Πολλοί Ασιάτες-Αμερικανοί, όπως η Tiffany Chin, που γεννήθηκε στις ΗΠΑ, έχουν βιώσει διάφορες προσβολές, όπως το να τους αντιμετωπίζουν ως “ξένους” ή “άλλο” και να κρίνονται κατά καιρούς με βάση τη φυλή τους παρά τα επιτεύγματά τους. Μεγαλώνοντας έξω από το Σικάγο, θυμάται ότι στο δημοτικό τα μουσικά της ταλέντα αποδίδονταν στα “κινεζικά της γονίδια”, ενώ της έλεγαν: “μάλλον είσαι τόσο καλή στα μαθηματικά επειδή είσαι Ασιάτισσα”.
Ως ενήλικη, σε ένα οικογενειακό ταξίδι στη Φλόριντα, οι άνθρωποι της έριχναν βλέμματα δυσαρέσκειας όταν έκανε τζόκινγκ, αναρωτώμενοι τι έκανε εκεί, ενώ μη-Ασιάτες κατά τη διάρκεια της πανδημίας έβαζαν τα χέρια τους στο στόμα ή απομακρύνονταν όταν την έβλεπαν. “Δεν είχα επισκεφθεί καν την Κίνα εδώ και έναν χρόνο”, δήλωσε η Chin, 30άρα μάνατζερ στη μουσική βιομηχανία με έδρα το Λος Άντζελες. “Όμως, ακόμα με αντιμετώπιζαν σαν να ήμουν προσωπικά εγώ αυτή που έφερε τον Covid στις Ηνωμένες Πολιτείες”.
Οι περισσότεροι Ασιάτες-Αμερικανοί έχουν παρόμοιες εμπειρίες. Σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα, πάνω από το ήμισυ της κοινότητας των Ασιατών-Αμερικανών που ζει στις ΗΠΑ έχει βιώσει κάποια μορφή “υποτιθέμενης ξενικότητας” σε μηνιαία βάση, αντιμετωπίζοντας ερωτήσεις όπως “πώς έμαθες να μιλάς τόσο καλά αγγλικά;” και “από πού είσαι πραγματικά;” – ακόμα κι αν ζουν στις ΗΠΑ για γενιές.
Μια έρευνα από την Επιτροπή 100 (C100) και το NORC του Πανεπιστημίου του Σικάγο, έναν ανεξάρτητο ερευνητικό οργανισμό, διαπίστωσε ότι οι ερωτηθέντες είχαν σχεδόν πανομοιότυπες εμπειρίες “διαρκούς ξενικότητας”, είτε γεννήθηκαν στο εξωτερικό είτε στις ΗΠΑ, υποδεικνύοντας ότι η μεταχείριση συνδεόταν ισχυρά με τη φυλή και την εμφάνιση.
Η συνεχής, είτε ανεπαίσθητη είτε όχι και τόσο ανεπαίσθητη, ξενοφοβία μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικά υψηλότερα ποσοστά στρες και προβλήματα ψυχικής υγείας. Οι ερωτηθέντες που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ και ανέφεραν ότι τους αντιμετώπιζαν σαν ξένους – κάποιοι όχι – βίωσαν σχεδόν διπλάσιο στρες σε σύγκριση με εκείνους που δεν βίωσαν καμία τέτοια προκατάληψη, βάσει μιας κοινής χρήσης “ψυχολογικής δυσφορίας” δοκιμής.
“Εκείνοι που συχνά αντιμετωπίζουν υποθέσεις ότι είναι γεννημένοι στο εξωτερικό ή αδυνατούν να μιλήσουν αγγλικά, αισθάνονται κοινωνικά αποκλεισμένοι σε σημαντικά υψηλότερα ποσοστά”, αναφέρει η έκθεση. Για τους Ασιάτες-Αμερικανούς που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ και αντιμετωπίζουν συχνά υποθέσεις ξενικότητας, το 29% αισθάνεται ότι ανήκει “λίγο” ή “καθόλου”.
Ενώ η μεταχείριση της “διαρκούς ξενικότητας” υπήρχε για όσο καιρό οι Ασιάτες ζούσαν στις ΗΠΑ, η έκθεση προσπάθησε να συγκρίνει την ασιατική εμπειρία με δύο άλλες φυλετικά αναγνωρίσιμες μη-λευκές ομάδες στις ΗΠΑ, συγκεκριμένα τους Ισπανόφωνους και τους Αφροαμερικανούς. Γενικά, όχι παραδόξως, η έρευνα βρήκε ότι λίγοι λευκοί αντιμετώπισαν παρόμοια στερεότυπα “διαρκούς ξενικότητας”, ακόμα και όσοι είχαν μόλις φτάσει και δεν μιλούσαν αγγλικά.
“Οι Ασιάτες-Αμερικανοί θεωρούνται ξένοι ανεξαρτήτως τόπου γέννησης”, κάτι που δεν ισχύει τόσο για άλλες ομάδες”, δήλωσε ο Sam Collitt, κοινωνικός επιστήμονας του C100 και συν-συγγραφέας της μελέτης. Οι περισσότεροι μη-λευκοί Αμερικανοί υποβάλλονταν σε προσβολές, παρενοχλήσεις και κακομεταχείριση σε καταστήματα ή εστιατόρια, με τους Ασιάτες και τους Ισπανόφωνους να αντιμετωπίζουν παρόμοια επίπεδα διακρίσεων “ξενικότητας”. Ενώ οι Αφροαμερικανοί συχνά αντιμετωπίζουν πολύ χειρότερες μορφές ρατσισμού, γενικά δεν θεωρούνταν ξένοι, ακόμα κι αν ήταν νέοι μετανάστες από την Αφρική ή την Καραϊβική, διαπίστωσε η μελέτη.
Το αν ο παράγοντας “ετερότητα” συμβάλλει στα ποσοστά ψήφου των Ασιατών-Αμερικανών και την προθυμία τους να συμμετάσχουν στην πολιτική διαδικασία είναι λιγότερο σαφές. Στις προεδρικές εκλογές του 2024, η συμμετοχή εκτιμήθηκε γύρω στο 58% για τους Ασιάτες-Αμερικανούς και 54% για τους Νησιώτες του Ειρηνικού, σε σύγκριση με 70% για τους λευκούς και 65% για τους Αφροαμερικανούς.
Ωστόσο, οι Ασιάτες-Αμερικανοί είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη μεταναστευτική ομάδα στις ΗΠΑ και οι πρόσφατοι αφιχθέντες συχνά αντιμετωπίζουν σημαντικά ζητήματα προσαρμογής. Αυτά περιλαμβάνουν την ημερομηνία μετανάστευσης, τη χώρα προέλευσης, την ποσότητα πληροφοριών και παραπληροφόρησης που λαμβάνουν από το WeChat και, για τους κατοίκους της ηπειρωτικής χώρας, την περιορισμένη εμπειρία στη χώρα γέννησής τους να ψηφίζουν ή να μιλούν για να προστατεύσουν τα δικαιώματά τους.
Επίσης, παράγοντας είναι οι γενεαλογικές διαφορές μεταξύ μεταναστών γονέων και των παιδιών τους που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ ή στο εξωτερικό, οι οποίες επηρεάζουν την πολιτική συμμετοχή. “Υπάρχει αυτή η απογοήτευση μεταξύ γονέα και παιδιού, επειδή οι πηγές πληροφοριών τους δεν είναι απαραίτητα συγχρονισμένες”, δήλωσε η Cindy Tsai, εκτελεστική αντιπρόεδρος του C100 και συν-συγγραφέας της έρευνας. “Παρόλο που μπορεί να είναι πολίτες και να θέλουν να ενθαρρύνουν τους γονείς και τους μεγαλύτερους τους να εμπλακούν, καταλήγουν να βρίσκονται στη μέση”.
Οι Ασιάτες-Αμερικανοί λένε ότι τείνουν να αντιμετωπίζουν τα περισσότερα προβλήματα “διαρκούς ξενικότητας” σε μέρη της ζωής τους όπου έρχονται σε επαφή με περισσότερους ξένους ή ανθρώπους λιγότερο εκτεθειμένους στην ποικιλομορφία. Ο Matt King, 34χρονος γραφίστας που ζει στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, δήλωσε ότι κάποιες φορές που το αντιμετώπιζε αυτό πιο έντονα ήταν στα ραντεβού. “Σταμάτησα να χρησιμοποιώ online εφαρμογές γνωριμιών, ήταν φρικτό, οι άνθρωποι απλώς τρολάριζαν”, είπε ο King, του οποίου ο πατέρας είναι λευκός και η πλευρά της μητέρας του κατάγεται από το Χονγκ Κονγκ. “Όμως οι άνθρωποι έλεγαν “δεν βγαίνω με Ασιάτισσες” ή “συνήθως δεν βγαίνω με τύπους Bruce Lee, αλλά θα μπορούσα μαζί σου””.
Είναι δύσκολο να μην επηρεάσει αυτό την αυτοεκτίμησή σου, είπε ο King. “Χρόνια ψυχοθεραπείας βοήθησαν”, είπε. “Μου πήρε αιώνες για να συνειδητοποιήσω ότι ποτέ δεν θα έβρισκα το πρότυπο. Απλώς πρέπει να το φτιάξεις μόνος σου, να έχεις την κοινότητά σου, να κάνεις τα δικά σου πράγματα”. Και μερικές φορές όταν οι άνθρωποι σε ρωτούν από πού είσαι, είπε ο King, αρκεί να γίνεται με το σωστό πνεύμα, μπορεί να είναι ένας τρόπος να έρθεις σε επαφή και να ξεκινήσεις μια συζήτηση.
Για πολλούς Ασιάτες-Αμερικανούς, η ταυτότητα είναι ένα περίπλοκο ζήτημα. Παρά το ότι μεγάλωσε σε ένα αμερικανικό προάστιο, υπήρχε επίσης γονική πίεση για αριστεία, γεγονός που συχνά δημιουργούσε απόσταση από τους συμμαθητές της. Το πρόγραμμά της ήταν γεμάτο από την αρχή με μαθήματα πιάνου και τένις και εβδομαδιαία μαθήματα κινεζικών. Απολάμβανε το kung fu αντί για το τυπικό ασιατικό τραγούδι και χορό κοριτσιών. Και ήταν ισχυρή ακαδημαϊκά, κάτι που την οδήγησε στην επιλογή για ένα ειδικό πρόγραμμα.
“Ήμουν ένα ασιατικό πρόσωπο που μιλούσε αγγλικά χωρίς προφορά”, είπε. “Ακόμα ένιωθα εκτός τόπου σε οποιαδήποτε ομάδα και αν με έβαζαν”. “Οι άνθρωποι με κοιτούσαν σαν να ήμουν τέρας, και γενικά απέφευγαν να παίξουν μαζί μου στην αυλή/στην παιδική χαρά”.
Όταν ήταν 10 ετών, ο πατέρας της μετατέθηκε στο Πεκίνο, όπου πάλευε να προσαρμοστεί ως ομογενής – τεχνικά ξένη σε διεθνή σχολεία – ενώ έμοιαζε και μιλούσε σαν ντόπια. Ήταν επίσης σωματικά μεγαλύτερη από άλλα κορίτσια, ενώ μεγάλο μέρος των συμμαθητών της ήταν θρησκευόμενοι και ακαδημαϊκά προσανατολισμένοι, παρόλο που η ίδια έλκονταν προς τη μουσική και τα αθλήματα. “Πάλι ένιωσα εκτός τόπου”, είπε.
Ενώ η Chin ποτέ δεν αντιμετωπίζει ερωτήσεις “ξενικότητας” στη δουλειά, θυμάται μια συνάντηση με έναν συγγενή του συζύγου της, ο οποίος δεν είναι Ασιάτης, και του ειπώθηκε ότι τα αγγλικά της είναι “πολύ καλά”. “Ίσως νόμιζε ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κίνα”, είπε η Chin. “Απάντησα ‘Ελπίζω, γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Μεσοδυτικό!'”.
