Ο Alim Beisembayev, πιανίστας καζακικής καταγωγής και νικητής του διεθνούς διαγωνισμού πιάνου Leeds το 2021, παρουσίασε ένα ρεσιτάλ που αγκάλιασε την ευρεία έκταση του ρομαντισμού, ξεκινώντας από τον Schubert, συνεχίζοντας με τον Chopin και καταλήγοντας στον Liszt. Η επιλογή του προγράμματος, που καλύπτει περίπου τρεις δεκαετίες, από τη δεκαετία του 1820 έως το 1853, στόχευε στο να αναδείξει την παθιασμένη άνθηση της περιόδου.
Στην αρχή, η προσέγγιση του Beisembayev στα “Moments Musicaux” του Schubert, D780, ήταν διακριτική και ήρεμη, ίσως για να υπογραμμίσει την έντονη αντίθεση με το μεταγενέστερο έργο του Liszt. Εκμεταλλευόμενος την άριστη ακουστική της αίθουσας Dora Stoutzker, ο πιανίστας δημιούργησε μια ατμόσφαιρα οικειότητας, όπου οι χαρακτηριστικές μετατροπίες του Schubert από μείζονα σε ελάσσονα κλίμακα αποδόθηκαν με λεπτότητα. Τα δύο “Moments” σε φα ελάσσονα – το Νο. 3, όπου η μελαγχολία συναντά την αταραξία, και το Νο. 5, με τις πιο δραματικές του εκρήξεις – προοιώνισαν την τονικότητα της “Fantaisie”, Op. 49 του Chopin.
Στην ερμηνεία του Chopin, ο Beisembayev επέδειξε μια αίσθηση για τη διαμόρφωση των μακροσκελών μελωδιών και την αποτύπωση της ιδιαίτερης μελαγχολίας τους, υποδηλώνοντας μια ισχυρή συγγένεια με τον συνθέτη. Οι χρωματικές αρμονίες τοποθετήθηκαν με ακρίβεια, ενώ οι ευμετάβλητες περαστικές φράσεις έλαμπαν. Με μια στάση στο πιάνο που χαρακτηριζόταν από ηρεμία και αυτοσυγκράτηση – μια αίσθηση λιτότητας που αντιστάθμιζε η λάμψη μιας καρφίτσας πέτου – ο πιανίστας απέδωσε δεκάδες νότες με σφοδρή πειθώ, σαν να είχε λάβει σοβαρά υπόψη την παρατήρηση του Schumann ότι τα έργα του Chopin είναι «κανόνια θαμμένα σε λουλούδια».
Ενώ η τονικότητα του φα ελάσσονα προσέδωσε συνοχή στο πρώτο μέρος του προγράμματος, μαζί με τη “Sonata in B minor” του Liszt, ανέδειξε το διάστημα της ελαττωμένης πέμπτης, γνωστό ως “Diabolus in Musica”. Το διαβολικό στοιχείο της σονάτας, που εμφανιζόταν στην αινιγματική ατμόσφαιρα της σιωπηλής εισαγωγής και στην κρουστή δύναμη της απαντητικής φράσης, ήταν πάντα εμφανές, ιδίως στις γενικευμένες καταιγιστικές στιγμές των βιρτουόζικων επεισοδίων.
Ωστόσο, ήταν η ακριβής διαχείριση των μεταβάσεων του Liszt από την αποκαλυπτική μανία στην γαλήνια αίσθηση της μελωδίας, με στιγμές σιωπής που αιωρούνταν στον αέρα, που κατέδειξε ότι η τεχνική σιγουριά, ήδη εμφανής όταν κέρδισε το Leeds σε ηλικία μόλις 23 ετών, πλέον συνδυάζεται με πολύ βαθύτερες ερμηνευτικές οξυδέρκειες. Αυτό επιβεβαιώθηκε περαιτέρω από το ανκόρ του με τον Debussy, ένα “υγρό βάλσαμο” που οδήγησε στο 20ο αιώνα, αποδοθέν άψογα.
