είναι στρατηγικός διαμερισμός υπό πίεση. Περισσότερες χώρες ενδέχεται να ακολουθήσουν.
Η τρίτη και πιο ευαίσθητη αναδιοργάνωση είναι η στρατηγική. Το κεντρικό ερώτημα στην Ανατολική Ασία είναι εάν οι ΗΠΑ μπορούν να καλύψουν τις διατλαντικές σχέσεις, τη Μέση Ανατολή και τον Δυτικό Ειρηνικό ταυτόχρονα, χωρίς εμφανή πίεση.
Οι νέες αμερικανικές διαβεβαιώσεις προς την Ταϊβάν είναι σημαντικές ακριβώς επειδή απαντούν σε μια αυξανόμενη ανησυχία: ότι η αποτροπή μπορεί να παραμείνει πολιτικά άθικτη, ενώ θα γίνεται επιχειρησιακά πιο αδύναμη. Αυτή η αντίληψη από μόνη της αλλάζει την περιφερειακή συμπεριφορά.
Οι σύμμαχοι ήδη προσαρμόζονται. Η Ιαπωνία έχει αρνηθεί να συμμετάσχει αυτόματα σε μια αποστολή συνοδείας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ στα Στενά του Ορμούζ. Ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας, Λι Τζέε Μιουνγκ, έχει ανανεώσει την προσπάθεια ανάκτησης του επιχειρησιακού ελέγχου σε καιρό πολέμου και έχει τονίσει μεγαλύτερη στρατιωτική αυτοδυναμία. Αυτές δεν είναι κινήσεις κατά των ΗΠΑ. Είναι κινήσεις μετά την αυταπάτη.
Μια παρόμοια αναπροσαρμογή ενδέχεται επίσης να μετριάσει κάποιους από τους πανικόβλητους συλλογισμούς στις συζητήσεις για την ασφάλεια στην Ανατολική Ασία. Η εκτίμηση της αμερικανικής κοινότητας πληροφοριριών είναι ότι οι Κινέζοι ηγέτες δεν σχεδιάζουν να επιτεθούν στην Ταϊβάν τον επόμενο χρόνο και δεν έχουν σταθερό χρονοδιάγραμμα για την ένωση. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι το Πεκίνο διατηρεί τα αναγκαστικά μέσα. Ωστόσο, διευρύνει το περιθώριο για τη μείωση των κινδύνων, τη διαχείριση κρίσεων και μια πιο ενεργή περιφερειακή διπλωματία.
Τίποτα από αυτά δεν σημαίνει ότι η Ανατολική Ασία γίνεται ειρηνική. Οι εστίες έντασης θα παραμείνουν. Οι μεγάλες δυνάμεις ενδέχεται ακόμη να δοκιμάζονται η μία την άλλη. Ωστόσο, η έμφαση στη διαχείριση αυτών των εστιών αυξάνεται.
Ένας παρατεταμένος πόλεμος στο Ιράν καθιστά πιο δαπανηρό για τις μεσαίες και μικρότερες δυνάμεις στην Ανατολική Ασία να συμπεριφέρονται σαν να μπορούν να εκχωρήσουν όλους τους κινδύνους στην αμερικανική πρωτοκαθεδρία ή να μειώσουν όλες τις πολιτικές επιλογές σε ιδεολογική ευθυγράμμιση. Η περιοχή ωθείται προς ένα πιο πρακτικό λειτουργικό σύστημα: περισσότερη αντιστάθμιση κινδύνων, ανθεκτικότητα, λειτουργικές συμφωνίες παρά τις διαφωνίες και επιμονή στο στρατηγικό περιθώριο ελιγμών.
Μια σιωπηλή αναδιοργάνωση βρίσκεται σε εξέλιξη. Ο πόλεμος στο Ιράν παράγει μια νέα περιφερειακή τάξη χρησιμότητας στην Ανατολική Ασία. Οι δρώντες που έχουν μεγαλύτερη σημασία θα είναι αυτοί που μπορούν να διατηρήσουν τους άλλους εφοδιασμένους, σταθερούς και λιγότερο περιορισμένους. Αυτός ο πόλεμος μπορεί να αναδιαμορφώσει την Ανατολική Ασία, ακόμη κι αν δεν φτάσει ποτέ στις ακτές της.
