Σε μια ανατρεπτική εξέλιξη, διεθνής έρευνα αποκαλύπτει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ έχουν βομβαρδίσει πάνω από 75 εγκαταστάσεις εσωτερικής ασφάλειας στο Ιράν, πλήττοντας κρίσιμες υποδομές που σχετίζονται με την αστυνόμευση και τον έλεγχο του πληθυσμού. Σύμφωνα με την έρευνα της Al Jazeera, οι επιθέσεις αυτές, που πραγματοποιήθηκαν από τις 28 Φεβρουαρίου έως τις 10 Μαρτίου 2026, δεν αφορούσαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις ή πυρηνικές υποδομές, αλλά κυρίως αστυνομικά τμήματα, γραφεία ποινικών ανακρίσεων, γραφεία δημόσιας ασφάλειας και σημεία ελέγχου που διατηρούνταν από τη παραστρατιωτική δύναμη Basij.
Οι στόχοι επικεντρώθηκαν σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, ιδίως στην Τεχεράνη, όπου καταγράφηκαν 31 επιθέσεις, καθώς και σε πόλεις όπως το Σανατζάντατζ, το Ισφαχάν, το Κερμάνσαχ και το Χαμεντάν. Η χωροταξική κατανομή των πληγμάτων δείχνει μια συνειδητή προσπάθεια να επηρεαστεί η καθημερινότητα των πολιτών και να αποδυναμωθεί ο μηχανισμός εσωτερικής ασφάλειας του Ιράν, με στόχο, όπως υποστηρίζουν ειδικοί, την προώθηση της κατάρρευσης του κράτους. Η στρατηγική αυτή, που μοιάζει να θυμίζει την πολιτική απο-βααθοποίησης του Ιράκ το 2003, φαίνεται να αγνοεί τη διάθεση των ΗΠΑ για άμεση στρατιωτική δράση εδάφους, σε αντίθεση με την προηγούμενη εμπειρία.
Ωστόσο, παρά τις φιλοδοξίες που εξέφρασαν ο Αμερικανός Πρόεδρος Donald Trump και ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu για εσωτερική ανατροπή, η στρατηγική αυτή φαίνεται να αποτυγχάνει. Μήνες μετά την έναρξη των βομβαρδισμών, το Ιράν παραμένει ανθεκτικό. Οι Ιρανοί πολίτες αντιμετωπίζουν τις καθημερινές επιθέσεις, με την επιβίωση να έχει επισκιάσει οποιαδήποτε συντονισμένη πολιτική εξέγερση. Το σύστημα εσωτερικής ασφάλειας του Ιράν έχει προσαρμοστεί, ενισχύοντας τις περιπολίες και καταστέλλοντας δημόσιες συγκεντρώσεις. Επιπλέον, η ανακοίνωση από τον Ισραηλινό Υπουργό Άμυνας Israel Katz ότι η στρατιωτική σχεδίαση για πλήγματα στο Ιράν είχε ξεκινήσει στα μέσα του 2026, πολύ πριν από τις πρόσφατες διαδηλώσεις, υποδηλώνει ότι οι λόγοι για τον πόλεμο είναι βαθύτεροι και παλαιότεροι. Η τρέχουσα κατάσταση, παρά τις καταστροφές, δεν οδηγεί στην επιθυμητή κατάρρευση του ιρανικού κράτους, αλλά παγιδεύει εκατομμύρια αμάχους σε μια χώρα που καίγεται.
