Ένας δάσκαλος στο θεατρικό έργο “The History Boys” του Alan Bennett αναφέρει ότι “δεν υπάρχει πιο απομακρυσμένη περίοδος από το πρόσφατο παρελθόν”, υπονοώντας ότι τέτοια γεγονότα εγκλωβίζονται μεταξύ των ατελών αναμνήσεων των εμπλεκομένων και της άγνοιας εκείνων που δεν έχουν ακόμη διδαχθεί γι’ αυτά στο σχολείο.
Αυτό το πρόβλημα ήταν ορατό στο “In the Print“, το ντοκιμαντέρ του Robert Khan και του Tom Salinsky, το οποίο πραγματεύεται την αντιπαράθεση του 1986-87 μεταξύ του Rupert Murdoch, που στόχευε στην αναμόρφωση της παραγωγής εφημερίδων, και της Brenda Dean, γενικής γραμματέως του συνδικάτου των τυπογράφων Sogat (Society of Graphical and Allied Trades). Στο κοινό συγκαταλέγονταν ο Lord Kinnock – ηγέτης του Εργατικού Κόμματος την εποχή που απεικονίζεται – καθώς και θεατές που ήταν σχεδόν αγέννητοι όταν το News of the World του Murdoch έπαψε να εκδίδεται το 2011.
Προηγούμενα έργα των Khan και Salinsky περιλαμβάνουν το “Kingmaker” (μια ερμηνεία του 2014 για τον Boris Johnson) και το εξαιρετικό περσινό “The Gang of Three”, σχετικά με τις μάχες ηγεσίας του Εργατικού Κόμματος τις δεκαετίες του 1970 και αρχές του 1980. Με γρήγορη σκηνοθεσία από τον Josh Roche, το “In the Print” είναι ένα θρίλερ που βασίζεται έντονα στην ίντριγκα, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης από τον Murdoch μιας ψεύτικης εφημερίδας, της “The London Post”, για να δικαιολογήσει την ύπαρξη των εγκαταστάσεων του Wapping, όπου οι κανονικοί του τίτλοι θα εκτυπώνονταν με εργατικό δυναμικό χωρίς συνδικαλιστική εκπροσώπηση.
Ορισμένοι δευτερεύοντες χαρακτήρες παρουσιάζονται ως καρικατούρες – ο τότε αρχηγός του TUC (Trades Union Congress), Norman Willis, λάτρης της ποίησης, εμφανίζεται να απαγγέλλει σονέτα σε συνεντεύξεις τύπου – και το σενάριο καμιά φορά υποκύπτει στον κίνδυνο του εύκολου ειρωνικού αναδρομικού σχολιασμού στο θέατρο που ασχολείται με πρόσφατα γεγονότα: όπως όταν κάποιος σχολιάζει ότι ο νέος διευθυντής επικοινωνίας του Εργατικού Κόμματος, “Peter” (Mandelson), φαίνεται να είναι ένας αξιόπιστος τύπος. Το μεγαλύτερο γέλιο προκαλεί το αστείο του Kinnock για τον ηγέτη των ανθρακωρύχων Arthur Scargill, ο οποίος από ένα μεγάλο συνδικάτο και ένα μικρό σπίτι, πήγε σε ένα μικρό συνδικάτο και ένα μεγάλο σπίτι.
Οι σκηνικές δραματοποιήσεις του Murdoch κυμαίνονται από το δίκαιο “Ink” (2017) του James Graham, σχετικά με τον πρώτο χρόνο του ως ιδιοκτήτη της “The Sun”, μέχρι το περσινό “Murdoch: The Final Interview” που παίχτηκε εκτός Broadway από έναν ανώνυμο συγγραφέα, ο οποίος απεικόνισε τον μεγιστάνα ως έναν Σατανά που υποστήριζε τον Trump. Το “In the Print” αντλεί τη μεγαλύτερη ενέργειά του από την αδιάλλακτη περιφρόνηση του Murdoch για τις βρετανικές συμβάσεις. Μια κεντρική ατάκα τον παρουσιάζει να λέει στην Dean ότι είναι περισσότερο επαναστάτης από τα αριστερά συνδικαλιστικά μέλη.
Με ελαφριά μίμηση, ο Alan Cox παρουσιάζει τον Murdoch ως έναν συνδυασμό πραγματιστή και φανατικού. Η φυσική συμπάθεια που εμπνέει η Claudia Jolly ως Dean προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα σε κάποιες απρόσμενες ενέργειές της. Ο Russell Bentley ενσαρκώνει ζωηρά έναν ρυπαρο-γλωσσικό συντάκτη της “The Sun”, τον Kelvin MacKenzie, μαζί με έναν Αυστραλό υπάλληλο του Murdoch.
Το έργο αφήνει σε μεγάλο βαθμό το κοινό να αποφασίσει αν η Dean – όπως και ο Scargill λίγο πριν από αυτήν – ξεγελάστηκε από μια πιο ευφυή φιγούρα του καπιταλιστικού κατεστημένου (ο Murdoch ως η Thatcher της) ή αν ο μαχητικός συνδικαλισμός, παράλυτος από τις μεταρρυθμίσεις της Thatcher, είχε ήδη ξεπεραστεί. Το δόγμα ότι “κανείς δεν θέλει τις χθεσινές εφημερίδες” επέτρεψε στα συνδικάτα (μέχρι το Wapping) να κάνουν εξαιρετικά αιτήματα για να διατηρηθούν οι πρέσες σε λειτουργία. Και πάλι, οι Khan και Salinsky έχουν μετατρέψει τις χθεσινές ειδήσεις σε ένα γεγονός που απασχολεί τις επικεφαλίδες.
