Στις 2 Απριλίου 2026, το Ισραήλ ψήφισε έναν νέο νόμο που επιτρέπει την εκτέλεση ατόμων που καταδικάζονται για “τρομοκρατικά εγκλήματα” εντός 90 ημερών. Για τους Παλαιστίνιους, αυτή η εξέλιξη δεν αποτελεί έκπληξη, αλλά μια ακόμη πράξη στη μακροχρόνια στρατηγική εξάλειψης. Τα τελευταία δύο και μισή χρόνια, τουλάχιστον 87 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι έχουν βρει το θάνατο σε αυτό που οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων χαρακτηρίζουν ως “δίκτυο στρατοπέδων βασανιστηρίων”, αριθμός ρεκόρ από το 1967. Παρόλο που τα Ηνωμένα Έθνη και διάφορες χώρες έχουν εκφράσει ανησυχία, οι Παλαιστίνιοι αντιλαμβάνονται τον νόμο ως θεσμοποίηση μιας πρακτικής που ήδη εφαρμόζεται.
Η συγκυρία ψήφισης του νόμου είναι ιδιαίτερα σημαντική. Έρχεται λιγότερο από ένα μήνα αφότου το Ισραήλ απέσυρε όλες τις κατηγορίες εναντίον των στρατιωτών του που κατηγορούνταν για μαζικές βιασμούς Παλαιστίνιων κρατουμένων στην αμφιλεγόμενη φυλακή Sde Teiman. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Το Ισραήλ νομιμοποιεί ένα μοτίβο ατιμωρησίας, όπου ο ένας πληθυσμός απολαμβάνει ρητή ατιμωρησία για οργανωμένη σεξουαλική βία, ενώ ο άλλος αντιμετωπίζει την εκτέλεση εντός 90 ημερών, σε ένα στρατιωτικό δικαστικό σύστημα που καταδικάζει το 96% των Παλαιστινίων, συχνά με βάση ομολογίες που αποσπώνται μέσω βασανιστηρίων.
Ο νόμος συμπίπτει επίσης με μια περίοδο εμφανώς εντεινόμενης ισραηλινής βίας στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Τον τελευταίο μήνα, παράλληλα με τον πόλεμο που διεξάγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ κατά του Ιράν, ένοπλες ισραηλινές ομάδες πραγματοποίησαν πάνω από 7.300 παραβιάσεις κατά Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένων δολοφονιών, εφόδων, συλλήψεων, καταστροφής περιουσιών και παρεμπόδισης της ελευθερίας μετακίνησης. Στα τέλη του 2023, ολόκληρος ο πληθυσμός της Khirbet Zanuta, στη νότια Δυτική Όχθη, εκδιώχθηκε μετά από αδιάκοπες επιθέσεις εποίκων. Στα βόρεια, το 2025, προσφυγικοί καταυλισμοί καταστράφηκαν και μετατράπηκαν σε ισραηλινές στρατιωτικές βάσεις.
Οι επιθέσεις των Ισραηλινών κατά Παλαιστινίων έχουν γίνει όχι μόνο συχνότερες, αλλά και πιο άγριες. Μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου, Ισραηλινοί άποικοι και στρατιώτες απήγαγαν παιδιά, πραγματοποίησαν πογκρόμ, σεξουαλικά κακοποίησαν Παλαιστίνιους άνδρες, ακόμη και μέχρι του σημείου να τους δένουν στα γεννητικά όργανα και να τους παρελαύνουν στο χωριό τους, ενώ εκτέλεσαν εν ψυχρώ παλαιστινιακές οικογένειες. Καμία ισραηλινή ποινή δεν έχει επιβληθεί για αυτά τα εγκλήματα.
Το μήνυμα του νόμου περί θανατικής ποινής είναι σαφές: στο ισραηλινό νομικό σύστημα, οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν δικαιώματα. Η απομάκρυνσή τους, είτε μέσω εκτοπισμού, θανάτου ή εξάντλησης, είναι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.
Σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ τον Ιανουάριο, οι νόμοι του Ισραήλ αποσκοπούν στην κατάργηση της παλαιστινιακής αυτοδιάθεσης και στην καταστροφή κάθε δυνατότητας για εδαφική, πολιτική ή πολιτιστική συνέχεια. Ο νόμος περί θανατικής ποινής, ο οποίος διατυπώνεται προσεκτικά ώστε να εφαρμόζεται μόνο σε Παλαιστίνιους, ενισχύει την πρακτική του απαρτχάιντ και των διαχωριστικών δικαστικών πλαισίων.
Το πιο επικίνδυνο στοιχείο του νόμου είναι η λογική που εμπεριέχει. Επιβάλλει τη θανατική ποινή ή ισόβια κάθειρξη σε “πρόσωπο που σκοπίμως προκαλεί τον θάνατο άλλου με σκοπό την πρόκληση βλάβης σε πολίτη ή κάτοικο του Ισραήλ, με την πρόθεση να απορριφθεί η ύπαρξη του Κράτους του Ισραήλ”. Αυτή η ρήτρα ποινικοποιεί όχι μόνο τη βία, αλλά και την ίδια την πολιτική κατάσταση του να είναι κανείς Παλαιστίνιος υπό ισραηλινή κατοχή. Το Ισραήλ υποστηρίζει ότι ένας λαός που συστηματικά εκτοπίζεται δεν έχει καν το δικαίωμα να αντισταθεί σε αυτόν τον εκτοπισμό. Έτσι, ένας Παλαιστίνιος που βλέπει το χωριό του να αδειάζει συστηματικά από ένοπλους εποίκους, οι οποίοι δεν αντιμετωπίζουν νομικές συνέπειες, πλέον κινδυνεύει με εκτέλεση, καθώς η επιθυμία του να επιβιώσει και να προστατεύσει τους αγαπημένους του έχει χαρακτηριστεί ως θανατηφόρο αδίκημα.
Η θέσπιση της θανατικής ποινής δεν αφορά μόνο τους κρατουμένους, αλλά είναι ένα εργαλείο για την προσάρτηση γης. Οι Παλαιστίνιοι ήδη εκτελούνται στα σπίτια και στους δρόμους τους χωρίς δίκη. Ο νόμος, η νομιμοποίηση των εποικισμών, τα στρατιωτικά δικαστήρια, οι διαταγές κατεδαφίσεων και ο αποκλεισμός της Γάζας αποτελούν μέρος ενός ενιαίου σχεδίου για την πλήρη κατάκτηση της παλαιστινιακής γης μέσω του απόλυτου ελέγχου των παλαιστινιακών σωμάτων. Το Ισραήλ δεν επιδιώκει μια δραματική πράξη εξόντωσης, αλλά τη δημιουργία μιας πραγματικότητας όπου οι Παλαιστίνιοι δεν μπορούν ούτε να παραμείνουν στη γη τους ούτε να επιβιώσουν προσπαθώντας να αντισταθούν στην εξάλειψή τους. Ο νέος νόμος προσθέτει απλώς ένα ακόμη επίπεδο στην ήδη υπάρχουσα υποδομή εξάλειψης, η οποία ξεκίνησε με τον πρώτο ισραηλινό εποικισμό.
